บทที่ 550 คุณอยากให้ผมสำลักตายหรือไง

เมื่อครู่หลินซินเหยียนพูดด้วยความรีบร้อนไปโดยไม่ได้คิด ยิ่งรีบอธิบายยิ่งพูดไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายกับซูจ้านอย่างไรว่าตัวเองรู้จักกู้เป่ยคนนี้

ผู้ชายคนนี้เธอก็แค่ได้ยินจากปากจงจิ่งห้าว แต่ไม่เคยเห็นตัว

“กู้เป่ยไปเมืองCเพื่อตามหาเธอ” ทันใดนั้นจงจิ่งห้าวก็พูดขึ้น

ซูจ้านระเบิดอารมณ์ทันที “เขาไปหาพี่สะใภ้ทำไม หรือว่าเพราะ...”

ซูจ้านไม่ได้พูดจบ ไม่กล้าพูดเพราะหลินซินเหยียนอยู่

เพราะเรื่องของกู้เป่ยเกี่ยวข้องกับเหวินชิง

ข้างหน้ามีจุดพักรถ จงจิ่งห้าวให้ซูจ้านเข้าไป ซูจ้านตอบตกลงแล้วหักเข้าไปยังจุดพักรถ

จงเหยียนซีขยี้ตาอย่างงัวเงีย ร้องเรียกหาหลินซินเหยียน “หม่ามี๊ หนูอยากเข้าห้องน้ำค่ะ”

หลินซินเหยียนดึงทิชชูเปียกมาเช็ดหน้าให้เธอ ไม่นานสาวน้อยก็ตาสว่าง “หม่ามี๊จะพาหนูไป”

จุดพักรถตอนกลางคืนไม่ค่อยมีคน เธอพาลูกสาวไปเข้าห้องน้ำ จงเหยียนเฉินท่าทางครึ่งหลับครึ่งตื่น นอนอยู่ในรถไม่ได้ลง จงจิ่งห้าวเปิดประตูฝั่งนี้ ถามเขาว่าอยากไปห้องน้ำหรือเปล่า

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ส่ายหน้าและพูดว่า “ผมหิวนิดหน่อยครับ”

“ลูกลงมา แด๊ดดี้จะพาลูกไปซื้อของกิน” จงจิ่งห้าวบอก

เขาลงจากรถ เอื้อมมือไปจับมือของจงจิ่งห้าว และเงยหน้าขึ้นถามเขา “พวกเราจะถึงบ้านเมื่อไรครับ”

จงจิ่งห้าวเหลือบมองดูเวลาแล้วบอกว่า “อีกไม่นานแล้ว”

เวลานี้ไม่มีอาหารขาย มีแค่ของว่างนิดๆ หน่อยๆ จงเหยียนเฉินอยากทานโอเด้ง “ซื้อให้น้องสาวกับหม่ามี๊ด้วย”

เขาพูดอย่างมีน้ำใจ จนสุดท้ายก็เพิ่มอีกประโยค “แด๊ดดี้หิวไหมครับ และก็ซื้อให้คุณอาซูจ้านด้วยเขาขับรถน่าจะเหนื่อย”

จงจิ่งห้าวลูบศีรษะของเขา รู้สึกโล่งใจ คิดในใจว่าเขาสามารถคิดถึงคนอื่นได้แบบนี้เป็นเรื่องที่ดีมาก

ต่อมาก็ซื้อข้าวโพดกับบ๊ะจ่างอีก และยังมีพวกเครื่องดื่มด้วย

ในจุดพักรถไม่ได้มีของให้ซื้อมากนัก

ซูจ้านไปห้องน้ำแล้วกลับมา เอาสุนัขลงจากรถมารับลมยืดเส้นยืดสาย เขายืนอยู่ข้างรถขยับกล้ามเนื้อ นั่งนานเกินไปร่างกายเกิดอาการตึง

“คุณอาซู” จงเหยียนเฉินยื่นของกินที่ซื้อกลับมาให้เขา “คุณรองท้องแก้ขัดไปก่อนนะครับ ไม่ได้ทานข้าวเย็นคงจะหิวแน่ๆ”

ซูจ้านยื่นมือไปรับมาแล้วส่งเสียงถอนใจ “มีมนุษยธรรมมากกว่าพ่อของเธออีกนะ”

จงจิ่งห้าวเลื่อนสายตามามอง เขาทำปากโดยไม่มีเสียงว่าหุบปาก

จงเหยียนเฉินทานลูกชิ้นปลา มันเหนียวนุ่มเด้งดึ๋ง รู้สึกว่าอร่อยดี จึงยื่นให้จงจิ่งห้าว “แด๊ดดี้ก็ทางสักลูกสิครับ อร่อยมากเลยนะ”

เขาหมุนปิดฝาขวดน้ำ โน้มตัวลงมาหามือลูกชาย กัดไปหนึ่งคำกินมันเข้าปาก ขณะที่ซูจ้านกำลังจะถามเขาว่ากู้เป่ยไปหาหลินซินเหยียนเพราะต้องการแก้แค้นใช่ไหม โทรศัพท์มือถือของจงจิ่งห้าวก็ดังขึ้น เขาหยิบมันออกมาดู บนหน้าจอแสดงชื่อเสิ่นเผยซวน ส่งข้อความไปให้เขาเกือบชั่วโมงแล้ว เพิ่งตอบกลับมาตอนนี้

เขาเดินไปรับโทรศัพท์อีกทาง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

เสิ่นเผยซวนที่อยู่อีกฝั่งเอ่ยปากอย่างยากลำบาก “ขอโทษ ฉันไม่ได้ไปเมืองC มีเรื่องทางนี้ให้ต้องจัดการนิดหน่อย ทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้ในรถ ฉันเลยเพิ่งเห็นข้อความ”

จงจิ่วห้าวส่งเสียงอืม ไม่ได้มีความหมายเชิงตำหนิ เขามีงานมันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีเวลาว่างตลอดเวลา เขาเหลือบมองไปทางซูจ้าน แล้วพูดกับเสิ่นเผยซวนว่า “กู้เป่ยจับฉินยาไป”

“อะไรนะ” เสิ่นเผยซวนคาดไม่ถึงจริงๆ และคิดแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าเขารู้เรื่องฉินยาได้อย่างไร แต่ต่อให้รู้ ตอนนี้ก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปแล้ว ทำไมถึงสามารถหาเธอเจอได้

“เกิดอะไรขึ้น ถูกจับจากเมืองCเหรอ จับเธอไปได้ยังไง” เสิ่นเผยซวนถาม

จงจิ่งห้าวก็ไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด แต่ก็เดาได้ไม่ยาก กู้เป่ยสามารถจับฉินยาได้ก็แสดงว่าเขาต้องรู้จักหลินซินเหยียน เรื่องรูปถ่ายเขาก็เป็นคนทำแน่นอน เป็นการพยายามยุยงในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลินซินเหยียน บางทีคนที่เขาอยากจับอาจเป็นหลินซินเหยียน แต่ไม่มีโอกาส หรือไม่อาจเพราะหลินซินเหยียนมาที่ไป๋เฉิงเขาจึงหาไม่เจอ และรู้ความสัมพันธ์ของฉินยากับหลินซินเหยียนจึงจับไป

แบบนี้คือสิ่งที่เขาคาดเดาบนพื้นฐาน เพียงแต่จงจิ่งห้าวไม่รู้ว่าแผนยุยงเพื่อหลอกล่อของกู้เป่ยนั้นไม่สำเร็จ ผลลัพธ์ถูกทำลายโดยช่าวหยุน สุดท้ายก็หมดหนทางจับคนได้ สามารถส่งรูปถ่ายให้หลินซินเหยียนได้ก็แสดงว่าสืบหาที่อยู่ของเธอเจอ

เขาให้พี่สี่พาคนไปจับ ปรากฏว่าหลินซินเหยียนไม่อยู่ จึงจับมาแค่ฉินยา คิดว่าสามารถอยู่ด้วยกันได้ ความสัมพันธ์คงไม่ธรรมดาแน่นอน

ตอนที่ตรวจสอบหลินซินเหยียนรู้ว่ารอบตัวเธอมีคนชื่อฉินยา เพียงแต่ตอนนี้ฉินยาเปลี่ยนรูปลักษณ์แล้ว พี่สี่จึงคิดว่าฉินยาเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่งของหลินซินเหยียนเท่านั้น

“ตอนนี้ฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง” เสิ่นเผยซวนค่อนข้างอารมณ์เสีย คิดว่าถ้าตัวเองไปเมืองC กู้เป่ยอาจจะทำไม่สำเร็จก็ได้

เขารู้สึกว่าตัวเองผิดต่อซูจ้าน

“หกโมงนายไปรอฉันที่วิลล่า”