บทที่ 362 ต่อไป เรื่องแบบนี้มอบให้ฉันจัดการเอง

จงจิ่งห้าวอุ้มหลินซินเหยียนขึ้นไปชั้นบน และเข้าห้องนอน

หลินซินเหยียนหลับลึก ไม่มีร่องรอยของการตื่นเลย จงจิ่งห้าวอุ้มเธอวางลงบนเตียง ในความเบลอๆเธอเหมือนรู้ว่าตัวเองได้มานอนอยู่บนเตียงแล้ว พลิกตัวทีนึงแล้วซุกเข้าไปในผ้าห่ม จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว และโน้มตัวไปดูเธอ

เธอนอนหันข้างไว้ แก้มที่เล็กเท่าฝ่ามือขาวผ่องเป็นยองใย

ขนตาของเธองอนยาวมาก ตอนที่นอนหลับตาอยู่ได้กระทบเป็นเงา

ริมฝีปากแดงโดยไม่ต้องทาลิป ล่อตาล่อใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาก้มไปจูบริมฝีปากเธอ ริมฝีปากถูกสัมผัสกะทันหัน หลินซินเหยียนขมวดคิ้วและครางเสียงนึง “อือ……”

ในความสะลึมสะลือ เธอลืมตาเห็นใบหน้าที่ใกล้แค่เอื้อมของจงจิ่งห้าว ความง่วงท่วมท้นในใจ เธอไม่ได้สติ แรงไม่เยอะ กลับเหมือนผลักแบบอ่อยมากกว่า “ฉันง่วง”

เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการเพิ่งตื่นนอน เสียงนิ่มนวล ละมุนละไม ยั่วยวนอย่างบอกไม่บอก

จงจิ่งห้าวไม่ได้ไปจากริมฝีปากของเธอ ได้ตอบอืมอย่างคลุมเครือคำนึง

จูบของเขาไม่หนัก แต่กลับเร่าร้อนมาก หลินซินเหยียนสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจถี่ของเขาอย่างชัดเจน

อารมณ์ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่ความง่วงก็จางหายไปไม่น้อยเลย

จงจิ่งห้าวเป็นคนแข็งกร้าวเอาแต่ใจในเรื่องอย่างว่าเกินไป ทุกครั้ง เธอล้วนถูกทรมานจนหมดเรี่ยวหมดแรง

“จิ่งห้าว……ฉันง่วงจริงๆ” เธอเปิดปากพูดอย่างระมัดระวัง

จงจิ่งห้าวดูดริมฝีปากของเธอไว้ พร้อมถามอย่างคลุมเครือ “คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?”

สมองของหลินซินเหยียนรู้สึกเบลอๆ ตระหนักไม่ได้ว่าเขาอยากฟังอะไรในชั่วขณะ จึงได้ตอบไปเรื่อยเปื่อย “เรียกคุณจิ่งห้าวไงคะ?”

เธอคิดอยู่ในใจว่า หรือจะต้องเรียกว่าจงจิ่งห้าวทั้งชื่อและนามสกุลเต็มๆเลย?

“อือ……”

ทันใดนั้น เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายเย็นวูบ กระโปรงถูกดึงออก เธอรีบร้อนอยากจะบังเอาไว้ แต่แล้ว จงจิ่งห้าวกลับไวกว่า ได้จับมือสองข้างของเธอไปกดไว้บนหัวเตียง ใช้ท่าทางที่โน้มตัวมองหน้าเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่ “พูดอีกรอบนึง เรียกผมว่าอะไร?”

หลินซินเหยียนเปิดปากพูดอย่างตัวสั่น “สา……คุณสามี?”

เขายักคิ้วสวยขึ้น เหมือนแฝงด้วยแสง ดั่งดวงดาวดั่งพระจันทร์ ส่องแสงประกาย เขายกมุมปากขึ้นอย่างรื่นรมย์มาก

หลินซินเหยียนรู้ว่าเขาอารมณ์ดีแล้ว จึงเป็นฝ่ายไปแนบชิดเขาออดอ้อนเขา “ฉันอยากนอนค่ะ”

จงจิ่งห้าวจูบเบ้าตาของเธอทีนึง รู้สึกคันยุบยิบ หลินซินเหยียนหลับตาลง

จงจิ่งห้าวยิ้มพร้อมขยี้ผมของเธอ “นอนเถอะ”

เพื่อเอาใจจงจิ่งห้าว หลินซินเหยียนเป็นฝ่ายไปหอมแก้มเขา “ฉันนอนแล้วนะคะ”

จงจิ่งห้าวดีใจเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นแรกแย้ม

แต่แล้วหลินซินเหยียนที่เตรียมตัวเข้าสู่ความฝันกลับมองไม่เห็น

จงจิ่งห้าวถอดรองเท้าให้เธอ ขาของเธอขาวมาก แถมเท้าก็เล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม

หลินซินเหยียนในนาทีนี้ยังนอนไม่หลับ การสัมผัสของเขาค่อนข้างคันยุบยิบ เธอไม่ได้ขยับตัว แต่นาทีนี้กลับคอยเพลิดเพลินกับการ‘ปรนนิบัติ’ของจงจิ่ง

มุมปากเธอมีรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เธอได้ยินเสียงที่จงจิ่งห้าวไปอาบน้ำในห้องน้ำ เธอค่อยๆนอนหลับ ก่อนจะเข้าสู่ความฝัน เธอรู้สึกได้ว่าฟุกของข้างหลังได้ยุบตัวลงไป ไม่นานแขนที่แข็งแรงข้างนึงก็ได้โอบกอดมาที่เธอ ทรวงอกที่กำยำเร่าร้อนแนบชิดอยู่กับแผ่นหลังเธอ ระยะประชิดกันเกินไป เธอสามารถได้กลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำบนตัวเขาอย่างชัดเจน

เธอได้นอนหลับไปท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ ตอนเช้าตื่นค่อนข้างสาย ตื่นมาก็เกือบจะ9โมงแล้ว เมื่อคืนเธอนอนดึก ตอนเช้าเลยลุกไม่ไหว

ปกติเวลานี้จงจิ่งห้าวจะไปที่บริษัทแล้ว แต่วันนี้เขายังไม่ได้ไป เธอลุกมานั่งแล้วถามว่า “วันนี้คุณไม่ต้องเข้าบริษัทเหรอคะ?”

จวจิ่งห้าวยืนอยู่หน้ากระจก กำลังผูกเนคไทอยู่ แต่ได้เจียดเวลามองมาที่เธอแว๊บนึง “ทางโน้มจัดเตรียมเสร็จแล้ว ฉินยาสามารถไปได้วันนี้เลย”

หลินซินเหยียนลงมาจากเตียง และกระโจนมาที่ข้างหลังเขา กอดเขาจากด้านหลัง และเอาใบหน้าแนบกับแผ่นหลังของเขา “ขอบคุณนะคะ”

จงจิ่งห้าวมองไปด้านหน้า คอยจัดระเบียบเนคไทต่อพร้อมถามว่า “คุณจะขอบคุณผมยังไง?”

หลินซินเหยียนเดินมาตรงหน้าเขา แล้วยื่นมือช่วยเขาจัดระเบียบเนคไท “ต่อไป เรื่องแบบนี้มอบให้ฉันจัดการเองค่ะ”

เธอคือดีไซนเนอร์อยู่แล้ว เรื่องแบบนี้ เป็นเรื่องที่ง่ายอย่างกับปอกกล้วยเข้าปาก

ผูกเนคไทเสร็จ และติดกระดุมเสื้อสูท

เธอลูบคอเสื้อให้เรียบ และพึงพอใจกับผลงานตัวเองมาก

เธอถอยหลังมาชื่นชมหนึ่งก้าว เขาตัวผอมสูง เอวของเขาบางมาก ไม่มีไขมันสะสมเลย เมื่อสอดรับกับทรวดทรงกำยำของบั้นท้าย สมดุลและสง่าผ่าเผย