บทที่ 185 ขนาดแหวนแต่งงานยังไม่มีเลย

“หนูเจอหม่ามี๊ได้รึยังคะ？”หลินลุ่ยซีถูกจงจิ่งห้าวอุ้มเข้าไปในโรงแรม เธอคิดว่าพอถึงที่หมายแล้วจะได้เจอหลินซินเหยียนก็เลยถามออกมาแบบนี้

จงจิ่งห้าวชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับสู่ท่วงท่าปกติ“คุณแม่กำลังเล่นซ่อนหากับพวกเรา เธออยากให้พวกเราเป็นคนหาเธอ แต่ว่าตอนนี้พวกเรายังหาเธอไม่เจอ”

หลินลุ่ยซีทำหน้ายู่“ก็ได้ค่ะ”

ไป๋เฉิงไม่ได้กว้างมากนัก เพราะงั้นแทนที่จะพูดว่าเป็นเมืองๆหนึ่ง ความจริงแล้วต้องบอกว่าเป็นเหมือนตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งมากกว่า ซึ่งก็คือตระกูลของไป๋ซื่อกรุ๊ปนั่นเอง

ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมห้าดาวแต่สภาพแวดล้อม ความสะอาดและการบริการถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

เสิ่นเผยซวนอุ้มหลินซีเฉินที่ยังไม่ตื่นขึ้น จากนั้นก็มีคนอีกสองสามคนถือกระเป๋าเดินตามมา

“ที่นี่เป็นโรงแรมที่ดีที่สุดของไป๋เฉิงแล้ว ช่วยไม่ได้ ที่นี่อาจจะเล็กไปหน่อย แต่ว่าคุณอยู่ได้ใช่ไหม？”

จงจิ่งห้าวเคยพักโรงแรมแบบนี้ซะที่ไหน？

“ที่นี่ไม่ดีหรอคะ？”หลินลุ่ยซีกะพริบตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจว่าคุณอาเสิ่นทำไมถึงพูดแบบนี้

จงจิ่งห้าวกดหัวเธอมุดลงในอกเขา เนื่องจากไม่อยากให้เธอได้ยิน หลินลุ่ยซีเบิกตาโตมองหน้าจงจิ่งห้าว จากนั้นก็ยิ้มร่าออกมาจนเห็นฟัน

“คุณพ่อหล่อจังเลยค่ะ”พูดจบเธอก็ทำท่าเขินอายแล้วมุดเข้าไปในอกของเขา

จงจิ่งห้าวรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่จู่ๆลูกสาวก็พูดชมออกมา ตั้งแต่หลินซินเหยียนหายตัวไปเขาแทบไม่ยิ้มเลย ทว่าพอลูกสาวตัวน้อยพูดประโยคนี้ออกมา มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อย

“ถ้างั้นหนูชอบพ่อไหมคะ？”

เด็กหญิงตัวน้อยพูดออกมาทันทีโดยไม่คิดอะไรมาก“ชอบค่ะ”

จงจิ่งห้าวจุ๊บลงบนผมของลูกสาว ทว่าเนื่องจากไม่ได้สระผมมาสองวันแล้ว กลิ่นหอมของแชมพูจึงแทบไม่เหลืออยู่ แต่ถึงยังไงเขาก็รู้สึกว่าลูกสาวยังหอมเหมือนเดิม

พอถึงห้องพัก เสิ่นเผยซวนก็อุ้มหลินซีเฉินวางลงบนเตียง จากนั้นก็ออกไปสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆเพราะเขารู้ว่าจงจิ่งห้าวต้องการควางเงียบ ดังนั้นเขาจึงเหมาทั้งชั้นนี้เลย

หลินลุ่ยซีกระโดดโลดเต้นไปมาในห้อง“คุณพ่อจะอาบน้ำให้หนูไหมคะ？”

จงจิ่งห้าวพยักหน้ารับ“อาบให้สิ”

เธอวิ่งเข้ามากอดขาเขาไว้แล้วเงยหน้าขึ้น“คุณพ่อเหมือนหม่ามี๊เลย”

จงจิ่งห้าวยื่นมือออกไปจับคางเธอไว้แล้วถามขึ้น“เหมือนตรงไหน？”

“ก็เวลาหนูอยากได้อะไร หม่ามี๊ก็จะตามใจหนูตลอด”พูดจบเด็กหญิงตัวน้อยก็ผละออกจากเขา จากนั้นก็กระโดดโลดเต้นวิ่งหนีไป

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ไป๋ยิ่นหนิงที่ถูกน้ำร้อนลวก อาการของเขาจัดว่าไม่รุนแรงมากนัก มีแค่ตุ่มพุพองใสๆขึ้นมาไม่กี่เม็ด ซึ่งคุณหมอมาจัดการให้แล้ว

เสี่ยวหลิวยืนก้มหน้าอยู่ข้างประตูเหมือนกับเด็กที่ทำอะไรผิดมา ดวงตาของเธอแดงก่ำเพราะร้องไห้

หลินซินเหยียนนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง“ขอบคุณมากนะคะ”

ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ เห็นทีคนที่นอนอยู่บนเตียงในตอนนี้น่าจะเป็นเธอ

“อยากขอบคุณผมจริงๆหรอ？”ไป๋ยิ่นหนิงนอนตะแคงอยู่บนเตียง

เนื่องจากคุณหมอพึ่งทายาที่หลังให้ เขาเลยนอนหงายไม่ได้ เพราะมันจะเสียดสีกับแผลพุพองที่หลัง

“จริงสิ”แต่หลินซินเหยียนก็กลัวว่าเขาจะขออะไรที่มันไม่สมเหตุสมผล เธอก็เลยพูดเสริมไปอีกหนึ่งประโยค“แต่ต้องเป็นอะไรที่ฉันทำให้ได้นะ”

ไป๋ยิ่นหนิงคลี่ยิ้มออกมาบางๆ“ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ให้คุณเอาตัวเข้าแลกหรอก”

มุมปากของหลินซินเหยียนกระตุกเล็กน้อย

เขามองไปที่เธอ“ช่วยรินน้ำให้ผมหน่อย”

หลินซินเหยียนกำลังจะยื่นมือออกไปหยิบกาต้มน้ำบนโต๊ะ ทว่าจู่ๆเสี่ยวหลิวที่ยืนอยู่ข้างประตูก็พุ่งเข้ามา“ให้ฉันทำนะคะ”

เธออยากชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป

ไป๋ยิ่นหนิงมองหล่อนด้วยสีหน้าเรียบเฉย“เสี่ยวหลิว นี่เธอยังจะบุ่มบ่ามพรวดพราดเข้ามาอีกหรอ？”

เมื่อเสี่ยวหลิวกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เขาก็พูดขัดขึ้นมา“ไปเถอะ ปิดประตูแล้วออกไปคิดทบทวนตัวเอง แล้วถ้าฉันไม่อนุญาตก็ไม่ต้องเข้ามาในห้องฉัน”

“แต่……”

“แต่อะไร？”น้ำเสียงของเขาเย็นชามาก

“ใครจะดูแลคุณคะ”เสี่ยวหลิวอยากอยู่ต่อ“คุณผู้ชาย ฉันทำผิดไปแล้ว ฉันไม่ดีเอง ให้ฉันได้ดูแลคุณนะคะ”

“เสี่ยวหลิว ฉันกำลังบาดเจ็บไม่มีแรงจะโมโหเธอหรอกนะ หรือว่าเธออยากให้ฉันโมโหจริงๆ？”น้ำเสียงของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเดิมอีก

ปกติเขาจะดูอ่อนโยน แต่พอทำตัวเย็นชาแบบนี้ เสี่ยวหลิวก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย และเธอก็ไม่กล้าขัดคำสั่งเขา เธอทำได้แต่เดินจากไปอย่างเชื่อฟัง

“คุณกำลังทำให้เธอกลัว เธอไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”หลินซินเหยียนพูดแก้ตัวให้เสี่ยวหลิว“เธอเป็นห่วงคุณมากนะ”