บทที่ 548 ฉันไม่น่าสงสารเหรอ

จงจิ่งห้าวไม่สนใจความน่าเบื่อของเขา พูดอย่างเย็นชาว่า “เราจะไปกันตอนนี้”

เมื่อพูดจบก็เข้าไปอุ้มลูกสาวที่อยู่ด้านใน ซูจ้านค่อนข้างงุนงง ไม่ใช่ว่าจะค้างที่นี่คืนหนึ่งแล้วค่อยไปหรอกเหรอ

“ตอนนี้?” ซูจ้านคิดว่าตัวเองได้ยินผิด

จงจิ่งห้าวหันไปมองเขา และส่งเสียงตอบอย่างสุดแสนเคร่งขรึมว่า “ใช่ ตอนนี้”

ซูจ้านดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่ามีเรื่องเกิดขึ้น จึงปิดโทรศัพท์มือถือแล้วลุกขึ้น “ฉันจะไปเก็บของเดี๋ยวนี้”

“หนูอยากพาเจ้าขาวกลับบ้านค่ะ” จงเหยียนซีกำโซ่ของสุนัขไว้ในมือ

จงจิ่งห้าวพูดว่า “ได้ พากลับไป”

เฉิงยู่เวินก็ขึ้นมาถามด้วยว่า “ทำไมถึงรีบร้อนกลับนักล่ะ พักผ่อนคืนหนึ่งแล้วค่อยไปพรุ่งนี้สิ”

“มีเรื่องครับ” จงจิ่งห้าวอธิบายสั้นๆ ถึงสาเหตุว่าทำไมเขาต้องไป

เฉิงยู่เวินไม่ได้รั้งต่อ และช่วยเก็บของ

ก่อนหน้านี้จะค้างคืน ตอนนี้บอกว่าจะไปก็ไปเลยแสดงว่าคงจะมีเรื่องด่วน

จงจิ่งห้าวอุ้มลูกสาวไปหาจงเหยียนเฉิน เขาไม่ได้พักผ่อนอยู่ในห้องนอนตัวเอง ในห้องอื่นก็ไม่มี สุดท้ายก็เห็นเขาอยู่ในห้องของจงฉีเฟิง

จงฉีเฟิงกำลังพูดกับเขา ไม่รู้ว่าพูดอะไร เพียงแต่พฤติกรรมแง่ลบก่อนหน้านี้หายไปแล้ว

จงจิ่งห้าวบอกว่าต้องไปแล้ว

“กลับไปเมืองBเหรอ” จงฉีเฟิงถาม

เขาตอบว่าใช่ครับ

จงฉีเฟิงไม่ได้รั้งเขา และไม่ได้มีการกำชับสิ่งอื่น

จงเหยียนเฉินดึงมือของจงฉีเฟิง “คุณปู่ครับ ถ้าผมคิดถึงคุณจะทำยังไง”

จงฉีเฟิงลูบศีรษะหลานชาย “ปู่จะกลับไปเยี่ยมพวกหลาน”

“ครับ” จงเหยียนเฉินปล่อยมือจงฉีเฟิงอย่างไม่เต็มใจ

จงจิ่งห้าวจับมือของลูกชาย มองพ่อตัวเองและพูดเสียงแผ่วเบาว่า “ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ มีเรื่องอะไรก็โทรหาผม”

จงฉีเฟิงโบกมือให้และกำชับว่า “ระหว่างทางให้ซูจ้านขับรถช้าหน่อยนะ”

จงจิ่งห้าวตอบรับว่าครับ แล้วพาเด็กสองคนออกไป ซูจ้านเก็บของเรียบร้อยแล้ว เขาอุ้มเด็กทั้งสองคนขึ้นรถ เฉิงยู่เวินก็ช่วยพาเจ้าขาวขึ้นรถด้วย โชคดีที่พื้นที่ในรถกว้างขวางพอ

หลินซินเหยียนไปบอกลาจงฉีเฟิง บอกเขาว่าจะดูแลเด็กๆ กับจงจิ่งห้าวให้ดี เพื่อให้เขาสบายใจ

เธอสามารถรับรู้ได้ว่าจงฉีเฟิงนั้นหายห่วงแล้ว และบอกให้เธอเดินทางปลอดภัย

หลินซินเหยียนเดินออกมาเห็นว่าพวกเขาพร้อมแล้ว จึงบอกลาเฉิงยู่เวิน “พวกเราต้องไปแล้วนะคะ”

เฉิงยู่เวินพยักหน้า “เดินทางระวังด้วย”

“พวกเราจะระวังค่ะ พวกคุณต้องดูแลสุขภาพร่างกายตัวเองให้ดีนะคะ” เฉิงยู่เวินอายุก็ไม่น้อยแล้ว ก่อนหน้านี้ดูร่างกายแข็งแรง แต่หลังจากเหตุการณ์คราวนี้ พลังกายพลังใจของเขาดูไม่เหมือนแต่ก่อน

รอผ่านช่วงนี้ไป หลินซินเหยียนอยากดูแลพวกเขาทุกคนให้ดี ความจริงแล้วยิ่งเงียบยิ่งพาให้คนคิดฟุ้งซ่านได้ง่าย การมีจงเหยียนเฉินกับจงเหยียนซีอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ก็จะไม่ทำให้ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวมากมายนัก