บทที่363 ช่วยอะไรฉันหน่อย

ซูจ้านไม่ได้วู่วาม เขาไม่ได้จะไปเค้นถามอะไร แค่อยากไปถามหลินซินเหยียนว่าฉินยาไปที่ไหน เมื่อไหร่ถึงจะสามารถฟื้นตัวดีขึ้น แบบนี้เขาจะได้มีการเตรียมใจไว้

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เสิ่นเผยซวนคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอด

เขาคิดได้แล้ว เขาอยากไถ่โทษก็ดี สำนึกผิดก็ดี ยังไงก็ต้องรอให้ร่างกายของฉินยาฟื้นฟูก่อน ถ้าเขาดึงดันจะให้ฉินยาให้อภัยเขาตอนนี้ มีแค่จะเพิ่มเรื่องปวดหัวให้เธอ กระทบกับการฟื้นตัวของเธอ ตอนนี้ความต้องการหนึ่งเดียวของเขาก็คือฉินยาสามารถฟื้นฟูร่างกายและหน้าตา

“ฉันมีสติดี” ซูจ้านยิ้มข่มขื่นทีนึง เขามองเสิ่นเผยซวนที่วิ่งตามมาที่ตรงหน้าเขา ฝ่ามือหล่นอยู่ที่ไหล่เขาอย่างแรง ไม่มีคำพูดอะไรที่มากกว่า

ผู้ชายกับผู้ชายแค่มองตากันก็รู้ใจแล้ว

เสิ่นเผยซวนก็กุมมือเขาไว้และพูดปลอบใจ “นายสามารถคิดได้ ฉันก็วางใจแล้ว”

หลายวันนี้ซูจ้านทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ ตอนนี้สามารถคิดได้เขาก็วางใจแล้ว

“พี่สะใภ้” เสียงของซูจ้านค่อนข้างต่ำ อยู่ตรงหน้าหลินซินเหยียนแล้วเขารู้สึกละอายใจ

หลินซินเหยียนดูหน้าตาเขาก็รู้ว่าเขาน่าจะคิดได้แล้ว จึงได้พูดว่า “นายวางใจเถอะ หลังจากเธอหายดีแล้ว ฉันจะบอกนายแน่นอนว่าเธออยู่ไหน”

ซูจ้านพยักหน้าบอกว่าโอเค เขาเรียกหลินซินเหยียนว่าพี่สะใภ้อย่างจริงจัง “งั้นก็รบกวนพี่สะใภ้แล้วนะครับ”

“วางใจได้ ฉันจะดูแลเธอให้ดีเลย” หลินซินเหยียนรู้ว่าซูจ้านคิดได้แล้ว ก็ได้ปลอบใจเขาไปไม่น้อยเลย

“ช่วงนี้ก็ปรับสภาพจิตใจตัวเองให้ดีๆ” หลินซินเหยียนพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

ซูจ้านเข้าใจความหมายของหลินซินเหยียน จึงได้บอกว่าทราบแล้ว “หลิวเฟยเฟยเป็นรักแรกของผม จู่ๆเธอโผล่มากะทันหัน จิตใจผมว้าวุ้นไปหมด ถึงได้ทำให้เธอมีช่องโหว่ฉวยโอกาสไปทำร้ายฉินยา ผมรู้ว่าทั้งหมดนี้ผมก่อขึ้นมาเอง รอให้เธอหายดีแล้ว ผมจะสำนึกผิดกับเธอแน่นอนครับ”

หลินซินเหยียนไม่อยากก้าวก่ายเรื่องความรักของพวกเขา

ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน คนนอกได้แค่แนะนำ ไม่สามารถทำการตัดสินใจใดๆได้

“รอเธอหายแล้ว พวกนายค่อยคุยกันเองดีกว่า” หลินซินเหยียนพูด “ไปเถอะ”

เธออยากกลับไปที่ร้าน จงจิ่งห้าวก็ควรกลับบริษัทแล้ว

เดินออกมาจากสนามบิน จงจิ่งห้าวเปิดประตูรถ และให้หลินซินเหยียนขึ้นรถ “ไปบริษัทมั้ย?”