บทที่ 440 อย่าผลักฉันออก แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว

“ฉันมีคนที่ชอบ..........”

“อุ๊บ......”

เธอยังไม่ทันพูด อยู่ๆ ปากของไป๋ยิ่นหนิงแนบขึ้นมา ปิดคำพูดที่เธอจะพูดไว้

ลูกตาของเธอหดลงอย่างไว มือทั้งสองอยากจะผลักเขาโดยสัญชาตญาณ

“อย่าผลักฉันออก แค่ครั้งนี้......ครั้งเดียว” เสียงของเขาเบาและแหบ

มือของหลินซินเหยียนหยุดลง หัวใจสั่นสะท้านอย่างอธิบายไม่ถูก เธอรู้สึกได้ว่าเขากำลังสะอื้น ความเศร้าที่ยากที่จะพูดออกมา เธอเกร็งตัวไว้

เวลาผ่านไปนาน ริมฝีปากของเขาขูดผ่านหน้าของเธอไปจนถึงหูของเธอ “เกิดเรื่องที่เหวินชิงใส่ร้ายเธอ ฉันรู้ว่าเป็นโอกาสที่ฉันสามารถแก้แค้นให้พ่อบุญธรรมของฉัน แต่จริงๆแล้วเป็นเพราะเธอ ไม่อยากให้ธอถูกเรื่องไม่ดีพวกนั้นรบกวน จงจิ่งห้าววันหนึ่งไม่รู้ความจริง เขาก็จะเห็นแก่หน้าของเหวินชิงตลอด ฉันขุดเรื่องนี้ขึ้นมา เพราะจะไม่ให้เขามีเรื่องต้องกังวล แล้วสามารถจัดการกับเหวินชิงได้โดยไม่สนใจอย่างอื่น ง่ายๆ คือฉันประเมินความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาต่ำเกินไป ฉันอิจฉา ริษยา ดูแลตัวเองดีๆนะ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เธอจะเสียผู้ชายคนหนึ่งที่รักเธอที่สุด”

เขารีบหันหลังทันที “ฉันจะไปจากที่นี่ ครั้งนี่ไม่ให้เธอผิดหวังแน่ วันนี้ เป็นการพบเจอครั้งสุดท้ายของพวกเรา ฉันจะไม่ก้าวเข้ามาในเมืองB อีก เธอไปเถอะ”

หลินซินเหยียนมองแผ่นหลังของเขาไว้ “ของคุณนะ”

พูดเสร็จเธอก็เรียกเสิ่นเผยซวนที่รออยู่หน้าประตู

ไม่นานเสิ่นเผยซวนก็เปิดประตูทันที มองไป๋ยิ่นหนิงทีหนึ่ง

“พวกเราไปเถอะ” หลินซินเหยียนพูดเบาๆ

สุดท้ายเสิ่นเผยซวนก็ไม่ได้พูดอะไร ดันเธอแล้วจากไป

เข้าไปในลิฟต์แล้วเขาถึงจะเปิดปากถาม “เจรจาเสร็จแล้วหรอ？”

น้ำเสียงและสีหน้าของเธอเย็นชามาก เหมือนว่าไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้เลย “อื้ม”

“เผยซวน ฉันเหนื่อยแล้ว” เธอบีบหว่างคิ้วของตัวเองไว้

เสิ่นเผยซวนไม่ได้โง่ ไป๋ยิ่นหนิงจะยอมตกลงว่าจะเปิดโปงเรื่องนี้โดยไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลยหรอ แต่เขาก็ต้องเตือนหลินซินเหยียนไว้ก่อน “นิสัยของจิ่งห้าวเธอและฉันต่างรู้กันดี ไป๋ยิ่นหนิงรู้สึกดีต่อเธอ ก็ไม่ใช่ความลับอะไร เขาไม่มีทางตกลงอย่างไร้เหตุผลแน่นอน ถ้าข้อแม้ที่เขาขอคือเกี่ยวกับเธอ ฉันหวังว่าเธอจะปฏิเสธไปโดยตรง”

หลินซินเหยียนเงยหน้ามองเขาไว้ “นายคิดว่าเขาจะทำอะไรกับฉัน？”

เสิ่นเผยซวนเม้มปากไม่พูด

หลินซินเหยียนยิ้ม แต่นัยต์ตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชา “สงสัยว่าพวกเรามีธุรกรรมทางกาย？”

“ไม่ใช่.......”

“แต่ว่านายหมาหยถึงแบบนี้！” หลินซินเหยียนขัดเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

เสิ่นเผยซวนตาตก “ขอโทษ”

“นายมีความคิดแบบนี้ ไม่ใช่แค่ฉันที่ถูกดูถูก”

ความคิดของเสิ่นเผยซวนเกิดขึ้นมาในหัวเพียงแวบเดียว ก็พูดออกมาทันที มันไม่เหมาะสมจริงๆ เขาเองก็รู้สึกผิด

ลงจากลิฟต์แล้วเสิ่นเผยซวนดันเธอลวมา ออกมาทางประตูใหญ่โรงแรม ตอนที่ไปข้างรถ เห็นจงฉีเฟิงที่เดินมาทางนี้

เสิ่นเผยซวนหยุดลง เหมือนจะแปลกใจมากที่เจออีกฝ่าย ไม่นานก็เหมือนจะรู้ว่าที่พวกเขาปรากฏพร้อมกันที่นี่ น่าจะเป็นเพราะเรื่องเดียวกัน

หลังจากวันนั้นที่เฉิงยู่ซิ่วเจอกับไป๋ยิ่นหนิง กลับไปก็ไปบอกเรื่องไป๋ยิ่นหนิงกับจงฉีเฟิง ให้เขาหาคนไปจ้องไป๋ยิ่นหนิงไว้ กลัวว่าเขาจะทำอะไร

เรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโรงพยาบาลวันนี้ ก็เข้าหูของเขาเป็นธรรมดา

“ไปเจอไป๋ยิ่นหนิงแล้วหรอ？” จงฉีเฟิงพยุงตัวลุกขึ้น

หลินซินเหยียนตอบอื้มทีหนึ่ง “เขาจะไปจากเมืองB ส่วนหมอคนนั้น ก็จะไม่ปรากฏตัวอีก”

จงฉีเฟิงยักคิ้วเหมือนจะคิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะถูกจัดการเร็วขนาดนี้