บทที่ 46 ฉันช่วยคุณ

หลินเซียนเหยียนมึนงง กล่องยานี้ไม่มียาชา แม้มีเธอก็ใช้ไม่เป็น ไม่เคยเรียนแพทย์ โดยเฉพาะยาชาไม่ใช่จะใช้กันได้ง่ายๆ

จะระงับความเจ็บปวดได้อย่างไร?

“หรือว่า คุณไม่ไปโรงพยาบาลดีกว่าไหม ฉันคิดว่าอาการบาดเจ็บไม่ใช่น้อยๆ……”

รู้สึกการหายใจเริ่มติดขัดขึ้นมาทันที

ในวินาทีต่อมา ริมฝีปากของเธอถูกประกบไว้ หลินเซียนเหยียนไม่ทันระวัง ยกมือขึ้นเพื่อผลักเขา แต่มือทั้งสองข้างถูกจับไว้ก่อน ทำให้เธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

จูบของเขารุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ร่างกายของหลินเซียนเหยียนแข็งทื่อ แต่ก็หลับตาลงอีกครั้ง เพื่อลิ้มรสนั้น

รู้สึกจะคล้ายคลึงกับคืนนั้นใช่ไหม

ในช่วงเวลาหนึ่ง ทันใดนั้นหัวใจก็กระทบร่างกายของเธออย่างแรง ราวกับจะกระทบหน้าอกของเธอ

เธออยากจะลืม แต่ก็จำและรับรู้ความรู้สึกนั้นได้ชัดเจน

เมื่อเทียบกับจงจิ่งห้าว ความรู้สึกของเธอนั้นลึกซึ้ง แต่จงจิ่งห้าวนั้นไม่ได้สติ ความคิดวุ่นวาย และจำรายละเอียดของคืนนั้นไม่ได้ รู้สึกเลือนรางมาก แค่เข้าใจชัดเจนว่า ตัวเองได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนหนึ่ง และได้ทำลายความบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนนั้น

เขาต้องมีความรับผิดชอบ

แรงกระตุ้นที่หลินเซียนเหยียนมีให้เขา ประทับใจ เป็นสิ่งที่ไป๋จวู่เวยไม่เคยมอบให้มาก่อน

“ไม่กลัวเหรอ?” นัยน์ตาของเขางดงามเป็นพิเศษ ราวกับเต็มไปด้วยแอ่งน้ำใส สดใสและลึกซึ้ง ปะปนกับร่องรอยของอารมณ์ที่เข้าใจยาก มองมาที่เธอ “ไม่รู้เหรอว่าตอนนั้นมันอันตรายมาก?”

เขารู้สึกว่าคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าเธอจะพุ่งเข้ามา

เสียงหายใจของหลินเซียนเหยียนหยุดชะงัก กลัว ทำไมจะไม่กลัว เพียงแต่ว่าสถานการณ์ในตอนนั้น ทำให้เธอเสียสติสัมปัชญะเลยกระทำเช่นนั้น

หากเธอตั้งสติสักสามวินาที บางทีอาจไม่ทำอย่างนั้น

ตอนนี้ในสมองเธอคิดเพียงว่า เสิ่นซิ่วฉิงทำไมถึงทำสิ่งที่ไม่คำนึงถึงผลกระทบที่จะตามมา เธอได้รับความกดดันอะไรเหรอ?

เป็นไปได้ไหมว่าวันที่เธอและจงจิ่งห้าวไปบ้านตระกูลหลิน เกิดอะไรขึ้นจริงๆ?

จงจิ่งห้าวเหลือบมองริมฝีปากที่เปียกชุ่มของเธอ ในครั้งนี้ถึงแม้ว่าเธอก็ยังต่อต้าน แต่มันก็ไม่รุนแรงเหมือนครั้งก่อน

หรือว่าจะคุ้นเคยกับการจูบของเขาแล้ว?

“คิดอะไรอยู่เหรอ?” จงจิ่งห้าวหยิบผ้าก๊อซมา และพันแผลไว้

เมื่อสักครู่หลินเซียนเหยียนใจลอย เห็นเขากำลังพันแผล และพูดว่า “ยังทำความสะอาดไม่เสร็จเหรอ……”

“ไม่เป็นไร” เขาพูดเบาๆ

หลินเซียนเหยียนมองดูการเคลื่อนไหวของมือ และพูดด้วยความสงสัยในใจ “เสิ่นซิ่วฉิงบ้าไปแล้วหรือ? กล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่ วันนั้นคุณไม่ได้แตะต้องจริงๆเหรอ……”

สายตาของของจงจิ่งห้าวเย็นชา เคร่งเครียดสุดๆ เธอหมายความว่าอย่างไร?

สงสัยเขา?

นี่เป็นเรื่องปริศนา สำหรับหลินเซียนเหยียนแล้ว เสิ่นซิ่วฉิงไม่คิดชีวิตมาหาเรื่องถึงที่นี่ มันต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ๆ มิเช่นนั้นเธอจะไม่บ้าคลั่งขนาดนั้น

“ฉันไม่ได้ทำ!” เขาเกือบจะตะโกนออกมา

คิดว่าเขาเป็นคนแบบไหน? ขอเพียงเป็นผู้หญิงก็จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งได้หรือ?

“แล้วทำไมเธอถึงมาหาเรื่องถึงที่นี่ ถึงขนาดต้องการชีวิตของคุณ? ถึงแม้ว่าวิธีนี้จะไร้สมอง แต่ถ้าไม่ถูกกดดันให้สิ้นหวังสุดๆ จะไม่มีวันทำเรื่องบ้าคลั่งแบบนี้อย่างแน่นอน”

หลินเซียนเหยียนไม่เข้าใจ แต่จงจิ่งห้าวกับเข้าใจ อาจจะเกี่ยวข้องกับหลินกั๋วอัน ดวงตาของเขามืดมน

จงจิ่งห้าวไม่พูดอะไร หลินเซียนเหยียนคิดว่าเขาก็คงไม่รู้เหมือนกัน

“ไม่เป็นไร ถ้างั้นฉันจะไปธุระก่อน” ในใจเธอแฝงด้วยความสงสัย จัดเก็บกล่องยาขึ้นมา จงจิ่งห้าวตอบว่าอืม นึกอะไรขึ้นได้ก็เตือน “สองสามวันนี้หลินกั๋วอัน คงจะมาหาคุณ”

หลินเซียนเหยียนหยุดการเคลื่อนไหว หันหัวกลับมามอง “คุณรู้ได้อย่างไร?”

หลังจากถามเสร็จดูเหมือนฉันจะสังเกตเห็นบางอย่าง “มันเกี่ยวข้องกับบริษัทหลินซื่อกรุ๊ป และเกี่ยวข้องกับคุณด้วย?”

เธอไม่รู้รายละเอียด แต่ต้องเกี่ยวพันกับจงจิ่งห้าวโดยตรง

มิเช่นนั้นเสิ่นซิ่วฉิงจะไม่บ้าคลั่งขนาดนั้น

“ทำไมคุณถึงทำเช่นนี้?” หลินเซียนเหยียนไม่เห็นใจเสิ่นซิ่วฉิง และไม่เห็นใจหลินกั๋วอัน แต่ไม่เข้าใจวิธีการของจงจิ่งห้าว

จงจิ่งห้าวยิ้มอย่างเย็นชา “ปล่อยให้เธอทำเรื่องเลวได้ แต่ไม่ยอมให้ฉันใช้กลอุบายบางอย่าง?”

หลินเซียนเหยียนสูดลมหายใจ นี่โกรธแค้นเรื่องในคืนนั้นหรือ?”

เธอคิดในใจเงียบๆ ต่อไปจะไม่ไปล่วงเกินผู้ชายแบบบี้อีก