บทที่ 189 ผู้หญิงที่แต่งงานมีลูกแล้ว

ขณะที่พูดเขาก็เหลือบมองลงมาข้างล่างอย่างไม่ตั้งใจ เขาเห็นแต่ผู้คนเต็มไปหมดจึงขมวดคิ้วขึ้นแล้วละสายตาออกไป

“ประธานจง”

พอจงจิ่งห้าวหันไปก็เจอเข้ากับนายกเทศมนตรีที่กำลังเดินตรงมา เขายิ้มร่า“ผมนึกว่าตาฝาดไปแล้วซะอีก”

เป็นคุณจริงๆด้วย คุณก็มาร่วมงานเลี้ยงประจำปีของไป๋ซื่อกรุ๊ปหรอ？

ที่จริงเขารู้สึกกังวลอยู่ในใจ เขาไม่เคยได้ยินว่าว่านเยว่กับไป๋ซื่อกรุ๊ปจะมีงานอะไรร่วมกันเลยนี่นา

ถึงไป๋ยิ่นหนิงจะอายุน้อยและมีความสามารถมาก แต่ว่าถ้าให้พูดถึงคนที่มีอายุน้อยและมีความสามารถมากจริงๆก็น่าจะต้องเป็นจงจิ่งห้าว

จงจิ่งห้าวบอกลูกสาวว่าอีกเดี๋ยวจะถึง จากนั้นก็กดวางสายไป

เขาเก็บโทรศัพท์ลง

“ไม่ใช่”

ความอ่อนโยนในตอนคุยโทรศัพท์เมื่อครู่หายวับไปทันที เขากลับมาวางมาดที่มักจะใช้เพื่อเข้าสังคม

นายกเทศมนตรียื่นมือออกมา“เหมือนเป็นพรหมลิขิตเลยที่ได้เจอคุณที่นี่”

จงจิ่งห้าวยื่นมือขวาออกไปจับมือเขา สักพักก็ผละมืออกจากกัน

จงจิ่งห้าวไม่อยากเสียเวลากับเขา แต่เพราะต้องรักษาชื่อเสียงและหน้าตาเอาไว้ เขาจึงต้องอยู่ต่อเพื่อแสดงท่าทีตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่เกรงกลัวสิ่งใด

โดยเฉพาะกับคนที่เป็นนักธุรกิจ

“เรื่องที่ประธานไป๋จะสร้างโรงงานในที่ของผม ผมว่าพวกเราต้องคุยเรื่องรายละเอียดกันหน่อย”ไป๋ยิ่นหนิงยังมีเรื่องต้องสะสางที่ด้านล่าง เขาจึงขึ้นมารอก่อน

เพราะอีกเดี๋ยวจะได้เตรียมทานอาหารไปด้วยและคุยงานไปด้วย

“ถ้างั้นเราไปทานอาหารด้วยกันไหมครับ จะได้ทำความรู้จักกันไว้ด้วย？”นายกเทศมนตรีจงใจเอ่ยเชิญ แต่ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ตั้งใจ“หรือว่าพวกคุณรู้จักกันอยู่แล้ว？”

ดูจากฐานะของจงจิ่งห้าว ถ้าไม่ใช่เพราะมาหารืองานกับไป๋ซื่อกรุ๊ป เขาจะมาปรากฏตัวในเมืองเล็กๆนี้ทำไม

“ไม่รู้จัก”จงจิ่งห้าวตอบกลับอย่างเรียบง่ายและชัดเจน

“คุณดูสิ ผู้ชายคนนั้นคือผู้ดูแลไป๋ซื่อกรุ๊ป อย่าดูถูกที่เขานั่งรถเข็นนะครับ เขามีความสามารถพอตัวเลยทีเดียว ผมชื่นชมเขามาก แต่แน่นอนว่าไป๋ซื่อกรุ๊ปไม่อาจเทียบกับว่านเซิ่งกรุ๊ปได้แน่นอน ผมได้ยินมาว่าคุณลงทุนให้กับโครงการในต่างประเทศไปไม่น้อย แถมยังรวมกลุ่มตั้งธนาคารเพื่อการลงทุนอีก ประธานจงนี่ใจเด็ดจริงๆ”

จงจิ่งห้าวไม่สนใจไป๋ยิ่นหนิงเลยแม้แต่นิดเดียว ทว่านายกเทศมนตรีบอกว่าเขานั่งรถเข็น จงจิ่งห้าวจึงรู้สึกสนใจขึ้นมาหน่อย ผู้นำที่มีร่างกายพิการงั้นหรอ เห็นทีจะต้องเก่งกาจอยู่พอสมควร

ไม่งั้นคงไม่สามารถทำให้คนเคาพนับถือได้ขนาดนี้

เขาเหลือบมองลงไปด้านล่าง

บุคคลสำคัญๆของบริษัทห้อมล้อมไป๋ยิ่นหนิงกับหลินซินเหยียนเอาไว้พร้อมกับตะโกนโห่ร้องเสียงดัง

ข้างกายของไป๋ยิ่นหนิงไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเลย แต่จู่ๆกลับมีสาวงามนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา ทุกคนต่างก็สงสัยว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน

“ประธานไป๋ คุณซ่อนไว้ดีจริงๆ แม้แต่พวกเราผู้หลักผู้ใหญ่ที่ติดตามคุณ‘ร่วมทุกข์ร่วมสุข’กันมาคุณก็ยังปิดบังไว้ เรื่องนี้คุณทำไม่ถูกนะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น……”

“ไม่ใช่อะไร？นี่คุณจะหลอกพวกเราเหรอ เอาน่า ไม่งั้นคุณจะพาเธอที่นี่ทำไมล่ะ？”มีคนไม่อยากฟังคำอธิบายของไป๋ยิ่นหนิงต่อจึงพูดขัดออกมา

ไป๋ยิ่นหนิงยิ้ม“ผมคิดว่า หลักๆก็คือ……”

“หลักๆคืออะไร？”ทุกคนต่างก็ถามขึ้นพร้อมกัน และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อออกไปเลยแม้แต่นิดเดียว พวกเขาหันมามองหลินซินเหยียน“คุณไม่ชอบประธานจงของพวกเราหรอ？”

ทันใดนั้นเองหลินซินเหยียนถึงได้รู้สึกว่าตัวเองถูกไป๋ยิ่นหนิง‘ต้อนจนมุมแล้ว’ ไม่มีทางหนีเลย

เมื่อเธอกำลังจะเอ่ยปากอธิบายก็ถูกไป๋ยิ่นหนิงจับแขนไว้ แล้วดึงเธอเข้ามากระซิบใกล้ๆ“อย่าให้ผมต้องเสียหน้าต่อหน้าพนักงานของผมเลยนะ ถ้าอยากจะปฏิเสธผมเดี๋ยวกลับบ้านไปค่อยพูด ถือว่าผมขอนะ？”

ขณะที่จงจิ่งห้าวมองลงมา เขาก็เห็นพอดีว่าไป๋ยิ่นหนิงกำลังกระซิบพูดอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่เนื่องจากมุมที่เขายืนอยู่ทำให้เขาไม่เห็นว่าเป็นหลินซินเหยียน เขาเห็นก็แต่แผ่นหลังอันเรียบเนียน

“ฉันรับปากว่าจะมางานเลี้ยงเป็นคู่คุณ ไม่ได้รับปากว่าจะแกล้งเป็นแฟนสาวของคุณสักหน่อย”หลินซินเหยียนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ไป๋ยิ่นหนิงไม่โกรธ เขาดูออกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนฉลาดมาก แถมยังคอยระมัดระวังตัวเป็นพิเศษด้วย“คุณยังอยากรู้จักกับอาจารย์ที่ทำผ้าไหมกวางตุ้งอยู่ไหม？”

หลินซินเหยียน“……”

หลินซินเหยียนเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมผ้าไหมกวางตุ้งถึงมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ“นี่คุณตั้งใจหรอ”

ถึงจะเป็นประโยคคำถามแต่เธอกลับพูดออกไปด้วยความรู้สึกที่แน่ชัด

ไป๋ยิ่นหนิงไม่ปฏิเสธ เขายิ้มร่าและดูหล่อเหลาเหมือนปกติ เขาขยับเข้ามาใกล้หลินซินเหยียนอีก“ผมอยากรู้จริงๆว่าต้องเป็นผู้ชายแบบไหนถึงจะครอบครองคุณได้”หลินซินเหยียนผลักเขาออกแล้วยืดตัวตรงขึ้น

ทันทีที่เธอกำลังจะเดินหันหลัง จงจิ่งห้าวที่ยืนอยู่ชั้นสองก็เห็นหน้าเธอได้อย่างชัดเจน

ห้วงเวลาถูกหยุดลงราวกับต้องมนต์สะกด

นายกเทศมนตรีไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรผิดปกติไป เขามองสถานการณ์ด้างล่างพลางหัวเราะแล้วพูดขึ้น“จะว่าไปประธานไป๋ก็เป็นคนที่‘น่าทึ่ง’เหมือนกันนะ ข้างกายเขาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเลย แต่ครั้งนี้กลับพาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มา แถมยังสวยมากด้วย”