บทที่ 274 รู้สึกเหมือนฝันไป

หลินซินเหยียนเข้าใจความตั้งใจของจงจิ่งห้าวทันที

“ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ก็ให้ฉันออกไปคนเดียวเพื่อล่อเขาออกมา?”

“ไม่ต้อง”

เขาไม่ให้หลินซินเหยียนไปเสี่ยง ถึงแม้ว่าเขามั่นใจว่านัดเดียวก็โดน แต่ว่ายังคงไม่สามารถเอาตัวหลินซินเหยียนไปเป็นเหยื่อล่อ

“ผมจะหาคนมาแทนคุณ.......”

“คุณคิดว่าเหอรุ่ยเจ๋อโง่เหรอ?” หลินซินเหยียนตัดคำพูดเขา “พวกเรารู้จักกันนานมาก เขาคุ้นเคยกับฉันดี ถึงแม้ว่าคุณจะหาคนที่เหมือนกับฉันมาก ก็อาจจะหลอกเขาไม่ได้”

จับตัวเหอรุ่ยเจ๋อไม่ได้ เธอก็ไม่วางใจ เขาเป็นเหมือนระเบิด ไม่รู้ว่าเขาจะระเบิดเมื่อไหร่

เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอและลูกทั้งสองคน เธออยากรีบจัดการเรื่องของเหอรุ่ยเจ๋อให้เรียบร้อย

“ฉันทำเองดีกว่า” เธอมองหน้าจงจิ่งห้าวอย่างจริงจัง เธอรู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร เธอยอมเชื่อใจเขา เชื่อว่าเขาจะปกป้องเธอได้

เห็นเขาลังเล หลินซินเหยียนจงใจพูด “คุณไม่เชื่อมั่นในตัวฉันเหรอ?”

จงจิ่งห้าวมองเธอไปสักพัก พูดเสียงต่ำ “ไม่ต้องยั่วยุผม เตรียมตัวพร้อมแค่ไหน ก็มีเหตุการณ์ที่ไม่อาจคาดคิดเกิดขึ้นได้ ผมจะให้คุณไปเสี่ยงไม่ได้”

หลินซินเหยียนอยู่ในอ้อมกอดเขา “ฉันเชื่อใจคุณ มีเขาอยู่ฉันไม่สบายใจเลย”

จงจิ่งห้าวโน้มตัวไปข้างหลัง หันหน้าไปในที่มืด ทำให้มองไม่เห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้ หลินซินเหยียนเงียบ พิงอยู่กลางอกเขา ให้เขาคิดเรื่องนี้ก่อน

ผ่านไปสักพัก เขาก็พูดขึ้นมา “คุณนอนต่ออีกหน่อยนะ”

สองวันนี้เธอไม่ค่อยได้นอน เพราะฉะนั้นเมื่อกี้นั่งไปสักพักก็หลับไปเลย อีกอย่างเมื่อกี้ก็นอนไปแค่ครู่เดียว หลินซินเหยียนรู้ว่าเขาต้องออกไปหาเสิ่นเผยซวนเพื่อจัดการเรื่องนี้ ฉะนั้นเธอจึงนอนลงอย่างเชื่อฟัง

จงจิ่งห้าวห่มผ้าให้เธอ “เดี๋ยวผมก็กลับมา”

“อืม” หลินซินเหยียนไม่ง่วงแล้ว แต่เพื่อให้จงจิ่งห้าว ออกไปอย่างวางใจ เธอจึงหลับตาแกล้งนอน

จงจิ่งห้าวรอเธอหลับสนิท จึงลุกขึ้นออกจากห้อง แต่ไม่รู้เลย พอเขาออกไปทันที คนที่นอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที หลินซินเหยียนรู้สึกง่วง แต่พอรู้แผนการของจงจิ่งห้าวแล้ว เธอก็นอนไม่หลับแล้ว

เธอจึงลุกขึ้น เอาผ้าห่มห่อตัวเดินไปริมหน้าต่าง มีหน้าต่างกั้นกลาง เธอก็รู้สึกถึงสายลมอันเหน็บหนาวจากข้างนอกได้

วิ้ววิ้ว ต้นไม้สะบัดไปมา

“ก๊อกก๊อก......”

ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลินซินเหยียนเก็บอารมณ์ตัวเอง พูดเสียงเรียบ “เข้ามา”

ประตูถูกผลักออก ฉินยายืนอยู่หน้าประตู ลังเลอยู่สักพักไม่รู้จะเปิดปากพูดยังไง

ทั้งๆที่ตอนมา มีเรื่องอยากจะพูดกับเธอ

หลินซินเหยียนเดินเข้ามา “รีบเข้ามานั่ง ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม?”

ฉินยารู้สึกเขิน ไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนที่เพิ่งเป็นภรรยาคนอื่น จะมีความรู้สึกแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า

หลินซินเหยียนเทน้ำให้เธอ นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามเธอ เธอไม่มีประสบการณ์อะไรแบ่งปันให้เธอฟังได้

“ชีวิตแต่งงานของฉันวุ่นวายมาก ไม่มีประสบการณ์อะไรแบ่งปันให้เธอฟังได้ พูดได้แค่ว่า มีวาสนาได้อยู่ร่วมกันได้ ก็รักษาทะนุถนอมไว้ดีๆ”

ฉินยาก้มหน้า ตอบอืมคำเดียว

“ฉันก็ยังเรียกเธอว่าพี่เหมือนเมื่อก่อน” ซูจ้านเป็นเพื่อนรักกับจงจิ่งห้าว ต่างก็เรียกหลินซินเหยียนว่าพี่สะใภ้ แต่เธอไม่อยากเปลี่ยนไปเรียกตามซูจ้าน

เธออยากคบกับหลินซินเหยียนเหมือนเมื่อก่อน

หลินซินเหยียนหัวเราะ “ได้แน่นอน”

เธอรู้สึกว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็ก จะเรียกยังไงก็ไม่เป็นไร ก็แค่พวกเธอไม่เปลี่ยน ความสัมพันธ์นี้ก็ไม่เปลี่ยน จะเรียกยังไงไม่สำคัญ

เวลานี้ คุณย่าพาหลินซีเฉินกับหลินลุ่ยซีเข้ามา เห็นว่าฉินยาอยู่ด้วย รอยยิ้มบนหน้าของคนแก่ก็ยิ้มอย่างมีความสุข

“เสี่ยวยาก็อยู่เหรอ”

ฉินยารีบลุกขึ้น “คุณย่า”

คุณย่าโบกมือ “นั่ง นั่ง” เธอดูฉินยาแล้วรู้สึกดีทุกอย่าง

หลินซีเฉินโดดขึ้นไปบนเตียง ศึกษารูบิคของตัวเอง หลินลุ่ยซีพุ่งเข้าอ้อมกอดของหลินซินเหยียน ไม่รู้ว่าเพราะง่วงหรือเหนื่อย พิงอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างขี้เกียจ”