บทที่ 190 คุณสืบเรื่องฉันหรอ

หลินซินเหยียนรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นหัวใจของเขา เธออยากจะถามออกไปว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ทว่าเมื่ออ้าปากพูดกลับพูดไม่ออก

พอเข้ามาถึงโถงทางเดินจงจิ่งห้าวก็หันไปพูดกับเสิ่นเผยซวน“นายกลับไปก่อน”

เสิ่นเผยซวนรู้ทันทีว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรจึงไม่พูดไม่จาแล้วหันหลังเดินออกไปเงียบๆ

โถงทางเดินค่อนข้างมืดและเงียบ หลินซินเหยียนจึงได้ยินอย่างชัดเจน ตึก！ตึก！ตึก！เธอแยกไม่ออกว่านี่เสียงหัวใจของเขาหรือเธอ

“ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้？”พอจงจิ่งห้าวอุ้มเธอขึ้นมาที่ชั้นสอง เธอถึงได้รู้สึกสงบลงและพูดออกมา

จงจิ่งห้าวเงียบไม่พูดไม่จา

หลินซินเหยียนมองไปยังใบหน้าของเขาที่โดนแสงและเงาพาดผ่านไป จากนั้นก็ถามขึ้น“คุณมาตามหาฉันใช่ไหม？”

เธอกำคอเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เพราะอยากให้เขาตอบว่าใช่

แต่ก็กลัวว่าจะผิดหวังกับคำตอบ“หรือว่าคุณมาที่นี่เพราะว่ามีธุระ”

จงจิ่งห้าวไม่พูดอะไรออกมาเลย เขาเอาแต่เงียบ เงียบจนหลินซินเหยียนรู้สึกไม่สบายใจ เธอพูดออกไปด้วยความลังเลและระมัดระวัง“คุณเป็นอะไรไปหรอ？”

ทันใดนั้นเองจงจิ่งห้าวก็อุ้มเธอขึ้นมาถึงชั้นที่เขาเหมาไว้ เสิ่นเผยซวนได้ขึ้นมาจัดการคนดูแลตามโถงทางเดินออกไปหมดแล้ว และได้เข้าไปหลบอยู่ในห้องกับหลินซีเฉินและหลินลุ่ยซี เขาผลักประตูเปิดออก พอเข้าไปแล้วก็ล็อกประตูไว้แน่น จากนั้นก็อุ้มหลินซินเหยียนเข้าไปในห้องนอนและวางเธอลงบนเตียง

หลินซินเหยียนไม่กล้าพูดอะไรต่ออีก เพราะเขาดูนิ่งมาก มากจนเธอรู้สึกกระวนกระวายใจ

จงจิ่งห้าวมองสำรวจเธออย่างเงียบๆ เธอเป็นคนเรียบๆไม่ชอบแต่งหน้าจึงดูไร้เดียงสา ถ้าใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อเชิ้ต คนก็คงมองว่าเธอยังเป็นนักศึกษาอยู่ คงดูไม่ออกหรอกว่าเธอเป็นแม่ลูกสองแล้ว

แต่ว่าเธอในตอนนี้ดูสวยและมีเสน่ห์มาก ซึ่งในขณะเดียวกันก็ดูไร้เดียงสาด้วย ทว่าอย่างไรก็ตามโดยรวมแล้วเธอสวยมากเลยทีเดียว

ด้วยท่าที่เธอนั่งในตอนนี้ เขาแค่ก้มหน้าลงก็เห็นเนินอกอันอวบอั๋นที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคอลึกนั่นแล้ว

เขากับลูกทั้งสองกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะเธอหายตัวไป แต่ทว่าผู้หญิงคนนี้กลับมาปรากฏตัวอยู่ข้างชายอื่น แถมยังแต่งตัว‘สวย’ขนาดนี้ด้วย เธอคิดจะทำอะไรกันแน่？

หรือว่าจะชอบไอ้พิการนั่น？

“เมื่อกี้คุณกับไอ้พิการนั่นทำอะไรกัน?”แค่นึกถึงตอนที่เธอกับไป๋ยิ่นหนิงกระซิบกระซาบกัน เขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

เธอตาบอดไปแล้วหรอ？

ถึงได้ชอบไอ้พิการนั่น？！

หลินซินเหยียนอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกตัวว่าไอ้พิการที่เขาพูดถึงคือไป๋ยิ่นหนิง หลินซินเหยียนไม่เคยเห็นเขา‘หยาบคาย’แบบนี้มาก่อนจึงรู้สึกขำอย่างบอกไม่ถูก

“เรื่องมันซับซ้อนน่ะ ฉันไม่สามารถเล่าให้มันชัดเจนได้ในสองสามประโยค……”

จงจิ่งห้าวจ้องไปที่ริมฝีปากอันอวบอิ่มสีแดงระเรื่อของเธอที่กำลังเอ่ยพูดอยู่ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วประทับริมฝีปากตัวเองลงไปพลางใช้มือประคองท้ายทอยเธอเอาไว้ เพื่อให้เธอรับจูบของเขาได้พอดี มันจึงทำให้เธอพูดไม่ทันจบ

ตอนนี้เขาไม่อยากได้ยินเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นอีก

พอนึกถึงภาพที่เธอกับไป๋ยิ่นหนิงใกล้ชิดกัน เขาก็ยิ่งจูบแรงขึ้นราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

หลินซินเหยียนเบิกตาโพลง ใบหน้าแดงก่ำ เธออยากผลักเขาออกไปเพราะเธอรู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว

ทว่าเขาดูท่าจะไม่ผละออกไปเลยราวกับว่าจะกลืนกินเธอไปทั้งตัวก่อนแล้วถึงจะหยุด

“อื้ออื้อ---”ช่วยไม่ได้ หลินซินหยียนจำใจกัดริมฝีปากล่างของเขา จงจิ่งห้ารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจึงผละออกเล็กน้อย จากนั้นก็จู่โจมเข้ามาอีก

กลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่เต็มปาก

“ไม่อยากให้ผมจูบหรอ？”จงจิ่งห้าวถามขึ้น

หลินซินเหยียนอยากจะพูดออกไปว่าไม่ใช่ เขาจูบรุนแรงไปต่างหาก เธอจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว แต่ว่าเธอกลับส่งเสียงออกมาอย่างไม่ตั้งใจ“อื้อ---”

เธอครางออกมาเบาๆ

จงจิ่งห้าวนึกว่าเธอยอมรับที่ว่าไม่อยากให้เขาจูบ

เขาจึงลงโทษเธอด้วยการละเลงลิ้นเข้าไป กลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่ในปากแรงขึ้น ไม่รู้แล้วว่าเลือดของเขาหรือของเธอ