บทที่ 308 ผมไม่อยากเสียคุณไป

ฉินยาก้มหน้า “เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าฉันใส่ใจเรื่องอะไร”

สิ่งที่เธอต้องการคือ ซูจ้านสามารถเปิดใจกับเธอทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องของหลิวเฟยเฟย หรือว่าเรื่องของพ่อแม่เขา ล้วนสามารถเล่าให้เธอฟังได้

เธอคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นสามีภรรยา หรือคู่รัก การเปิดเผยสำคัญที่สุด

เขาย้ำตลอดว่าเขากับหลิวเฟยเฟยไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเลย แต่ว่า ทำไมตอนนั้นเขาไม่บอกเธอก่อน?

ทั้งๆที่เขามีโอกาส ถึงแม้ว่าจะลืมโทร ตอนที่เจอกันที่สำนักงานทนาย ก็บอกเธอได้ แต่ว่าเขาก็ไม่พูดอะไรเลย

“เขาให้ความเชื่อมั่นกับฉันไม่ได้ ฝืนอยู่ต่อ สู้แยกทางกันดีกว่า”

เสิ่นเผยซวนมองหลังของฉินยา คิดไม่ถึงว่าเธอเด็ดขาดขนาดนี้ และมีความคิดของตัวเองมาก

อยากให้เธอให้อภัย ยอมรับซูจ้าน ต้องพึ่งความพยายามของซูจ้านเองแล้ว

สิ่งที่เขาช่วยได้มีจำกัด

“งั้นก็ให้คุณดูแลเขานะ ผมยังมีธุระ ถ้าคุณดูแลไม่ไหว ผมหาคนมาช่วยดูแล?” ความจริงเสิ่นเผยซวนไม่ได้มีธุระ แค่คิดว่าพวกเขาสองคนควรมีเวลาเป็นของตัวเอง

“ไม่ต้องค่ะ ฉันดูแลได้ ถ้าไม่ไหว ฉันจะเรียกพยาบาลมาช่วย” ฉินยาไม่อยากรบกวนเสิ่นเผยซวน

“ได้ มีอะไรโทรหาผมได้ตลอด” เสิ่นเผยซวนพูด

ฉินยาพยักหน้า

ฉินยาส่งเสิ่นเผยซวนถึงหน้าประตู เห็นเขาไปแล้ว ฉินยาปิดประตูห้อง

เสื้อคลุมของซูจ้านไม่ได้ถอด ก็นอนลงไปอย่างนั้น

ดื่มเยอะเกินรู้สึกไม่สบาย ซูจ้านพูดจาติดๆขัดๆ “อึดอัด ผมอึดอัด”

ฉินยาเดินเข้าไป ยืนถามเขาข้างเตียง “คุณไม่สบายตรงไหน?”​

ไม่รู้ว่าซูจ้านไม่รู้สึกตัวจริง หรือว่าแกล้ง เขาพลิกตัว “อึดอัด ทุกอย่าง อึดอัดใจ”

ฉินจุ้นทำใจอยู่สักพัก “เห็นแกให้พวกเราอยู่กันอย่างสบาย ฉันถึงดูแลคุณ”

เธอก้มตัวลงไปช่วยเขาถอดเสื้อคลุม แต่ว่าซูจ้านไม่ให้ความร่วมมือ นอนนิ่งไม่ขยับ ฉินยาไม่สามารถถอดแขนเสื้อได้

ถึงกับต้องขมวดคิ้วขึ้น “ซูจ้าน”

ซูจ้านสะลึมสะลือ “อือ?”​

“ใส่เสื้อแล้วนอนไม่สบาย คุณขยับตัวหน่อย ฉันช่วยคุณถอดเสื้อ”

ซูจ้านลืมตา มองเห็นฉินยาอย่างสะลึมสะลือ เขายิ้มกว้าง “ฉินยาเหรอ”

ฉินยา “......”

นี่ดื่มไปเยอะขนาดไหน กลิ่นเหล้าเหม็นไปทั้งตัว

เขาดึงเสื้อผ้าของฉินยาไว้ “คุณอย่าไปได้ไหม? ผมไม่อยากเสียคุณไป”

ฉินยาเม้มปาก

“คุณจะจากผมไป ผมเสียใจมาก ก็เลยดื่มเยอะไปหน่อย คุณไม่โกรธใช่ไหม?” ซูจ้านดึงเสื้อของฉินยาไปแนบไว้ที่แก้ม “ฉินยา......”

ฉินยาผลักเขาไป “คุณเมาแล้ว”

“ผมไม่ได้เมา” ซูจ้านตะโกนออกมาเหมือนคนเมาอาละวาด เหมือนเครียดมาก และเอือมระอามาก “ทำไมคุณถึงไม่ยอมเชื่อผม?”

ฉินยาก้มหน้าก้มตา “ฉันอยากเชื่อใจคุณ แต่คุณ ไม่เคยให้เหตุผลที่ทำให้ฉันเชื่อใจคุณเลย”

ทันใดนั้น ซูจ้านพลิกตัว ลืมตาขึ้น ตาของเขาแดงก่ำ เห็นได้ชัดเจนว่าดื่มไปไม่น้อย เสียงแหบ “ต่อไปนี้ผมเชื่อฟังคุณทุกอย่าง ได้ไหม?”

ฉินยาอึ้งไปนิดหนึ่ง เขา นี่ยังไม่เมาเหรอ?

ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

“คุณ.......ไม่เมาเหรอ?” ฉินยาถาม

ไม่มีคนตอบเขา ซูจ้านหลับตาเหมือนนอนหลับไปแล้ว

ฉินยาเรียกเขา “ซูจ้าน”

ไม่มีเสียงตอบ

คราวนี้ ฉินยาได้ยินเสียงหายใจเป็นจังหวะของเขา

ซูจ้านดื่มเยอะจริงๆ ตอนนี้นอนหลับไปแล้ว

ฉินยา “.......”