บทที่ 184 ที่มาของไป๋เฉิง

จงจิ่งห้าวมือหนึ่งถือถุงพลาสติกห่อใหญ่ ส่วนอีกมือหนึ่งอุ้มลูกสาวไว้ เมื่อพวกเขาเดินออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ต รถบัสคันใหญ่ก็กำลังจะออกพอดี แม่ลูกคู่นั้นที่พึ่งออกมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตก็โดยสารรถคันนี้

ขณะที่เด็กชายกำลังจะขึ้นรถ เขาก็หันไปมองเด็กผู้หญิงที่ถูกอุ้มไว้ ในใจก็คิดว่าช่างเป็นเด็กที่ใสซื่อไร้เดียงสาจริงๆ แต่ก็น่ารักมากๆเลย

“ขึ้นไปเร็ว”แม่ของเขาพูดเร่ง

เด็กชายจึงทำได้แค่รีบขึ้นรถไป

“พี่ชายล่ะคะ？”หลินลุ่ยซีมองไปรอบๆ และเนื่องจากทั่วทุกสารทิศล้วมเต็มไปด้วยรถและผู้คน เธอจึงไม่สามารถสังเกตเห็นได้ว่าที่หน้าต่างรถบัสคันหนึ่งมีดวงตาสีดำสดใสคู่หนึ่งกำลังมองเธออยู่

ไม่นานรถบัสก็ขับออกไป ร่างของเธอค่อยๆหายลับไปจากสายตาของเขา

“คุณพ่อคะ เขาทำอะไรกันตรงนั้นหรอ？”หลินลุ่ยซีชี้ไปทางร้านขายถังหูลู่ที่อยู่ไม่ไกลนัก ทางด้านหลังมีผู้คนรายล้อมอยู่ ดูคึกคักมาก

เธอกอดคอจงจิ่งห้าวไว้“คุณพ่อขา หนูอยากกินถังหูลู่”

จงจิ่งห้าวแหงนหน้ามองฟ้า แล้วก้มลงดูถุงขนาดใหญ่ที่อยุ่ในมือ อื้ม ถ้าลูกสาวอยากได้ล่ะก็ เขาก็ให้ได้แค่คำเดียวเท่านั้น ซื้อ！

“คุณพ่อใจดีจังเลยค่ะ”หลินลุ่ยซีประคองหน้าของจงจิ่งห้าวเอาไว้ จากนั้นก็ทั้งจุ๊บทั้งเอาหน้าแนบกับเขา อย่าว่าแต่ตัวเขาเองเลยขนาดภูเขาน้ำแข็งก็ยังละลายได้

เมื่อก่อนถังหูลู่จะมีแต่เซียงจาที่ถูกเคลือบด้วยน้ำตาลทรายแดง แต่ตอนนี้ต่างก็มีผลไม้หลากหลายชนิดที่ถูกเคลือบน้ำตาล หลินลุ่ยซีอยากกินเซียงจาไม้หนึ่ง เซียงจาสีแดงสดที่เคลือบด้วยน้ำตาลแวววาว ดูน่ากินมาก

เธอเลียปากไปมา“ต้องอร่อยมากแน่ๆ”

จงจิ่งห้าวเดินไปจ่ายเงิน“พวกเราต้องไปแล้ว”

เด็กหญิงตัวน้อยพยักหงึกๆ เธอได้สิ่งที่ต้องการหมดแล้ว เธอรู้สึกพอใจมาก

พอกลับขึ้นไปบนรถก็เห็นว่าถังน้ำมันถูกเติมเต็มแล้ว ส่วนเสิ่นเผยซวนก็พาหลินซีเฉินกลับมาพอดี ในมือของเขาถือถังหูลู่ไว้เหมือนกัน

“ทำไมมาช้าขนาดนี้ พวกเรามาถึงได้สักพักแล้ว”หลินซีเฉินเหลือบมองจงจิ่งห้าวที่ถือของเข้ามาวางในรถ จากนั้นก็หันไปมองน้องสาวแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เสิ่นเผยซวนเขกหัวเขาไปเบาๆ“เป็นเด็กเป็นเล็กถอนหายใจเรื่องอะไรกัน？”

หลินซีเฉินเบ้ปากแล้วนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับกินถังหูลู่

เสิ่นเผยซวนเดินตามจงจิ่งห้าวไป“ซูจ้านจัดการปัญหาเรื่องเหอลุ่ยหลิน……”

“เดี๋ยวค่อยพูด”จงจิ่งห้าวพูดขัดออกมา เขาไม่อยากให้ลูกสาวได้ยินเรื่องสกปรกโสมมพวกนั้น

เสิ่นเผยซวนหุบปากลงทันที“งั้นเดี๋ยวผมไปรอข้างล่าง”

“อืม”จงจิ่งห้าววางลูกสาวลงแล้วเอาของกินวางไว้บนโต๊ะ“ลูกกับพี่ชายรออยู่ในรถก่อนนะ พ่อมีเรื่องต้องไปคุยกับคุณอาเสิ่น”

“ได้ค่ะ”หลินลุ่ยซีว่านอนสอนง่ายขึ้นมาทันที เธอดูเชื่อฟังอย่างน่าเหลือเชื่อ

จงจิ่งห้าวใช้มือยีผมเธอเบาๆ

เด็กหญิงตัวน้อยส่ายหัวไปมา“ผมหนูยุ่งอยู่แล้ว คุณพ่อยิ่งมายีผมหนูมันก็ยิ่งพันกันสิคะ เดี๋ยวพอเจอหม่ามี๊แล้วหนูดูน่าเกลียด หม่ามี๊ก็จำหนูไม่ได้พอดี”

จงจิ่งห้าวหัวเราะออกมาเบาๆแล้วบีบแก้มเธอ“ใครจะกล้าว่าลูกสาวของพ่อน่าเกลียด？”

หลินลุ่ยซีดีอกดีใจมากจึงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันสีขาวเรียงกันเป็นแถว

พอจงจิ่งห้าวเดินลงจากรถไปก็เจอเข้ากับเสิ่นเผยซวนที่ยืนรออยู่หน้าประตูรถ เมื่อเห็นเขาเดินลงมาจึงถอยหลังออกไปสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง

พวกเขาเดินห่างออกไปไม่ไกลจากรถนัก

“หลินหยู่หานตายแล้ว”

จงจิ่งห้าวชะงักไปครู่หนึ่ง ทำไมหล่อนถึงตายได้ล่ะ?

ตอนนั้นหลินหยู่หานแทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ส่วนเหอลุ่ยหลินนั้นถูกทรมานอย่างหนัก และการที่จงใจเก็บพวกหล่อนไว้ที่นี่ก็เพราะอยากให้พวกหล่อน‘ฆ่ากันเอง’ แต่ว่าการตายของหลินหยู่หานอยู่นอกเหนือจากการคาดเดาของเขา

เขานึกว่าคนที่ตายจะเป็นเหอลุ่ยหลินซะอีก แต่อันที่จริงใครตายก็เหมือนกัน เพราะถ้าไม่ตายก็ต้องถูกจับเข้าคุกข้อหาฆ่าคนตายอยู่ดี และพอถึงตอนนั้นสถานการณ์มันก็อาจจะรุนแรงจนอาจโดนโทษประหารได้

“ก่อนหน้านี้ดูไม่ออกเลยว่าเหอลุ่ยหลิน……”เสิ่นเผยซวนคิดเหมือนจงจิ่งห้าวว่าเหอลุ่ยหลินน่าจะเป็นคนที่ตายก่อน แต่ไม่นึกเลยว่าหลินหยู่หานที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยจะมาตายก่อน

รู้เลยว่าเหอลุ่ยหลินแข็งแรงขนาดไหน

บาดเจ็บขนาดนั้นยังฆ่าหลินหยู่หานได้

“หลักฐานที่หล่อนฆ่าหลินหยู่หานนั้นมีครบทุกอย่าง หล่อนดิ้นไม่หลุดแน่ แถมยังมีคดีฆาตกรรมเก่าของพี่ชายหยูโต้วโต้วอีก หล่อนต้องถูกโทษประหารชีวิตแน่ๆถ้ายืดเวลาออกไปอย่างช้าสุดก็น่าจะหนึ่งปี แถมครั้งนี้คนที่คุมตัวหล่อนก็ล้วนเป็นคนของผม ฉะนั้นมันจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบเหอลุ่ยเจ๋ออีกแน่นอน”

ตอนนั้นพวกเขาจงใจที่ทิ้งเหอลุ่ยหลินกับเหอลุ่ยเจ๋อไว้ที่ห้องสอบสวนคดี ด้านในมีกล้องวงจรปิดติดอยู่ เหอลุ่ยหลินฆ่าหลินหยู่หานยังไงมันจึงถูกบันทึกไว้อย่างชัดเจน เพราะงั้นเธอไม่มีทางชนะคดีได้แน่ แล้วบวกกับที่เธอจ้างนักฆ่าครั้งที่แล้วอีก เธอจะต้องโดนประหารอย่างไม่มีข้อกังขา

จงจิ่งห้าวยังคงสีหน้าเรียบเฉย ราวกับผู้หญิงที่ต้องโทษประหารชีวิตคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย

ที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้ก็เพราะหล่อนทำตัวเอง โทษใครไม่ได้