บทที่ 445 เผยซวน หาผู้หญิงคนหนึ่งเถอะ

ลงจากลิฟต์แล้วขณะที่จงจิ่งห้าวกำลังเดินไปทางที่จอดรถ ทางเข้ามีรถคันหนึ่งเข้ามา จอดอยู่ที่ข้างรถของเขา

สักพักคนในรถเปิดประตูรถลงมา เดินมาทางนี้ “นายจะไปไหน?”

เสิ่นเผยซวนถาม

จริงๆ แล้วจงจิ่งห้าวกำลังจะไปหาเขา แต่ไม่ได้บอกทันที แต่มองเขาเงียบๆ เหมือนกำลังรอประโยคต่อไปของเขา

เหมือนกำลังรอคำสารภาพของเขา และเหมือนกำลังรอว่าเขาตรวจสอบการเสียชีวิตของเหอรุ่ยหลินถึงไหนแล้ว

เสิ่นเผยซวนก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร รู้สึกผิดแปลกๆ เขาไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีอะไรมั้ง?

แต่ ก็ไม่กล้าสบตากับเขา

สุดท้ายก็ไม่ได้สารภาพกับจงจิ่งห้าวเรื่องที่ออกไปเป็นเพื่อนกับหลินซินเหยียน หลินซินเหยียนหาเขา ก็เพราะเชื่อใจเขา ไม่ได้รับอนุญาตจากหลินซินเหยียน เขาพูดไม่ได้

เขาก้มหน้ามองพื้น มีก้อนหินก้อนเล็กๆ พอดี เขาใช้เท้าเหยียบ หยอกล้อใต้เท้า “ฉันมาเพราะจะบอกนายว่า ฉันสืบพบฆาตกรที่ฆ่าเหอรุ่ยหลินแล้ว แต่ไม่มีแรงจูงใจ ตอนนี้ทำยังไง?”

น้ำเสียงนิ่งๆ ของเขาจงจิ่งห้าว ฟังไม่ออกว่ามีอะไร “นายทำความผิดมาเหรอ?”

“ฮะ?” เสิ่นเผยซวนเงยหน้าอย่างงงงวย “ฉัน ฉันทำความผิดอะไร?”

เขา เขารู้อะไร?

จงจิ่งห้าวหัวเราะเบาๆ “ดูนายสิ ตกใจจนหน้าซีดแล้ว ฉันล้อนายเล่น นายกระวนกระวายขนาดนั้นทำไม?”

เสิ่นเผยซวนลูบจมูก “ฉันกระวนกระวายที่ไหน แค่รู้สึกว่าประโยคที่นายพูด แปลกประหลาด”

จงจิ่งห้าวยิ้มแต่ไม่พูด เดินไปทางรถ “ไปเถอะ”

“ไปไหนเหรอ?” เสิ่นเผยซวนงงอีกครั้ง

“นายเจอหลักฐาน ไม่ขุดให้ลึกอีก เก็บไว้ข้ามปีเหรอ?” เขากดปุ่มปลดล็อก ไฟปลดล็อกรถกะพริบ เขาเดินมาขึ้นรถฝั่งคนขับ เสิ่นเผยซวนตอบสนองแล้วรีบขึ้นฝั่งข้างคนขับ

“เราไปจับคนอย่างเร่งรีบ แหวกหญ้าให้งูตื่นหรือเปล่า?” เสิ่นเผยซวนกังวล ซื้อคนวงในมาก่ออาชญากรรมได้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปทำได้

จงจิ่งห้าวมองเขาหนึ่งที “นายไม่แหวกหญ้า งูจะออกมาเหรอ?”

เสิ่นเผยซวนคิดดูก็ถูก “ฉันให้คนหาผู้หญิงคนนั้นออกมาให้ได้”

“คนร้ายเป็นผู้หญิง” จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว

เสิ่นเผยซวนพยักหน้า “พวกเราเปิดเผยมากเกินไป อย่ายังซักถามไม่ได้อะไร คนก็ถูกปิดปากอีก”

หลายปีนี้เสิ่นเผยซวนไม่ได้อยู่ด้านในเปล่าๆ แม้ไม่ได้เลื่อนยศสูงมาก แต่ก็ปลูกฝังคนกันเองไม่น้อย

จงจิ่งห้าวไม่พูดอะไร ถือว่าตกลงแล้ว

เสิ่นเผยซวนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก สั่งกับอีกฝั่งสองสามประโยค สุดท้ายพูด “พยายามให้เร็วที่สุด เดี๋ยวฉันก็ถึง”

ได้ยินอีกฝั่งตอบกลับ เขาถึงจะวางสาย

เขาพิงเบาะ ท่าทางผ่อนคลาย “เมื่อคืนนายดื่มเยอะจริงๆ เหรอ?”

เนียนถามเขา?

จงจิ่งห้าวหันมามองเขา ให้คำตอบที่คลุมเครือแก่เขา “นายคิดว่าไง?”

เสิ่นเผยซวน “……”

“ฉันนะ ไม่ช้าก็เร็วจะโดนคู่สามีภรรยาอย่างพวกนายเล่นจนตาย” เสิ่นเผยซวนไม่โง่ ท่าทางแบบนี้ของจงจิ่งห้าว ไม่เหมือนท่าทางที่ไม่รู้อะไรเลย

“พูดก็ถูก ดื่มจนเมา ไม่ใช่หมู ยังโง่ได้” เสิ่นเผยซวนตั้งใจใส่ความให้ร้าย เขาง่ายที่ไหนกัน

พูดออกมาไม่ได้ ยังต้องรับมือกับความกลับตาลปัตรของจงจิ่งห้าวอีก

เห็นเขาเป็นลิงเหรอ หยอกเล่นเหรอ?

เขาไปยั่วยุใคร?

“อายุยิ่งอยู่ยิ่งเยอะ ใจยิ่งอยู่ยิ่งแคบ” ขณะนี้รถหยุดลง จงจิ่งห้าวลงมา เสิ่นเผยซวนก็ลงมาตาม

ประตูหลังของเรือนจำเมืองB ประตูเหล็กสูงและกว้าง ประตูฝั่งซ้ายมีประตูเล็กเปิดไว้ ปกติประตูใหญ่จะไม่เปิด เข้าออกล้วนใช้ประตูเล็ก เสิ่นเผยซวนเดินนำหน้าก่อน เขาทำงานจงจิ่งห้าวไว้ใจ

เสิ่นเผยซวนคุ้นเคยกับสถานการณ์ด้านใน พูดกับยามที่ประตู “ฉันมาเพื่อหาตัวนักโทษ”

ยามรู้สถานะของเสิ่นเผยซวน และเขาก็มาบ่อย ดังนั้นจึงไม่ถามมากและเปิดประตูให้

จงจิ่งห้าวเดินอยู่ข้างๆ มองเขาหนึ่งที “เผยซวน หาผู้หญิงคนหนึ่งเถอะ”