บทที่ 549 ยังไม่กลับไปตอนนี้

“กลับเมืองB บริษัทมีเรื่องด่วน” จงจิ่งห้าวไม่ได้บอกเรื่องของฉินยาออกไป กลัวว่าเมื่อซู่จ้านรู้ว่าเป็นเรื่องของฉินยาแล้วจะอารมณ์ไม่คงที่ และอีกอย่างตอนนี้ยังขับรถอยู่ด้วย

แบบนี้มันอันตรายเกินไป

ซูจ้านส่งเสียงชิ “เรื่องในบริษัทด่วนขนาดนั้นเลยเหรอ มีกวงจิ้งคอยดูแลอยู่ไม่ใช่หรือไง หรือว่าถ้าวันนี้นายไม่กลับ พรุ่งนี้ต้องปิดตัวลงเลยไหม”

ไม่นาน เขาก็เปลี่ยนเป็นทำท่าว่ารู้ความจริงแล้ว จึงพูดกลั้วหัวเราะว่า “เพราะกลัวพี่สะใภ้จะหนีไปอีก เลยต้องรีบพากลับไปทันทีใช่ไหมล่ะ”

จงจิ่งห้าวเหล่มองเขา และพูดอย่างเย็นชาว่า “จอดที่จุดพักรถข้างหน้า ฉันจะขับรถเอง”

“ฉันยังไม่เหนื่อย” ตอนที่มาเขาขับรถคนเดียว ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อย

“นายพูดมากเกินไป ฉันกลัวจะไม่ปลอดภัย”

จงจิ่งห้าวก้มหน้าส่งข้อความหาเสิ่นเผยซวน ก่อนหน้านี้ให้เขาไปเมืองCเพื่อสืบเรื่องกู้เป่ย ไม่รู้ว่าสืบได้เบาะแสอะไรบ้างหรือยัง

หลังจากส่งเสร็จเขาก็เหลือบมองกลับมา เด็กทั้งสองคนนอนหลับสนิท หลินซินเหยียนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าดูไม่ค่อยดีเท่าไร คงจะกังวลเรื่องของฉินยา

ต่อหน้าซูจ้านเขาไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างชัดเจน จึงแนะนำอย่างอ้อมๆ ว่า “เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง คุณนอนพักสักหน่อย ไม่ต้องคิดมาก”

จะไม่ให้กังวลได้อย่างไร ฉินยาได้รับบาดเจ็บหนักมาก่อนหน้านี้ เพิ่งกลับมาไม่นานมากนัก ต้องมาประสบเรื่องแบบนี้อีกแล้ว เธอจะใจเย็นลงได้อย่างไร จะไม่กังวลได้อย่างไรกัน

แต่เพื่อไม่สร้างปัญหาให้จงจิ่งห้าว จึงส่งเสียงอืมตอบรับ จากนั้นก็หลับตาและแกล้งทำเป็นหลับ

จองจิ่งห้าวถอนหายใจ ถอนสายตากลับมา รู้ว่าเธอแกล้งทำ แต่ก็ไม่มีคำพูดอื่นใดแล้วที่จะสามารถเกลี้ยกล่อมให้เธอผ่อนคลายได้

เขาก้มลงมองโทรศัพท์มือถือ เสิ่นเผยซวนยังไม่ตอบกลับข้อความ จึงเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้แล้วกดนวดขมับ

“นายมีเรื่องอะไรปิดบังฉันใช่ไหม” ซูจ้านถาม ทำไมเขาถึงรู้สึกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น จงจิ่งห้าวถึงได้รีบกลับเร่งด่วนแบบนี้?

จงจิ่งห้าวไม่มองเขา พูดเสียงบางเบาว่า “ตั้งใจขับรถไป”

ซูจ้าน “……..”

“ฉันเป็นคนขับรถเต็มเวลาของนายนะ นายทำกับฉันแบบนี้เหรอ สุภาพกับฉันหน่อยไม่ได้หรือไง” ซึ่งมันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่เขาจะมาจริงจัง

จงจิ่งห้าวลืมตา สายตามองมาช้าๆ ทำเหมือนว่าสบายๆ ไม่ใส่ใจ “ซูจ้าน นายยังอยากได้ฉินยากลับมาไหม”

“แน่นอน” ซูจ้านแทบจะโพล่งออกมา

แน่นอนว่าเขาอยากได้ฉินยากลับมา แต่เขารู้ว่าฉินยาไม่ยินดีจะหันหลังกลับ

การจะได้เธอกลับมานั้นมีโอกาสน้อยมาก

หลินซินเหยียนที่นั่งอยู่ข้างหลังได้ยินพวกเขาพูดถึงฉินยา อดไม่ได้ที่จะเกิดอาการเส้นประสาทตึงเครียดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ กลัวว่าจงจิ่งห้าวจะบอกซูจ้านเรื่องที่ฉินยาถูกคนจับตัวไปตอนนี้

เธอกลัวว่าซูจ้านจะรู้ในตอนนี้ การกลับไปถึงเมืองBยังต้องใช้เวลาอีกหลายชั่วโมง เมื่อรู้สถานการณ์ของฉินยาแล้ว จะทำได้แค่ร้อนใจเท่านั้น

แทนที่จะทำให้เขาไม่สบายใจ ไม่สู้รอกลับไปถึงแล้วค่อยบอกเขาดีกว่า เมื่อถึงตอนนั้นก็หารือเรื่องการตอบโต้ร่วมกันอย่างรอบคอบ

“นายมีวิธีเหรอ” ซูจ้านถามอย่างค่อนข้างตื่นเต้น

“มี”

ซูจ้านแทบรอไม่ไหวที่จะถามออกไป “วิธีอะไร”