บทที่ 275 ก่อเรื่องเองสมควรตาย

หลินซินเหยียนเงยหน้า เด็กผู้หญิงก็ปรากฏตัวในสายตาเธอ เด็กหญิงใส่เสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้าย สีถูกลมหนาวพัดจนแดงก่ำ

“คุณน้านั่งอยู่ที่นี่ทำไมคะ?”

หลินซินเหยียนมองดูเด็กหญิง แล้วมองไปรอบด้าน ไม่มีผู้ใหญ่ เธอก็มองกลับมาที่ตัวเด็กหญิง “น้าอารมณ์ไม่ดี ก็เลยมานั่งตรงนี้ หนูทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ คนในครอบครัวอยู่ไหน?”

“แม่หนูอยู่โน่น” เธอชี้ไปที่ร้านขายปิ้งย่างที่อยู่ไม่ไกล

หลินซินเหยียนมองไปตามที่เธอชี้ ริมถนนมีร้านปิ้งย่างร้านหนึ่ง มีผู้หญิงคนหนึ่ง ใส่เสื้อผ้าฝ้ายตัวเก่า สวมเสื้อกันเปื้อน กำลังปิ้งย่างให้แขก

“หนูมาช่วยแม่” เด็กหญิงน่ารักเชื่อฟัง หลินซินเหยียนยื่นมือจับผมเธอ “หนูเป็นเด็กดี”

อาจจะเป็นเพราะตัวเองมีลูกเหมือนกัน เพราะฉะนั้นความระวังในใจต่อเด็กหญิงจึงลดลง

“คุณน้าจะกินปิ้งย่างไหมคะ? หนูบอกให้แม่ลดราคาให้คุณน้า”

หลินซินเหยียนไม่ชอบกินของพวกนี้ แต่กลับควักเงินในกระเป๋ายื่นให้เด็กหญิง “น้าไม่กิน เงินนี้ให้หนูเอาไปซื้อขนมกิน”

เด็กหญิงกะพริบตา มองดูเงินมากมายขนาดนั้น เธอไม่กล้ารับ “คุณน้า ให้เงินหนูทำไม?”

เธอมองเด็กหญิง มองแล้วก็ทำให้เธอคิดถึงตัวเองในสมัยก่อน เมื่อก่อนตอนที่อยู่ประเทศAกับจวงจื่อจิ่น ชีวิตลำบากมาก เหมือนกับเด็กคนนี้ อดหลับอดนอนท่ามกลางลมหนาว เพียงเพื่อหาเงินซื้อข้าวเท่านั้น

เพราะฉะนั้นพอเห็นเด็กหญิงเธอก็เลยรู้สึกเห็นใจ

“เพราะว่าพอน้าเห็นหนูแล้ว ก็เหมือนเห็นภาพของน้ากับแม่ในอดีตไง”

เด็กหญิงกะพริบตาถาม “เมื่อก่อนคุณน้าก็เคยขายปิ้งย่างเหรอคะ?”

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “ไม่เคยขายเอง แต่เคยรับจ้างทำงานให้คนอื่น ช่วยเขาเสียบเนื้อบนไม้”

เด็กหญิงยิ้ม เห็นฟันขาวทั้งแถว เธอรับเงินมาจากมือของหลินซินเหยียน “หนูเอาปิ้งย่างมาให้น้า”

เด็กหญิงวิ่งไปร้านปิ้งย่าง หลินซินเหยียนมองดูร่างเธอที่วิ่งจากไปด้วยสายตาอ่อนโยน

เธอคิด ผ่านชีวิตที่ยากลำบากมา มันต้องดีขึ้นแน่นอน

“ฉันไปเรียกพี่สะใภ้กลับมา” ซูจ้านทนไม่ไหว อากาศหนาวเหน็บแบบนี้นั่งอยู่ข้างนอกตั้งหลายชั่วโมง ตัวแข็งหมดแล้ว

จงจิ่งห้าวไม่ได้พูด

“นายไม่เป็นห่วงเหรอ?” ซูจ้านเบิกตากว้าง มองดูเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

เขารักใคร่หลินซินเหยียนมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงได้ใจแข็งขนาดนี้?

“นายว่า เด็กผู้หญิงคนนั้น ทำไมถึงปรากฏตัว?”

จงจิ่งห้าวมองไม่ละสายตา

ซูจ้านพูดออกมาอย่างไม่ได้คิด “ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง คงคิดว่าพี่สะใภ้นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน เลยสงสัย ก็เลยวิ่งเข้าไปพูดกับเธอ”

จงจิ่งห้าวหันไปมองซูจ้าน “นายสนิทกับเขา”

“นี่มันเกี่ยวอะไรกัน......” พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาเข้าใจความหมายของจงจิ่งห้าวแล้ว เด็กหญิงคนนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับเหอรุ่ยเจ๋อ

“พี่สะใภ้ใจดี” ซูจ้านพูด เพราะเขาเห็นพี่สะใภ้เอาเงินให้เด็กผู้หญิงคนนั้น

จงจิ่งห้าวไม่พูดอะไร เพียงแค่สีหน้าไม่ค่อยดี เมื่อกี้หลินซินเหยียนให้เงินเด็กผู้หญิง แววตาเธอเหมือนคิดถึงอะไรบางอย่าง

เขาคิดว่า ต้องเป็นเพราะเด็กผู้หญิงคนนั้นทำให้เธอคิดถึงความจำในอดีตแน่นอน

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เด็กหญิงถือปิ้งย่างในมือวิ่งมาหาหลินซินเหยียน “คุณน้า ให้คุณน้าค่ะ”