บทที่ 50 คุณกับฉันเป็นสามีภรรยากัน

กวนจิ้งเปิดประตู หลินเซียนเหยียนเดินตามเขาเข้าไป จงจิ่งห้าวกำลังคุยโทรศัพท์ เมื่อเห็นพวกเธอเข้ามาและทำท่าทางให้พวกเขาเงียบ

หลินเซียนเหยียนอยากรู้อย่างยิ่งว่าเกิดอะไรขึ้น วิตกกังวลมาก แต่ตอนนี้ทำได้เพียงรอ

หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที จงจิ่งห้าวก็วางสาย และโบกมือให้หลินเซียนเหยียน “เธอมานี่สิ”

หลินเซียนเหยียนเดินไป และยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน

“เอาโทรศัพท์มือถือมาให้ฉัน” จงจิ่งห้าวยื่นมือออกไปหาเธอ

อ๊ะ?

หลินเซียนเหยียนเบิกตากว้าง ไหนบอกจะเล่าว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องการโทรศัพท์มือถือของเธอ?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

กวนจิ้งยืนมองท้องฟ้าเงียบๆ อ้อนวอนไป่จวู่เวยให้กลับมาโดยเร็ว ถ้ายังไม่กลับมา เกรงว่าประธานจงอาจถูกคนอื่นแย่งไป

จงจิ่งห้าวเลิกคิ้วขึ้น ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ไม่อยากให้ฉันเหรอ?”

“ไม่ใช่” หลินเซียนเหยียนรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วยื่นให้เขา “ไม่มีรหัสผ่าน”

จงจิ่งห้าวรับมา เลื่อนเปิดหน้าจอ คลิกที่สมุดโทรศัพท์ และกดหมายเลขโทรศัพท์ของเขาเข้าไป เขาจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ ทันใดนั้น เขาขยับนิ้ว พิมพ์ชื่อลงในบรรทัดชื่อว่า คุณจง

ชื่อนี้มีเพียงหลินเซียนเหยียนเท่านั้นที่เรียกเขา

เขากดหมายเลขที่เขาจัดเก็บแล้วกดโทรออก ไม่นานโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะของเขา ก็สั่น

หลินเซียนเหยียนมองไปที่กวนจิ้ง และมองจงจิ่งห้าว พวกเขากำลังทำอะไรอยู่?

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกคุณพูดอะไรหน่อยได้ไหม?” ไม่สนใจเธอเช่นนี้ ทำให้เธอกังวลใจมันไม่สนุกเลย

จงจิ่งห้าวยื่นโทรศัพท์คืนเธอ “ต่อไปอย่าให้ฉันหาตัวเธอไม่เจออีก”

เมื่อตอนที่เขาต้องการติดต่อหลินเซียนเหยียน ปรากฏว่าเขาไม่มีแม้แต่หมายเลขโทรศัพท์ของเธอ

ไม่พอใจอย่างอธิบายไม่ถูก และไม่พอใจมาก!

หลินเซียนเหยียนไม่ตอบ จ้องไปที่เขา ราวกับกำลังตั้งคำถาม ท่าทางร้อนรนที่กวนจิ้งตามหาเธอ ก็เพื่อบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของเธอไว้เหรอ?

จงจิ่งห้าววางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วถอนหายใจ “เธอรู้อยู่แก่ใจ”

หลินเซียนเหยียนยังคิดไม่ทัน คำพูดของจงจิ่งห้าวหมายถึงอะไร จู่ๆ หน้าจอขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าเขามีไว้สำหรับการประชุม ทันใดนั้นก็เปิดออก และก็มีภาพปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว

บนตึกของบริษัทหลินซื่อกรุ๊ป มีหญิงตั้งครรภ์ยืนอยู่ ดูเหมือนว่ากำลังจะกระโดดตึก

ชั้นล่างรถตำรวจ นักข่าว ดูตื่นเต้น รายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย

เสียงอุทาน เสียงร้องไห้ ไม่มีที่สิ้นสุด

ดูผ่านหน้าจอ หลินเซียนเหยียนสามารถสัมผัสได้ถึงความโกลาหลในที่เกิดเหตุ

เธอมองไปที่กวนจิ้งอย่างแข็งทื่อ “นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ผู้หญิงคนนี้ซื้ออสังหาริมทรัพย์ที่พ่อของคุณลงทุนและสร้าง และตอนนี้มีการถล่มลงมา แน่นอนเธอไม่ต้องการบ้านนั้นแล้ว แต่ตามสัญญา เธอไม่สามารถถอนตัวได้ เธอยืนอยู่บนดาดฟ้าจะฆ่าตัวตาย เพื่อบีบบังคับพ่อของเธอให้คืนเงินให้”

หลินเซียนเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วิงเวียนทรงตัวไม่ได้ “เธอ เธอคงไม่ได้จะกระโดดลงจากตึกจริงๆใช่ไหม?”

แม้ว่าเงินจะมีความสำคัญ แต่ชีวิตสำคัญมากกว่า นับประสาอะไรกับที่เธอยังท้องอยู่

เธอไม่ได้มีแค่ชีวิตเดียว

“ใครจะไปรู้ บางทีอาจเป็นแค่วิธีบังคับพ่อคุณให้คืนเงิน แต่พ่อของคุณก็รู้ด้วยว่า ถ้าเขาให้เงินนี้ ก็จะต้องมีคนอีกมากมายมาขู่เขาด้วยการกระโดดตึก จากสถานการณ์ปัจจุบันของบริษัท เขาอาจจะมีเงินให้ไม่ได้กี่คน” กวนจิ้งพูดอย่างเย็นชา ด้วยท่าทีที่ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง

จิตใจของหลินเซียนเหยียนว้าวุ่น “เรื่องนี้ ยังสามารถกู้คืนได้หรือไม่?”

กวนจิ้งพูดอย่างเย็นชาให้เธอ “ไม่ได้!”

เมื่อเรื่องนี้มาถึงจุดนี้ บริษัทหลินซื่อกรุ๊ปจบแน่ อสังหาริมทรัพย์ที่ถล่มลง จะไม่มีใครมารับช่วงต่อง่ายๆ ไม่สามารถคืนเงินทุนได้ หลินซื่อกรุ๊ปจะถูกประกาศล้มละลาย และฝ่ายตุลาการจะเข้าไปแทรกแซงในทรัพย์สินเพื่อประมูล นี้เรื่องนี้กำหนดไว้แล้วแก้ไขไม่ได้

หลินเซียนเหยียนจ้องไปที่หน้าจอ ความคิดเดียวของเธอคือ การหยุดหญิงตั้งครรภ์ไม่ให้กระโดดตึก

“ฉันจะไปที่เกิดเหตุ” ก่อนที่เสียงของเธอจะขาดหายไป เธอก็วิ่งออกไปแล้ว

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว ลุกขึ้นและเดินตามออกไป “กวนจิ้ง นายพาคนไปด้วย”

สถานที่นั้นต้องวุ่นวายมาก เธอวิ่งไปเช่นนี้ เดี๋ยวเธอจะได้รับบาดเจ็บ

ก่อนที่กวนจิ้งจะตอบรับ จงจิ่งห้าวก็ออกไปแล้ว ปล่อยให้กวนจิ้งอยู่คนเดียว ทำให้เขายุ่งเหยิงไปหมด