บทที่561 เป็นหมาก็มีความทุกข์ใจ

ในข่าวนั้นมันเกี่ยวกับวัดหนานซาน มันไม่ได้มีอะไร หลักๆ คือตัวเอกทำให้เกิดข่าวนี้ คือคนที่แกล้งเธอที่เมืองC ในครั้งก่อน

สาเหตุที่เรื่องนี้กลายเป็นข่าว เพราะว่าคนคนนี้ปรากฏตัวอยู่ที่วัดในลักษณะเปลือยกาย แถมยังมีบาดแผลอยู่ทั่วทั้งร่างกาย ภาพนั้นสามารถดึงดูดการคาดเดาจากประชาชนได้มากมาย

อย่างไรก็ตาม ทุกคนก็ต่างรู้ว่าวัดเป็นสถานที่ที่สะอาด หลีกเลี่ยงสิ่งสกปรก แต่ว่าตอนนี้กับเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

เธอนั่งอยู่บนโซฟาและดูต่อไปเรื่อยๆ ก็รู้ว่าคนคนนี้ถูกพบในห้องที่ดูไม่เตะตามากที่สุดในวัด

หลินซินเหยียนกับรีโมทแล้วก็ตกอยู่ในห้วงความคิด

เธอพยายามนึกถึงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

รูปภาพในตอนแรกนั้น หลังจากนั้นทันทีก็มีคนแกล้งเธอ แถมยังเล่นบทเป็น ‘ฮีโร่กอบกู้สาวงาม’ ตอนนั้นช่าวหยุนบอกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนรวย เราก็ไม่ใช่คนเมืองC

แบบนี้ก็หมายความว่าเป็นคนเมืองB เพราะว่าตอนนี้คนคนนั้นปรากฏตัวที่เมืองB คนรวยคนนั้น น่าจะเป็นกู้เป่ยที่จงจิ่งห้าวพูดถึง

อย่างไรก็ตาม คนคนนี้ให้ความร่วมมือกับ กู้เป่ยในการเล่นละครเรื่อง ‘ฮีโร่กอบกู้สาวงาม’ แสดงว่าต้องเป็นคนที่กู้เป่ยค่อนข้างจะไว้ใจ

แต่ว่าตอนนี้เขากลับปรากฏตัวที่วัดในสภาพนี้

ฉินยาต้องถูกจับอยู่ในสถานที่ที่มิดชิดมากแน่ๆ วัดหนานซานก็เป็นหนึ่งในสถานที่แบบนั้น

เรื่องต่างๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอก็ยิ่งกว่ากลัว ถ้าเกิดว่าฉินยาถูกซ่อนไว้ในวัดอย่างที่ฉันคิดจริงๆ ถ้าอย่างนั้นคนร่างเปลือยคนนั้น คืออยากทำร้ายฉินยาอย่างนั้นเหรอ?

หลินซินเหยียนรู้สึกเหมือนตัวเองจะหายใจไม่ออก เธอตีหน้าอกของตัวเองแรงมาก แต่ก็ยังคงหายใจไม่สะดวก

“หม่ามี๊ หม่ามี๊ พวกเราออกไปข้างนอกได้ไหมคะ? ” จงเหยียนซีวิ่งเข้ามา พุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเธอ กอดเธอแล้วก็ออดอ้อน “หม่ามี๊ หนูอยากไปร้านขายอาหารสัตว์เลี้ยงซื้ออาหารหมาให้เจ้าขาว แล้วก็อยากเปลี่ยนปลอกคอให้มันด้วย……”

“วันนี้ออกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” จงเหยียนซียังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกหลินซินเหยียนตัดบทซะก่อน เธอลูกผมลูกสาวของตัวเอง “เป็นเด็กดี เชื่อฟังหม่ามี๊ วันนี้เราต้องอยู่ที่บ้านไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

“ทำไมล่ะคะ”จงเหยียนซีเงยหน้ามองเธอด้วยสีหน้าที่ผิดหวัง

หลินซินเหยียนไม่รู้ว่าจะอธิบายกับลูกสาวยังไงดี คนที่ชื่อกู้เป่ย ถ้าไม่แน่ใจว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่ พวกเขากล้าจับฉินยาไปก็แสดงว่าคนที่ชื่อกู้เป่ยอะไรนี่ไม่ใช่คนที่ดีเท่าไหร่นะ ทำอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าเกิดว่าเขาเพ่งเล็งมาที่ลูกทั้งสองคนของเธอจะทำยังไง?

ในคฤหาสน์ค่อนข้างที่จะเงียบ เธอพยายามหาข้ออ้างเพื่อปลอบกับลูกสาว “ข้างนอกมันร้อนเกินไป……”

“พวกเรานั่งอยู่ในรถ คุณลุงคนขับรถก็สามารถพาเราไปได้ไงคะ ไม่จำเป็นต้องตากแดด แล้วอีกอย่างต่อให้มีแต่ พวกเราก็ใช้ร่มก็ได้ ถ้าไม่ได้ ก็ใส่หมวกก็ได้” จงเหยียนซีโต้แย้งคำพูดของหลินซินเหยียนอย่างไม่สามารถโน้มน้าวได้

หลินซินเหยียน，“……”

เด็กคนนี้พูดเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

เธอทำสีหน้าจริงจัง เก็บรอยยิ้มแล้วก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “วันนี้ออกไปไหนไม่ได้”

จงเหยียนซีกะพริบตา ผละออกมาจากอ้อมแขนของเธอแล้วก็วิ่งเข้าไปในห้อง

เธอโกรธแล้ว

ป้าหยูไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะเห็นจงเหยียนซีรู้สึกผิดหวัง ตอนที่อาบน้ำให้เจ้าขาวก็คิดว่าจะซื้ออะไรให้มันดี แล้วก็โน้มน้าวว่า “ลูกอยากออกไป ก็พาพวกเขาไปเถอะ มีคนขับรถหนิ ถ้าพวกเขาสองคนไปได้แหละ”

หลินซินเหยียนไม่ยอม เงยหน้ามองป้าหยู “ช่วงนี้อยู่บ้านดีกว่า”