ตอนที่ 307
บทที่ 307 เป็นเพราะนาย
October 21, 2026
เสิ่นเผยซวนให้พนักงานเอาแก้วน้ำมา ช่วยเขาเทเหล้า “ลองเล่ามาให้ฟังหน่อยไหม?”
จงจิ่งห้าวเหล่ตามองเขา “นายชอบเมาส์มอยตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ “ตอนแรกฉันคิดว่า ใกล้ตรุษจีนแล้ว คิดว่าเราสามคนนัดรวมตัวกันหน่อย แล้วพูดเรื่องเหอรุ่ยเจ๋อให้นายสองคนฟัง ใครจะไปรู้ พอฉันมาก็เห็นซูจ้านนั่งกินเหล้าซึมอยู่คนเดียว เจอเรื่องวุ่นวายไม่น้อย ก็คิดว่าพอนายมาก็คงดีขึ้นหน่อย ใครจะรู้ ดูนายก็อารมณ์ไม่ค่อยดี”
จงจิ่งห้าวยกเหล้าที่เสิ่นเผยซวนเทให้ ดื่มจนหมดแก้ว ปลดกระดุมเสื้อ วางแก้วลงอย่างแรง วันนี้ หลินซินเหยียนพาลูกทั้งสองคนไปทางโน้นแล้ว
เขาสังเกตเห็นอย่างชัดเจน ความสัมพันธ์ระหว่างหลินซินเหยียนกับยู่ซิ่วดีพอสมควร
พวกเขาเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ว่า ดูแล้วเหมือนใกล้ชิดสนิทสนม
จุดนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบ
สนิทสนมกันขนาดนี้ แสดงว่า พวกเขาไปมาหาสู่กันลับๆ
แต่หลินซินเหยียนไม่พูดถึงเรื่องระหว่างเธอกับยู่ซิ่วเอง
“เผยซวน นายว่าฉันจะทำยังไงให้ฉินยากลับใจ?” ซูจ้านดื่มเยอะแล้ว ลุกขึ้นเดินเอียงไปเอียงมา เอามือกอดคอเสิ่นเผยซวนไว้ “เธอตัดสินใจจะไปอย่างแน่วแน่ ฉันไม่รู้จะทำยังไง”
เสิ่นเผยซวนขมวดคิ้ว พูดอย่างรังเกียจ “กลิ่นเหล้าเต็มตัวเลย ไปห่างๆจากฉันหน่อย”
เขายิ่งพูด ซูจ้านยิ่งกอดเขาไว้แน่น “ฉันกอดนายนี่ไว้หน้านายนะ อายุขนาดนี้แล้ว แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่มี น่าสงสารกว่าฉันอีก”
เสิ่นเผยซวน “.......”
“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะจากนายไปเหมือนกัน” เสิ่นเผยซวนซ้ำเติมเขา
ซูจ้านกำลังเสียใจ ไม่ได้โต้ตอบกลับ
ถ้าเป็นเวลาปกติต้องเถียงกันไม่หยุดแน่
เสิ่นเผยซวนถอนหายใจ “ดูสภาพเมาและแทะแบบนี้ คิดอยากจะรั้งเขาไว้ ก็เอาความจริงใจออกมา เรื่องของหลิวเฟยเฟย ทางที่ดีที่สุดก็คือพูดให้ชัดเจน ตัดขาดอย่างชัดเจน นายต้องให้ความมั่นใจกับเธอ”
“ความมั่นใจมันคืออะไร?” ซูจ้านยืนขึ้น เอามือตบหน้าอก “ฉันอธิบายแล้ว ฉันกับหลิวเฟยเฟยเป็นรักครั้งแรก ตอนนี้เลิกกันไปแล้ว ไม่มีความรู้สึกแล้ว แต่เธอไม่ยอมเชื่อ ฉันบอกว่าฉันไม่มีอะไรกับหลิวเฟยเฟยเลย เธอก็ไม่เชื่อฉัน”
“นายไปเจอกับหลิวเฟยเฟยใช่ไหม?” เสิ่นเผยซวนถาม
เขารู้สึกว่าฉินยาไม่ยืนยันหนักแน่นขนาดนี้โดยไร้เหตุแน่นอน
ซูจ้านสูดอากาศ “ตอนนั้นที่หลิวเฟยเฟยจากฉันไป เพราะว่าไม่สามารถมีลูกได้ ไม่อยากทำให้ฉันกระทบไปด้วย ก็เลยจากไป ตอนนี้กลับมาเพราะลืมฉันไม่ได้ รั้งฉันให้อยู่เป็นเพื่อนเขาหนึ่งคืน......”
“อะไรนะ?” เสิ่นเผยซวนโมโหจนตบโต๊ะ “ซูจ้านนายมีสมองหรือเปล่า? นายแต่งงานแล้ว ยังอยู่กับแฟนเก่าหนึ่งคืน? น้ำเข้าสมองนายใช่ไหม?”
“พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย แค่อยู่เป็นเพื่อนที่บ้านเธอคืนเดียว ฉันคิดว่าตอนที่เธอจากฉันไปก็ไม่ใช่ความผิดเธอ ฉันก็เลยยอม” ซูจ้านยิ่งพูดเสียงยิ่งเบา รู้สึกว่าเรื่องนี้เขาทำได้ไม่ดี ควรจะบอกฉินยาก่อน ควรบอกให้เธอรู้
“ตอนนี้ฉันจะทำยังไงดี?” ซูจ้านถาม
เสิ่นเผยซวนยักไหล่ “ฉันหมดปัญญา แต่ฉันว่า ต้องใช้ความจริงใจของนาย......”
ตื๊ดตื๊ด
เวลาเดียวกัน มือถือในกระเป๋าของจงจิ่งห้าวดังขึ้น เขาหยิบมือถือออกมา เห็นชื่อของคนที่โทรมา สายตาก็เคร่งขรึมไปบ้าง เขากดรับสาย วางไว้ข้างหู
“ฉันเอง”
จงจิ่งหาวตอบเสียงต่ำอืม
“พรุ่งนี้เที่ยงพาพวกเขามาหน่อย”
จงจิ่งห้าวตอบอืมอีกคำ
ทางโน้นวางสายแล้ว เขาก็วางมือถือ
เสิ่นเผยซวนมองเขา “ลุงนาย?”