บทที่ 610 ไม่มีลูกเป็นลาภอันประเสริฐ

เนื่องจากประหม่ามากเกินไปเธอจึงสั่นสะท้านไปทั้งตัว หลินซินเหยียนเข้ามาโอบเธอไว้แล้วคอยลูบหลังให้“ฉันไม่ถามแล้ว”

พอเห็นท่าทางที่เจ็บปวดของหล่อน หลินซินเหยียนก็ทำใจรับไม่ได้

“ที่ฉันถามเธอ ก็แค่ไม่อยากให้เธอทนทุกข์อยู่คนเดียว แต่ถ้าพูดออกมาแล้วมันยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิมก็ไม่ต้องพูดหรอก”

เธอเดาอยู่ในใจคร่าวๆว่าที่หล่อนพูดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงไม่ได้อีกแล้วแสดงว่าในร่างกายมีอะไรขาดหายไปงั้นหรอ？แต่ว่าไม่เห็นหมอจะบอกอะไรเธอเลย

“ฉันไม่ได้กลัวว่าเธอจะรู้”ฉินยากอดเธอไว้แล้วซบอกร้องไห้ออกมา“แค่นึกถึงมันก็เหมือนมีมีดกรีดอยู่ในใจแล้ว”

ทุกครั้งที่พูดถึงมันก็เหมือนกับแผลเป็นที่อยู่ในใจโดนฉีกกระชากออก แล้วตกอยู่ในสภาวะความสิ้นหวังเหมือนในตอนนั้นเลย

“ฉัน ตั้งท้องไม่ได้อีกแล้ว ทั้งชีวิตนี้มีลูกไม่ได้อีกแล้ว เธอรู้ไหม？ฉันเกลียดเขา เขาเป็นคนทำให้ฉันเป็นแบบนี้……”

หลินซินเหยียนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะท้องไม่ได้ยังไง？

เป็นไปไม่ได้？

“นี่ นี่มันเป็นไปได้ยังไง？คุณหมอไม่เห็นเคยบอกฉันเลย นี่เธอเข้าใจผิดรึเปล่า？การแท้งลูกไม่ได้ทำให้ตั้งท้องไม่ได้ตลอดชีวิตซักหน่อย……”

“ฉันเองที่เป็นคนบอกหมอว่าห้ามบอกคนอื่น มันเป็นเรื่องจริงที่ในร่างกายของฉัน——มีบางอย่างขาดหายไป ฉินยารวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีพูดออกไป”

“เป็นแบบนี้ได้ยังไง”เธอเสียงแหบพร่าลง ในฐานะที่เป็นผู้หญิง การที่ไม่สามารถมีลูกได้เป็นเรื่องที่โหดร้ายมากเรื่องหนึ่ง

“เป็นเพราะมดลูกโดนทำร้าย ดังนั้น……”

“ไม่ใช่”ฉินยาผละออกจากเธอ แล้วเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าออก“ฉันไม่มีมดลูกแล้ว”

หลินซินเหยียนรู้สึกตกใจและในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดแทนหล่อนและรู้สึกเห็นใจหล่อน

เธอไม่รู้ว่าจะใช้คำไหนมาพูดปลอบใจหล่อน หล่อนทนทุกข์ทรมานอยู่คนเดียวเงียบๆมานานมาก แถมยังแสร้งทำเป็นว่าไม่เป็นไรต่อหน้าทุกคน

ถึงเธอจะไม่เคยประสบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่เธอก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันน่าเศร้ามากแค่ไหน

“ฉันจะปลอบเธอได้ยังไง”หลินซินเหยียนกะพริบตาถี่ๆเพราะไม่อยากให้น้ำตาไหล แต่ว่าถึงจะเช็ดออกมันก็เอ่อล้นออกมาอยู่ดี“เห็นเธอเศร้า ฉันก็พลอยเศร้าไปด้วย”

“อย่าร้องไห้ไปเลย”ฉินยาเช็ดน้ำตาเช็ดน้ำตาให้เธอ“ในท้องของเธอยังมีลูกทูนหัวของฉันอยู่นะ”

เวลาที่เจ็บปวดมากที่สุดได้ผ่านไปแล้ว ทว่าตอนนี้ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่เหมือนเดิม แต่ก็ยังถือว่ายืนหยัดอยู่ได้ หล่อนเช็ดน้ำตาออกแล้วสูดหายใจเข้าลึก“ช่วยฉันเก็บเป็นความลับนะ อย่าไปบอกใคร”

“ได้สิ”เธอจะไปบอกคนอื่นได้ยังไงกัน

“ก็แค่ เธอน่าสงสารมาก ฉันทำใจไม่ได้น่ะ”ที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากจะแสดงความเศร้าออกมาต่อหน้าฉินยาหรอก แต่ว่ามันอดไม่ได้จริงๆ

ถ้าใครไม่เคยเป็นพ่อเป็นแม่คนก็คงไม่รู้หรอกว่าวินาทีที่ได้เป็นแม่คนนั้นมันวิเศษมากแค่ไหน ถึงแม้จะไม่มีความรู้สึกใดๆต่อคนที่ทำให้ตัวเองท้องก็ตาม เราก็ยังคงจะรักชีวิตน้อยๆที่กำลังเจริญเติบโตในท้องนี้มากๆ

เธอเข้าใจเป็นอย่างดี เพราะตอนที่ความสัมพันธ์ของฉินยากับซูจ้านกำลังอยู่ในขั้นวิกฤต หล่อนก็ไม่ลังเลที่จะเลือกคลอดเด็กคนนั้นออกมา แสดงว่าหล่อนก็คงรู้สึกเหมือนกัน

แต่ว่าหล่อนกลับต้องสูญเสียเขาไป

แถมยังสูญเสียการเป็นแม่ด้วย เธอน่าสงสารมากเกินไปแล้ว

มีคนบอกว่าผู้หญิงสมัยนี้ไม่ค่อยอยากมีลูก แล้วถ้าจะมีลูกไม่ได้มันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรไป？

มีไม่ได้กับไม่อยากมี เดิมมันก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว