บทที่ 611 ไม่เชื่อฉันเหรอ

ครูและนักเรียนทั้งหมด ต่างยืนรวมกันที่สนามออกกำลังกาย นอกจากจะมีการทำกิจกรรมอะไรแล้ว ครูและนักเรียนก็จะมารวมตัวกันแบบนี้

นี่เป็นครั้งแรก ที่เรียกทุกคนมารวมตัว เพียงเพราะ ‘ความผิด’ ของนักเรียนคนเดียว

ในใจของซางหยูจะแข็งแกร่งมากขึ้นเพียงไหน เมื่อเห็นนักเรียนมากมายขนาดนี้ ที่มีแต่คนมองด้วยแววตาเย็นชา ก็ทำใจให้สงบไม่ได้ มือเลยอดไม่ได้ที่จะกำแน่น กระดาษที่อยู่ในมือก็เปลี่ยนไปตามท่าทีที่เธอทำ มันยับยู่ยี่

ครูหันกลับมามองเธอ จากนั้นก็ถอนหายใจ “คุณจะต้องเป็นคนที่ทำผิดแน่นอน ไม่อย่างนั้นเรื่องที่มันผ่านมานานขนาดนี้แล้ว คงจะไม่ถูกหยิบออกมาพูดอีกครั้งหรอก”

ซางหยูคิดไม่ออกว่าตัวเองไปมีเรื่องกับใคร ใครอยากจะใส่ร้ายเธอ นอกจากลู่หว่านหว่านจะเปิดโปงเพื่อทำให้เธอลำบาก เธอก็คิดถึงคนอื่นไม่ออกแล้ว

ตอนนี้มาคิดดูดีๆ ลู่หว่านหว่านเหมือนจะไม่มีความสามารถนี้ ถึงอย่างไรมีเพียงแค่ผู้อำนวยการถึงจะตัดสินใจทำได้ เธอเองก็ได้เก่งกาจพอที่จะทำมัน

แล้วใครจะอยากใส่ร้ายเธอล่ะ？

เธอคิดไม่ออก

“ฉันเองก็ช่วยคุณไม่ได้” ครูเองก็รู้สึกจนปัญญา “คุณเดินไปข้างหน้าเถอะ”

ซางหยูรู้ว่าในเมื่อมีคนอยากจะใส่ร้ายเธอ ครูเองก็ทำอะไรไม่ได้

เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ในใจเองก็รู้ดี ถ้าเกิดไม่ไปทำ เธออาจจะถูกพักการเรียน เธอจะเสียใบปริญญาไปไม่ได้ นี่เป็นที่เดียวที่จะทำให้เธอมีอนาคตที่ดี เธอจะต้องเรียนจบอย่างคนปกติ

ถึงตอนนี้จะรู้สึกน้อยใจมากเพียงใด แต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทน

เมื่อเดินมาอยู่ตรงหน้า นักเรียนก็เริ่มมีเสียงซุบซิบกัน ครั้งก่อนใครๆ ในมหาวิทยาลัยก็รู้จักเธอแล้ว ถึงแม้จะผ่านไป แต่ก็ยังพอจะจำเธอได้ ครั้งนี้เธอได้มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยแล้วจริงๆ

แน่นอนว่าไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดีเท่าไหร่ แต่เป็นชื่อเสียงแย่ๆ ที่ทำผิด

ในตอนนี้ครูพูดขึ้น “เริ่มเลย”

เหล่านักเรียนต่างเงียบลงทันที ก่อนจะรอเธอตำหนิตัวเองตัวเอง

ซางหยูมองแววตาที่แดกดันและอยากจะเห็นความสนุกสนานของพวกเขา จากนั้นในใจก็รู้สึกแย่ไปเล็กน้อย เธอไม่ได้ทำเรื่องผิดศีลธรรมอะไร กลับต้องมาขอโทษต่อหน้าทุกคนเพราะเรื่องแย่ๆ นี้

เธอกดดันจนจะไม่ไหวแล้ว

เมื่อหายใจเข้าออก ทำมาตั้งหลายครั้งถึงจะได้ตรวจสอบสิ่งที่ที่เขียนเสร็จ ฝ่ามือของเธอนั้นเย็นชา สีหน้าเองก็ซีดเซียว ก่อนจะพูดที่ไมค์ออกมา【หนังสือตำหนิตัวเอง】

“……ครูที่เคารพ……นักเรียน วันนี้ฉันเขียนหนังสือตำหนิตัวเองเอาไว้ด้วยความเสียใจ เพื่อแสดงว่าฉันนั้น รู้สึกผิดอย่างหนักหนาต่อการกระทำที่ไม่เหมาะสมหน้ามหาวิทยาลัยก่อนหน้านี้ รวมไปถึงการตัดสินใจว่าจะไม่ทำอะไรผิดอีก……”

เสียงของเธอสั่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออ่านจนถึงประโยคท้ายๆ ก็แทบจะพูดไม่ออก

“ดังนั้นฉันคิดว่าต้องเขียนการตำหนิตัวเองฉบับนี้ให้ครู ให้ฉันได้สำนึกต่อความผิดของตัวเองอย่างลึกซึ้ง……”

“ทำอะไรเนี่ย？” ตำรวจที่มากับเสิ่นเผยซวน ต่างงงเป็นไก่ตาแตก

ในมหาวิทยาลัยจะมีคนที่สบประมาทแบบนี้อีกเหรอ？

ต่อหน้าครูและนักเรียนทุกคน

มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งพูดต่อ “นักเรียนคนนี้เองก็กล้าจริงๆ”

เสิ่นเผยซวนมีแววตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับคนข้างๆ “คุณพาพวกเขาไปเถอะ”

วันนี้เขามาเพื่อเรื่องของแม่ของซางหยู มันไม่ต้องให้เขามาก็ได้ เพราะจะมีคนมาบอกกับญาติโดยเฉพาะ เมื่อเขารู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับแม่ของซางหยูเลยตามมา เพราะถึงอย่างไรก็รู้จัก แต่คิดไม่ถึงเลยว่า……

เขาชายตามองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า ผู้หญิงผอมๆ เธอมัดผมหางม้าแบบง่ายๆ พลางก้มหน้าก้มตา ถึงจะมองอารมณ์ไม่ออกเท่าไหร่ แต่จากที่เห็นท่าทีที่ยืนอย่างแข็งแกร่งของเธอ ถึงจะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่ก็ยืนตัวตรง

ตำรวจข้างๆ ต่างมาด้านหน้าเพื่อบอกสถานการณ์กับครู ปกติคนที่ทำผิดนั้นเกิดอะไรขึ้น โทรมาบอกญาติก็พอแล้ว

แต่ครั้งนี้ เสียชีวิตด้านใน เลยต้องส่งต่อให้ญาติ

หมอตามกฎหมายตรวจดีเอ็นเอแล้ว บอกว่าตายเพราะความเจ็บป่วย