บทที่51 หาเบาะแส

ผู้หญิงท้องคนนั้นไม่ทันระวังจึงลื่นล้ม เธอเกือบตกลงไป เสียงผู้คนร้องกรี๊ดจากด้านล่างดังกระหึ่มขึ้นมาทันที

ช่างเป็นวินาทีแห่งความเป็นความตายจริงๆ

คุณยายของผู้หญิงท้องคนนั้นนั่งร้องห่มร้องไห้ด้วยความตกใจ

ในหัวของหลินซินเหยียนขาวโพลนโล่งไปหมด เลือดในร่างแทบจะหยุดจับตัวกันเป็นก้อนกันเลยทีเดียว

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอถึงพูดตอบกลับไป “ขอแค่คุณยอมลงมา ฉันจะคืนเงินที่คุณเอามาซื้อบ้านให้”

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงท้องคนนั้นไม่เชื่อเธอ “อย่ามาโกหก ฉันไม่เชื่อแกหรอก！”

“ฉันไม่ได้โกหก ฉันจะคืนให้จริงๆ ถ้าไม่คิดถึงตัวเองก็คิดถึงลูกในท้องเถอะนะ？”

หลินซินเหยียนพูดโน้มน้าวต่อ

ผู้หญิงท้องคนนั้นเหมือนโดนจี้ใจดำ อารมณ์ของเธอพลุ่งพล่านขึ้นมากกว่าเดิม “ฉันก็คิดถึงลูกในท้องฉันนี่ไงถึงได้ยืนอยู่ตรงนี้ แกคิดว่าการที่พวกเราจะซื้อบ้านซักหลังหนึ่งมันง่ายมากนักหรอ？ฉันใช้เงินที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิต เพราะแค่อยากจะมีบ้านที่มั่นคงปลอดภัย แกคิดว่าฉันอยากให้ลูกอยู่ในบ้านที่อันตรายหรอ？ฉันกังวลอยู่ตลอดเวลาว่ามันจะถล่มลงมาทับเราตายในนั้น！”

หลินซินเหยียนรู้ดีว่าหล่อนกำลังห่วงอะไร กังวลอะไรหรือกำลังกลัวอะไร ใจเขาใจเรา “ฉันรู้ คุณก็แค่ต้องการให้ลูกๆของคุณมีบ้านอยู่ ฉันเข้าใจดี แต่ขอแค่คุณยอมลงมาเท่านั้น เงินที่ฉันบอกว่าจะคืนให้ ฉันจะคืนให้คุณแน่ๆ ”

“ทำไมฉันต้องเชื่อแกด้วย？ถ้าเกิดฉันลงไปแล้วแกไม่ให้ล่ะ ฉันจะทำยังไง？” ผู้หญิงท้องคนนั้นยังคงมีท่าทีไม่ยอม

หลินซินเหยียนเม้มริมฝีปากที่แห้งผากไว้แน่น “ฉันไม่โกหกคุณหรอก ฉันเป็นลูกสาวของหลินกั๋วอัน ฉันไม่โกหกคุณแน่”

“นี่แกเป็นลูกสาวของไอ้หลินกั๋วอันพ่อค้าหน้าเลือดคนนั้นหรอกเหรอ？”

“พ่อแกเป็นหนี้ฉันแกต้องชดใช้ คืนเงินให้ฉัน”

“คืนเงินให้พวกเราซะ！”

เพียงชั่วพริบตาเดียวหลินซินเหยียนก็ถูกล้อมไปด้วยฝูงชน “คืนเงินให้พวกเรา คืนเงินให้พวกเรา！”

มีผู้ชายคนหนึ่งยื่นมือออกมาทำทีจะคว้าตัวหลินซินเหยียนไว้ท่ามกลางความวุ่นวาย แต่ดีที่จงจิ่งห้าวมือไวตาไว เพียงแค่เขายื่นแขนออกไปก็โอบทั้งร่างของหลินซินเหยียนไว้ได้แล้ว เขากอดเธอไว้ในอกพร้อมกับมองผู้ชายคนนั้นที่ยื่นทำท่ามือออกมาด้วยสายตาเย็นชา

ผู้ชายคนนั้นถูกจ้องเขม็ง ความอวดดีในตัวลดลงทันที แต่ทว่าเขาก็ยังใจแข็งพูดออกไป “มันก็ถูกแล้วหนิ เป็นหนี้ต้องชดใช้ด้วยเงิน พ่อของแกเอาเงินที่พวกเราหามาอย่างยากลำบากไป เพราะงั้นถ้าพ่อแกไม่ออกมา แกก็ต้องเป็นคนใช้หนี้ให้เขา！ ”

“ใช่ ใช่ พ่อแกติดหนี้พวกเรา เพราะงั้นแกเป็นลูกก็ต้องชดใช้ ถ้าพ่อแกไม่ออกมา แกนั่นแหละที่จะต้องคืนเงินให้กับพวกเรา” มีคนพูดเสริมขึ้น

ไม่นานทุกคนต่างก็เห็นด้วยกับประโยคนี้ ทุกคนรวมกลุ่มทยอยตรงเข้ามา สถานการณ์เริ่มควบคุมไม่อยู่แล้ว

หน่วยกู้ภัยจึงถือโอกาสตอนที่หล่อนไม่ทันระวังพุ่งตัวเข้าไปช่วยผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องที่ยืนอยู่บนตึกลงมา

พอกวนจิ้งพาลูกน้องมาถึง จงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียนก็ถูกล้อมไปด้วยฝูงชนแล้ว พวกเขาออกมาไม่ได้ นอกเสียจากว่าจะมุดแผ่นดินหนี

แต่โชคดีที่เขาพาลูกน้องมา บวกกับความช่วยเหลือจากเจ้าหน้าที่ของหน่วยกู้ภัย กวนจิ้งจึงพาลูกน้องฝ่าฝูงชนเข้าไปเพื่อเปิดทางให้จงจิ่งห้าวพาหลินซินเหยียนออกมาจากฝูงชนได้ จากนั้นพวกเขาก็ตรงไปยังหลินซื่อกรุ๊ป พวกคนทวงนี้ต่างก็ถูกกั้นไว้ข้างนอก

ผู้หญิงท้องคนนั้นที่พึ่งถูกช่วยลงมาถูกเจ้าหน้าที่กู้ภัยพยุงไว้ เมื่อเดินผ่านห้องโถง หล่อนมองเห็นหลินซินเหยียนผ่านกระจกใส ทันใดนั้นหล่อนก็สะบัดมือเจ้าหน้าที่กู้ภัยออกแล้ววิ่งเข้ามา “แกบอกว่าแกจะคืนเงินให้ฉัน”

กวนจิ้งและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสกัดหล่อนไว้ข้างนอก

หล่อนเข้ามาไม่ได้ หล่อนทำได้เพียงแต่ตะโกนใส่หลินซินเหยียนอย่างบ้าคลั่ง “แกบอกว่าจะคืนเงินให้ฉัน ถ้าแกโกหกล่ะก็ แกจะต้องไม่ตายดีแน่ๆ และแม้จะหาเงินได้อย่างสุจริต แกก็จะตกนรกหมกไหม้ไปถึงชั้นที่สิบแปด！”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วขึ้นแล้วพูดออกไปอย่างเย็นชา “ลากมันออกไป”

ทันทีที่กวนจิ้งกำลังจะลงมือ หลินซินเหยียนกลับตะโกนห้ามออกไป “เดี๋ยวก่อน”

เธอหันไปมองจงจิ่งห้าว “ฉันรู้ว่าคุณอาจจะคิดว่าฉันโง่ เพราะถ้าเกิดให้เงินก้อนนี้ไปมันจะต้องมีปัญหาไม่จบไม่สิ้นแน่ แต่ว่าถ้าไม่หมดปัญญาแล้วจริงๆใครมันจะไปยอมเอาชีวิตมาเล่นแบบนี้ล่ะ หล่อนก็แค่อยากจะมีบ้านซักหลังให้กับลูกๆ แต่โชคร้ายที่ดันมาเจอพ่อของฉัน อีกอย่างก็เหมือนที่หล่อนพูด ถ้าฉันไม่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับหล่อน ฉันคงอยู่ไม่สุขแน่ เพราะฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอดี——”

เข้าใจความรู้สึกที่หล่อนอยากจะมีบ้านซักหลังให้กับลูกๆของหล่อนเป็นอย่างดี

เพราะเธอก็เคยคิดว่าอยากจะมีบ้านดีๆให้กับลูกๆของตัวเองซักหลังเหมือนกัน ถึงแม้จะรู้ว่ามันอยู่ไกลเกินเอื้อม และเกรงว่าในชีวิตนี้มันอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยก็ตาม

เธออ่อนแอมาก แถมยังผอมจนแทบจะปลิวไปกับลมที่พัดมาได้เลย

ทว่าดวงตาที่เปล่งประกายสว่างสดใสคู่นี้ ณ เวลานี้มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดแน่วแน่

เป็นความแน่วแน่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

เขาอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วจ้องไปที่หลินซินเหยียน แต่กลับพูดกับกวนจิ้งขึ้น “เอาเงินให้หล่อนไป”

เหยียนจิ้นเข้าใจทันที เขาเหลือบมองผู้หญิงท้องคนนั้นแวบหนึ่ง “ตามผมมา”

ทันใดนั้นเองหลินกั๋วอันก็เดินปรี่เข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน เขาหลบอยู่ในห้องทำงานมาตลอด แต่พอรู้ว่าจงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียนมา เขาถึงได้กล้าออกมา