บทที่ 562 คนไร้ค่า

คนนั้นที่ปรากฏตัวที่เมืองC เธอเดาว่าเขามาที่นี่ในตอนนี้ก็เพราะกู้เป่ย เขามาหาจงจิ่งห้าวอย่างนั้นเหรอM

ตอนนี้เอง ปลายสายที่โทรออกโทรออกก็มีคนรับสาย มีเสียงเสิ่นเผยซวนดังขึ้น “ฮัลโหล？”

เพราะว่าหลังจากที่หลินซินเหยียนไปเมืองC เธอก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าเบอร์นี้เป็นเบอร์แปลก

หลินซินเหยียนถือโทรศัพท์อยู่ “เรื่องของฉินยามันเป็นยังไงกันแน่？”

เสิ่นเผยซวนเหมือนอึ้งไปนิดนึง ประหลาดใจกับเสียงนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็พูดว่า “ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล”

“เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ ？”หลินซินเหยียนถามอย่างกังวล

“บนร่างกายมีบาดแผลนิดหน่อย แล้วก็มีไข้ แต่ว่าตอนนี้หมอกำลังให้ยาเธออยู่” เสิ่นเผยซวนโคตรอย่างจริงใจ

แต่ว่าคำพูดพวกนี้พอหลินซินเหยียนได้ยิน ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปในทันที

ร่างกายมีบาดแผล? แถมยังมีไข้อีกงั้นเหรอ?

เธอคิดย้อนกลับไปที่ภาพเหตุการณ์ที่พี่สี่เปลือยกายในข่าว จิตใต้สำนึกก็บอกเธอว่าฉินยาถูกล่วงละเมิดอย่างแน่นอน

เธอหลุบตาลง แล้วก็ถามด้วยเสียงที่แหบแห้ง “ซูจ้านรู้เรื่องหรือเปล่า？”

เสิ่นเผยซวนต่อ “รู้”

“ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลไหน ？”หลินซินเหยียนถามเสียงแหบ

“คุณจะมาเหรอ？”

“เปล่า แต่เดี๋ยวอีกแป๊บนึงจะไป” ตอนนี้เธอต้องรู้ให้ได้ว่ากู้เป่ยมาหาจงจิ่งห้าวทำไม

“โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่ง”เสิ่นเผยซวนตอบ

“ฉันเข้าใจแล้ว” พอพูดจบแล้วเธอก็ตัดสาย

เธอเปิดประตูลงไปจากรถ แล้วพูดกับคนขับรถว่า “รอแป๊บนึงนะคะ”

เดี๋ยวเธอจะไปโรงพยาบาล

คนขับรถตอบรับแล้วก็ขับรถไปที่ที่จอดรถ ตรงนี้มันร้อนเกินไป

หลินซินเหยียนเดินเข้าไป ถึงแม้ว่าจงจิ่งห้าวไม่ได้ประกาศสถานะของเธอต่อภายนอก แต่ว่าเคยยอมรับในบริษัทแล้ว ทุกคนก็ต่างรู้สถานะของเธอ ตอนที่เธอเข้าไปนานก็ไม่มีใครขวาง แล้วก็มีคนทำความเคารพเต็มไปหมด

เธอยิ้มตอบรับคนที่ทำความเคารพเธอ

ตอนที่ลงจากลิฟต์ก็ได้เจอกับกวนจิ้ง พอเห็นเธอเขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “มาหาประธานจงเหรอครับ？”

ในฐานะที่เป็นลูกน้องคนสำคัญของจงจิ่งห้าว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เผชิญเรื่องราวในชีวิตกับจงจิ่งห้าวมากมายเท่าเสิ่นเผยซวนกับซูจ้าน ถ้าว่าเขารู้เรื่องเกี่ยวกับเจ้านายของเขาดี

หลินซินเหยียนตอบ “ใช่ค่ะ ตอนนี้เขาสะดวกไหม？”

กวนจิ้งตอบ “ตอนนี้เจ้านายกำลังรับแขกอยู่ครับ”

“เป็นผู้ชายที่สวมชุดสูทสีเทาเงินหรือเปล่า？”เธอเอ่ยปากถาม

กวนจิ้งพยักหน้า “คุณเห็นประธานกู้แล้วเหรอครับ？”

พอได้ยินคำพูดของกวนจิ้ง เธอก็แน่ใจได้ในทันทีว่าคนคนนี้คือกู้เป่ยจริงๆ ด้วย ไม่อย่างนั้นกวนจิ้งก็คงไม่เรียกเขาว่าประธานกู้

เธอพยักหน้า “ใช่ค่ะ”

“คุณอยากจะไปรอที่ห้องพักก่อนไหมครับ ？”กวนจิ้งถามเธอ

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันอยากจะเข้าไปดูว่าพวกเขาคุยอะไรกัน”

พอพูดจบเธอก็เดินตรงไปที่ประตูห้องของจงจิ่งห้าว