ตอนที่ 441
บทที่ 441 ความเศร้าที่บรรยายไม่ได้
October 21, 2026
ฝนตกหนักมาก เสิ่นเผยซวนให้เธอรอตัวเองในรถ “ฉันไปเอาร่ม”
เขาตากฝนเดินไปหยิบร่มออกมาจากหลังรถแล้วกางออก น้ำฝนกระทบกับร่มเกิดเสียงซ่าๆ เขาเดินไปที่ประตูข้างคนขับรถแล้วเปิดประตูรถ “ฝนตกหนักมาก อุ้มเธอเข้าไปแล้วกัน”
หลินซินเหยียนเดินลงจากรถ เสิ่นเผยซวนรีบใช้ร่มบังเธอ
เธอจับแขนของเสิ่นเผยซวน “ไม่เป็นไร ฉันเดินได้ ระยะทางแค่นี้”
เสิ่นเผยซวนไม่ได้บังคับ อย่างไรก็ตามหญิงชายมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน
เพียงแค่เดินช้า ถึงในบ้านเขาหุบร่ม ซูจ้านและกวนจิ้งไปแล้ว ห้องอาหารทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ป้าหยูกำลังเก็บกวาดห้องครัว
เธอหันไปมองเสิ่นเผยซวนที่ยืนอยู่ใต้ชายคาบ้าน น้ำฝนตกลงมาจากบนฟ้า แม้แต่ในลมยังมีความชื้นของน้ำฝน เธอพูดเสียงต่ำ “วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี พูดอะไรนายอย่าถือสา”
“ฉันรู้” เสิ่นเผยซวนเม้มปาก “ควรเป็นฉันที่ต้องขอโทษเธอ สงสัยเธอแบบนั้นได้ยังไง”
“ฝั่งซูจ้านกวนจิ้ง นายบอกพวกเขาที อย่าพูดเรื่องที่วันนี้เราออกไป” ขณะที่เธอและเสิ่นเผยซวนออกไป ไม่ได้หลบพวกเขาสองคน พวกเขาลงมาไม่เจอคน ต้องถามป้าหยูแน่ๆ ว่าไปไหน
“ฉันจะโทรศัพท์หาพวกเขา เธอเข้าไปเถอะ ออกไปนานแล้ว”
หลินซินเหยียนพยักหน้า พูดเตือน “นายขับรถช้าหน่อย กลางคืนฝนก็ตก มองถนนยาก”
“ได้สิ ฉันจะทำ” เสิ่นเผยซวนตอบกลับ
หลินซินเหยียนหมุนตัวเดินเข้าบ้าน ป้าหยูกำลังเตรียมจะออกมาทิ้งขยะด้านนอก เห็นเธอยืนอยู่ วางของในมือแล้วรีบเดินมา “ฉันพยุงเธอ”
หลินซินเหยียนกุมมือของเธอ ค่อยๆ เดินเข้าไปด้านใน “ป้าหยู วันนี้ฉันออกไปข้างนอก ท่านอย่าบอกจิ่งห้าว”
ป้าหยูหลุบตาลงแล้วพูด “ได้สิ”
“เขานอนตลอดเลยเหรอ? อ้วกหรือเปล่า?” ยังคงเป็นห่วงว่าจะทำลายกระเพาะ เพราะอย่างไรก็ดื่มเหล้าทั้งๆ ที่ท้องว่าง
“ดีอยู่” ป้าหยูก้มหน้าตลอด ไม่กล้ามองตาของหลินซินเหยียน
“ฉันจำได้ว่าในบ้านมียาแก้แฮงค์ ท่านหยิบให้ฉันหนึ่งแผ่น”
ป้าหยูลังเลสักพักแล้วพูด “ได้สิ”
และเทน้ำหนึ่งแก้ว หล่อนเดินมา มือข้างหนึ่งถือแก้ว อีกข้างหนึ่งพยุงหลินซินเหยียนขึ้นบันได “เธอระวังหน่อย ระวังบันได หมอสั่งว่าห้ามลงจากเตียงมาเดิน”
“ฉันรู้ความพอดี ไม่เป็นไร” ถึงชั้นบน เธอเปิดประตู ในห้องมีเพียงไฟบนหัวเตียง สายตามัวเล็กน้อย เธอสามารถได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ เธอรับแก้วน้ำและยาจากป้าหยู “ท่านลงไปเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเองได้”
ป้าหยูตอบรับ “เธอระวังหน่อย มีอะไรเรียกฉันได้ตลอด”
หลินซินเหยียนอืมเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินเข้าห้อง ป้าหยูมองเธอเดินถึงข้างเตียง ไม่มีอะไรจึงเปิดประตูแล้วลงไป
จงจิ่งห้างนอนตะแคง อยู่ในที่มืด เธอเดินมาข้างเตียงวางน้ำและยาไว้บนโต๊ะ นั่งลงขอบเตียงยื่นมือไปดึงเขา “อึดอัดไหม?”
ตัวเขาหนักมาก ตอนที่เขาไม่อยากพลิกมา หลินซินเหยียนดึงไม่ไหว นึกว่าเขาหลับแล้ว จึงไม่ดึงต่อ แต่กลับนั่งอยู่ขอบเตียง มองดูน้ำฝนที่กระทบกับกระจกไม่หยุด ขนตาของเธอขยับเล็กน้อย เหมือนกำลังคิดอะไร
จงจิ่งห้าวลืมตา แต่ไม่ขยับ
คนหนึ่งนอนอีกคนหนึ่งนั่ง ล้วนมีความคิดเป็นของตัวเอง
ติ๊ง
โทรศัพท์มือถือของเธอมีเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเปิดหน้าจอ ไป๋ยิ่นหนิงส่งมา เธอลังเลสักพักถึงจะกดเปิด ตัวหนังสือไม่มาก [ฉันไปแล้ว แล้วพบกันใหม่]
วันนี้ฝนตกแรงมาก แล้วยังเป็นกลางคืน
เธอถอนหายใจเบาๆ ก็ดี หวังว่าทุกอย่างจะกลับสู่สภาพเดิม
หันกลับไปมองเขา เขายังนอนอยู่ ท่าไม่เปลี่ยน โดยไม่รู้ ขณะนี้ดวงตาของเขาเหมือนเมฆดำ หนาเท่าความมืดที่ไม่อาจละลายได้