บทที่ 191 รอฉันรักคุณเข้าก่อน

เวลาหยุดนิ่งลง

หลินซินเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น โซซัดโซเซ ทำท่าเหมือนจะล้มลงไป

จงจิ่งห้าวมองเธอด้วยสายตาที่แทบจะหมดหวัง พูดอธิบายอย่างชัดเจน

“คืนนั้นคือผมเอง”

เธอช็อกตกใจกับคำพูดนี้ของจงจิ่งห้าว ราวกับถูกโจมตีเข้ามาอย่างจัง จิตใจเข้าสู่สภาวะกึ่งสมองเสื่อม

เหมือนกับถูกกระแทกเข้าอย่างจัง

“คุณ……คุณ คุณ……ว่าไงนะ?”เธอกุมหน้าของตัวเอง ทั้งร้องทั้งยิ้ม“เป็นไปได้ยังไง เป็นไปได้ยังไงกัน เป็นคุณไปได้ยังไง?”

เธอไม่เชื่อ เดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าเตียง เป็นไปได้ยังไง?

ไม่ทันได้ระวังขาของเธอก็ไปชนเข้ากับขอบเตียง ล้มนั่งลงไป เธอเกาผมของตัวเองอย่างแรง“ในตอนนั้นเหอรุ่ยเจ๋อไปตรวจสอบมาแทนฉันแล้ว เขาบอกว่า เขาบอกว่า……คืนนั้นคือคนพื้นถิ่นคนหนึ่งนี่นา แล้วเป็นคุณได้ยังไง?”

จงจิ่งห้าวคว้าเธอที่ข่วนมือตัวเองเหมือนกำลังทำร้ายตัวเองไว้ จับคางของเธอ บังคับให้เธอมองตัวเอง“คุณว่าไงนะ? คุณตรวจสอบมาแล้ว?”

ในแววตาของเธอ มีน้ำตาคลออยู่นิดหน่อย

เธอมองเขาด้วยความหวาดกลัว เธออ้ำๆอึ้งๆไม่ได้พูดอะไรอยู่นานสองนานราวกับมีก้อนน้ำแข็งอยู่ในปาก เธอดึงมือที่ถูกจงจิ่งห้าวบีบเอาไว้ออก เอานิ้วจิ้มไปที่แก้มของเขา แล้วเลื่อนลงมาที่คอ ผ่านคอเสื้อ ก่อนจะลูบไล้ที่ไหล่ของเขา“มีครั้งหนึ่งที่ฉันเจอรอยกัดที่ไหล่ของคุณ……ฉันรู้สึกสงสัย ก็เลยให้เหอรุ่ยเจ๋อไปช่วยฉันตรวจสอบ ต่อมาเขาบอกฉันว่า……คนที่อยู่ในคืนนั้นคือคนพื้นถิ่นคนหนึ่ง”

เธอค่อยๆเงียบลง หรือว่าสิ่งที่เธอสงสัยในตอนแรกจะเป็นเรื่องจริง เหอรุ่ยเจ๋อหลอกหลอกลวงเธอเหรอ?

เหอรุ่ยเจ๋อคอยดูแลอยู่ข้างกายเธอ ช่วยเหลือเธอมาโดยตลอด แถมยังบอกว่าอยู่เสมอว่าเสี่ยวเฉินกับเสี่ยวลุ่ยไม่มีพ่อแล้วน่าสงสารมาก

แต่ จริงๆแล้วเขารู้ความจริงและปิดบังเธอมาโดยตลอด?

เธอเงยหน้ามองขึ้น“เขาหลอกฉันเหรอ?”

มือของเธอเริ่มเย็น จงจิ่งห้าวยื่นมือมากุมหลังมือของเธอไว้ ฝ่ามือที่ร้อนผ่าว กุมมือที่เย็นของเธอเอาไว้แน่น

ในเวลานี้ ไม่ว่าคำพูดคำไหนก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกของเขาออกมาได้ หมื่นพันคำพูด แปรเปลี่ยนเป็นจูบหนึ่งจูบ ประทับแนบแน่นลงที่ริมฝีปากของเธอ

หลินซินเหยียนรู้สึกว่าเหมือนอยู่ในความฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างมันเหมือนกับไม่ใช่ความจริง

เหมือนกับฟองสบู่ที่อยู่ในภาพลวงตา แค่จิ้มก็แตกแล้ว

แต่ความร้อนที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมของเขา มันกลับรู้สึกร้อนจริงๆ

“คุณตรวจสอบจนชัดเจนแล้วยัง?”

เธอไม่รู้ว่าเขาทำเพื่อให้เธอสบายใจ หรือว่าเป็นคำพูดที่โกหกหลอกลวง

จงจิ่งห้าวมองต่ำลง จับมือของเธอมาวางไว้ที่ฝ่ามือ กุมเบาๆ“ไม่ต้องตรวจสอบ ก็รู้ว่าคือคุณ”

นาทีที่เขารู้ความจริง เขาเพิ่งจะรู้ว่า ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆที่มีต่อเธออย่างบอกไม่ถูก จริงๆแล้วเกิดมาจากอะไร

ที่แท้ทั้งหมดมันก็มีสาเหตุนี่เอง

หลินซินเหยียนเอามือกลับมา มือของเขาว่างเปล่าทันที เขารู้สึกไม่ชิน เงยหน้ามองเธอ

หลินซินเหยียนจ้องเขม็งเขา“ฉันไม่อยากให้เกิดความผิดพลาด”

เธอที่ตั้งตัวได้แล้วก็นิ่งสงบลงอย่างแปลกๆ เรื่องนี้มันผิดปกติ นี่มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อของลูกเธอ

จงจิ่งห้าวลูบหัวตาของเธอ เธอผอมลงอีกแล้ว ผิวพรรณก็ดูหยาบกร้านขึ้น แค่คิดก็รู้แล้วว่าเธอเจอความทุกข์ยากลำบากมาขนาดไหน

“คุณคิดว่าผมรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?”จงจิ่งห้าวนั่งลงที่ข้างเตียง เอาเธอเข้ามากอดในอ้อมกอด ฝ่ามือกุมไหล่ของเธอ บอกเรื่องที่จงฉีเฟิงแอบไปตรวจสอบความเป็นพ่อลูกให้เธอฟัง

ดังนั้น หลินซีเฉินกับหลินลุ่ยซีเป็นลูกของเขาไม่ผิดแน่นอน เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย

หลินซินเหยียนค่อยๆหลับตาลง

เธอยังคงรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่

“คุณช่วยหยิกฉันหน่อย”

จงจิ่งห้าวก้มลงมอง พบว่าแผลเป็นที่หน้าผากของเธอ ไม่ชัด บวกเข้ากับการปกปิดของแป้ง ทำให้มองไม่ค่อยเห็น เขาสัมผัสที่แผลเป็นอย่างอ่อนโยน ลูบเบาๆอย่างนิ่มๆ สั่นอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่

ตาของเขาเริ่มแดง มาจากจิตใจที่เจ็บปวดที่เขาไม่สามารถหาตัวเธอเจอและปกป้องเธอได้ทันตอนที่เธอหายตัวไป

เขาเป็นห่วงเป็นใยเธอ ใช่ เป็นห่วงเป็นใย เธอไม่เคยเห็นใบหน้าของเขามีชีวิตชีวา ลึกซึ้ง เห็นอกเห็นใจเธอแบบนี้มาก่อน แต่ในที่สุดจิตใจที่ปิดตายมาโดยตลอด ก็เริ่มเปิดแง้มออกมาบ้างแล้ว

“ทำไมคุณถึงโผล่มาอยู่ที่นี่?”จงจิ่งห้าวถามขึ้น

เขาได้รับข่าวมาจากป้าฮัว ว่าเหอรุ่ยเจ๋อจะพาเธอไปมณฑลซวน

ทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ มันเกี่ยวข้องกับไป๋ยิ่นหนิงอย่างนั้นเหรอ?

ช่วงระหว่างนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?