บทที่ 47 เขาคุกเข่าแล้ว

เธอคิดว่าตัวเองสามารถสงบสติอารมณ์ได้ ตอนที่ได้ยินคำเตือนของจงจิ่งห้าว เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นเขา เรื่องราวในอดีตต่างๆที่ซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ ความเจ็บปวดเหล่านั้น ยังคงมีอยู่เสมอ

เธอคิดว่าเธอปล่อยวางได้แล้ว แต่ไม่เลย

ใบหน้าของหลินกั๋วอันค่อนข้างแย่ แต่ตอนนี้เขามาขอความช่วยเหลือ ไม่มีหน้าแล้ว จะเอาศักดิ์ศรีมาจากไหนอีก?

เขาคุกเข่าลงกับพื้นทันที และคุกเข่าลงข้างๆเท้าของหลินเซียนเหยียน “เหยียนเหยียน บริษัทกำลังจะล้มละลายแล้ว โครงการก่อสร้างที่ถล่มลงมา และมีเรื่องขัดแย้งกับผู้ซื้อโครงการ ซึ่งถึงแก่ชีวิต และพ่อก็หมดหนทางแล้ว คราวนี้เธอช่วยพ่อสักครั้ง”

เดิมทีเพราะเรื่องโครงการนี้ เขากำลังเผชิญคดีความ ซึ่งรวมถึงเรื่องถึงแก่ชีวิต โชคดีที่หลินเซียนเหยียนให้สัญญาโครงการอ่าวรีพัลส์เบย์แก่เขา เขาขายทิ้งและได้เงินมาบางส่วน เพื่อปลอบโยนญาติของผู้เคราะห์ร้าย และชดเชยเงินจำนวนมาก ไกล่เกลี่ยเป็นการส่วนตัว

เพียงแต่ว่าโครงการก่อสร้างที่ถล่ม ทัศนคติของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องนั้นเข้มงวดมาก และเขาต้องรับผิดชอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เพราะว่าบริษัทไม่สามารถกู้คืนเงินทุนจำนวนมากที่ลงทุนในโครงการนี้ เงินทุนของบริษัทขัดข้อง และกำลังเผชิญกับการล้มละลาย

หลินเซียนเหยียนมองชายที่คุกเข่าลงที่เท้าของเธอ กำมือไว้แน่น และตัวสั่นเล็กน้อย ไม่อยากยอมรับความสัมพันธ์แบบพ่อ-ลูกไม่อยากยอมรับว่าเธอถูกเคยถูกเขาอุ้ม ไม่อยากยอมรับเคยเรียกเขาว่าพ่อ

ก็เป็นแค่ผู้ชายแบบนี้

ในขณะนี้เธอก็คุกเข่าลง

ถ้าบอกว่าไม่มีความรู้สึกมันคงเป็นการโกหก เธอไม่ได้ใจแข็งขนาดนั้น

หลินเซียนเหยียนไม่ได้พูดอะไร หลินกั๋วอันคิดว่าเธอไม่เต็มใจ เส้นเลือดฝอยนัยน์ตาแดงก่ำ และแดงจนน่าตกใจ “ครั้งที่แล้วที่เธอพูด ฉันได้ทำตามที่เธอพูดแล้ว ฉันได้หย่ากับเสิ่นซิ่วฉิงไปแล้ว เธอจากไปแต่โดยดี และฉันไม่ได้ให้อะไรเธอเลย”

และนี่คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่เสิ่นซิ่วฉิงควบคุมสติไม่ได้ เมื่อตอนที่เธอยังไม่ได้แต่งงานกับหลินกั๋วอัน เธอเป็นสาวนั่งดริ้งก์ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ หลังจากที่เธอแต่งงานกับหลินกั๋วอัน ก็ไม่เคยออกไปทำงาน และใช้ชีวิตเป็นนายหญิงที่สุขสบาย

หย่าร้างโดยไม่ได้ทรัพย์สินอะไรเลย เธอจะอยู่รอดได้อย่างไร?

ก่อนหน้านี้เธอได้คลุกคลีกับกลุ่มสตรีชนชั้นสูงจนคุ้นเคย แล้วจะให้เธอไปทำงานที่ระดับต่ำเช่นนั้นอีก เธอคงรับไม่ไหว

เธอคุ้นเคยกับชีวิตที่สูงศักดิ์ไปแล้ว

นอกจากนี้เกี่ยวกับเรื่องของบริษัทหลินกั๋วอันได้โทษว่าเป็นเพราะเธอ โดยบอกว่าบริษัทตกอยู่ในวิกฤตเช่นนี้ เนื่องจากผลที่เธอไปทำให้จงจิ่งห้าวขุ่นเคือง ไม่เพียงช่วยอะไรไม่ได้ แต่ยังทำร้ายเขาอีกด้วย

ยังบอกอีกว่า หลินเซียนเหยียนบอกว่าขอเพียงหย่าร้างกับเธอ ก็จะช่วยเขาผ่านวิกฤตของบริษัท

ดังนั้นเขาจึงบังคับเธอไปที่สำนักงานอำเภอเพื่อหย่าร้าง

และเสิ่นซิ่วฉิงก็โทษว่าทั้งหมดนี้เกิดจากจงจิ่งห้าว ไม่ใช่ว่าเขาแสร้งทำเป็นง่อย เธอจะยอมปล่อยให้หลินกั๋วอันรับหลินเซียนเหยียนและแม่กลับจากต่างประเทศได้อย่างไร?

ถ้าเขาไม่แสร้งทำเป็นง่อย ก็จะไม่ยอมให้หลินเซียนเหยียนแต่งงานกับเขา

ก็จะไม่มีเรื่องราวเหล่านี้ตามมา เธอจะไม่กลัวการแก้แค้นของหลินเซียนเหยียน และความบ้าคลั่งที่ต้องการให้ลูกสาวของเธอจับจงจิ่งห้าว และก็คงไม่ตกอยู่ในชะตากรรมไม่เหลืออะไร และถูกหย่าร้างโดยไม่ได้อะไรเลย

ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของจงจิ่งห้าว

ถ้าเขาไม่ได้แสร้งทำเป็นง่อย แผนการทุกอย่างคงเปลี่ยนไป

หลินเซียนเหยียนต้องการทำให้ตัวเองยิ้ม แต่ยิ้มไม่ออก ผู้ชายคนนี้ยังคงไร้ความรักความผูกพันเช่นเคย

ในตอนนั้นเธอและแม่ ตอนนี้คือเสิ่นซิ่วฉิง

“เหยียนเหยียน พ่อเสียใจจริงๆ อันที่จริง ไม่สมควรทอดทิ้งพวกเธอสองแม่ลูกเลย” หลินกั๋วอันนัยน์ตาแดงก่ำ เหลือแต่น้ำตาที่ยังไม่ไหลออกมา “ถ้าตอนนั้นไม่ใช่ว่าเสิ่นซิ่วฉิงท้องลูกผู้ชายให้ฉัน ฉันก็คงไม่ทำถึงขนาดนั้น เธอรู้ไหม ตอนนั้นเธออายุสิบขวบแล้ว แม่ของเธอก็ไม่ท้องอีกเลย ฉันเป็นผู้ชาย ฉันต้องการลูกชายหนึ่งคน……”

“พอแล้ว!” หลินเซียนเหยียนทนฟังต่อไปไม่ได้ ลูกชาย? ลูกชาย?

เธอเกลียดจนเอาเล็บมือจิกฝ่ามือของเธอ โดยไม่รู้ตัว

เธอสั่นไปทั้งตัว

จงจิ่งห้าวที่นั่งใกล้ชิดกับเธอมากที่สุดสังเกตเห็นอารมณ์ตื่นเต้นของเธอ ยื่นมือที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเพื่อจับเธอ และกำไว้แน่น

ฝ่ามือของเขากว้าง แข็งแรง และอบอุ่น

ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างอธิบายไม่ถูก

อารมณ์ของหลินเซียนเหยียนค่อยๆสงบลง

“คุณกลับไปก่อน”

“เหยียนเหยียน”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าคุณพูดอีกคำเดียว ฉันจะไม่แม้แต่จะคิดทบทวนเรื่องนี้!” หลินเซียนเหยียนตะโกนด้วยความโกรธ อารมณ์ของเธอค่อนข้างควบคุมไม่ได้ และอารมณ์ร้อนได้ตลอดเวลา

แต่สิ่งที่หลินกั๋วอันทำ ทำให้อารมณ์เธอไม่ร้อนไม่ได้