บทที่ 614 คีบตุ๊บตา

เธอไปไหนแล้ว？

เสิ่นเผยซวนหันตัวก่อนจะเดินจากไป พลางเห็นมีคนเดินเข้ามา เลยถาม “เห็นคนเดินออกไปจากห้องทำงานฉันไหม？”

คนคนนั้นส่ายหัว “ไม่เห็น”

เธอไม่มีที่ไหนให้ไป จะกลับไปที่มหาวิทยาลัยหรือเปล่านะ？

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เสิ่นเผยซวนก็รีบเดินออกไป ก่อนจะเจอกับซ่งหย่าซินที่เดินเข้ามาพอดี

“รีบร้อนขนาดนี้？จะไปไหนเหรอ？” ซ่งหย่าซินใส่ชุดกระโปรงยาวสีขาว รองเท้าเปิดหน้าเท้า สีขาว ผมม้วนลอน แต่งหน้าบางๆ ก่อนจะมองเขาพลางยิ้ม

เสิ่นเผยซวนพูด “ไม่มีอะไร”

“ในเมื่อไม่มีอะไร งั้นไปดื่มชากันเถอะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ” เธอยิ้มมุมปาก “หาที่สักที่หนึ่งก็ได้ หรือจะเอาที่ห้องทำงานคุณ？”

“หย่าซินอันที่จริงฉันมีธุระ……”

“เมื่อครู่คุณบอกว่าไม่มีธุระไม่ใช่เหรอ？ตั้งใจจะหลบฉันเหรอ？หรือเพราะเรื่องที่บ้านฉันเมื่อครั้งก่อน？”

“ไม่ใช่……”

“แล้วอะไรล่ะ？เรารู้จักกันมาตั้งนาน คุณยังไม่เข้าใจฉันอีกเหรอ？ฉันมาหาคุณเพราะอยากขอโทษ ฉันหย่ากับเฉินทาวเพราะเขาหักหลังฉัน ฉันมีอคติกับผู้ชาย ดังนั้นเลยทำให้คนอื่นลำบากใจไปทั่ว ช่วงนี้ฉันเอาแต่รู้สึกผิด และอยากจะบอกกับคุณต่อหน้าหน่อย ว่าขอโทษนะ”

“ไม่ต้อง ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ติดใจอะไร ฉันมีธุระจริงๆ ขอตัวก่อนนะ” เมื่อพูดจบเสิ่นเผยซวนก็พยักหน้า แสดงความขอโทษ ก่อนจะรีบเดินออกไป

“ฉันอยู่นี่”

ขณะที่เสิ่นเผยซวนกำลังจะเดินข้ามประตูไป ซางหยูก็เรียกเธอเอาไว้

เธอไม่ได้ไปไหน เพียงแค่อยากจะคุยกับพนักงานที่เกี่ยวข้องเพื่อให้เข้าใจ และอยากจะพาแม่ไปฝังเอาไว้ในที่ดีๆ เมื่อเดินผ่านห้องทำงานของผู้บัญชาการ ก็ได้ยินผู้บัญชาการซ่งกับเสิ่นเผยซวนคุยกัน

ถึงเธอจะเป็นคนที่สามารถช่วยเสิ่นเผยซวนได้ แต่ทว่า เธอก็รู้ ถึงแม้เธอจะเรียนจบก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนที่ช่วยเขาได้ ตอนนี้เขาอยู่ในจุดสูงที่มั่นคง เขาเป็นคนดีขนาดนั้น ควรจะได้พัฒนาไปไกลกว่านี้

เขาควรจะแต่งงานกับคนที่ช่วยเขาได้

เสิ่นเผยซวนขมวดคิ้ว “คุณไปไหนมา？”

“ฉันไปหาพนักงานที่เกี่ยวข้องมา ฉันเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้ว ฉันอยากให้เธอได้อยู่ในที่ที่สงบเร็วสักหน่อยน่ะ”

ซ่งหย่าซินมีรอยยิ้มบนใบหน้า “พวกคุณคุยกันไปเถอะ ฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว”

ครั้งนี้แสดงท่าทีเป็นคนดีเหมือนครั้งแรกอีกแล้ว แต่อันที่จริงในใจกลับไม่ได้คิดแบบนั้นเลย

แต่เพื่อภาพลักษณ์ที่ดีในการคืนดีกับเสิ่นเผยซวน เธอเลยจำเป็นต้องทำ

เมื่อพูดจบก็รีบเดินจากไป

เมื่อผ่านด้านหลังพวกเขาไป ใบหน้าที่มีรอยยิ้มก็หายไปในทันที

“มีอะไรให้ช่วย ก็บอกได้นะ” เสิ่นเผยซวนพูดขึ้น

ซางหยูส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอก ฉันจะเอาเธอไปฝังที่บ้านเก่า”

เสิ่นเผยซวนมองเธอ “คุณ คุณไม่เป็นไรแล้วเหรอ？”

ก่อนหน้านี้ที่เหมือนจะรับไม่ได้ ทำไมตอนนี้เหมือนไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ？

จะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร？เพียงแค่ซ่อนเอาไว้เท่านั้นเอง เธอเป็นคนที่เข้มแข็งมาตลอด

“ตายไปก็ฟื้นไม่ได้แล้ว จากนั้นฉันจะตั้งใจใช้ชีวิต ฉันว่าแม่ที่เสียไปแล้วคงไม่อยากเห็นฉันเสียใจเท่าไหร่น่ะ”

“คุณคิดได้แบบนี้ก็ดี” เสิ่นเผยซวนโล่งใจ เพราะกลัวว่าเธอจะคิดไม่ตก

“เผยซวน” ซูจ้านเดินออกมา ก็เห็นว่าซางหยูกำลังทักทายอย่างยิ้มแย้ม “โย่ว ซางหยู คุณเองก็อยู่เหรอ”

“พวกคุณน่าจะมีเรื่องต้องคุยกัน ฉันไปก่อนนะ” ซางหยูพยักหน้าให้พวกเขา ก่อนจะหันตัวเดินออกไป เธอเข้าใจเรื่องที่เกี่ยวข้องแล้ว หลังจากที่ทำเรื่องเสร็จก็จะเอาแม่ออกไปได้

แขนของซูจ้านท้าวไหล่ของเสิ่นเผยซวนเอาไว้ “พวกคุณทะเลาะกันเหรอ？ทำไมเธอดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ตาก็บวม คุณแกล้งอะไรเธอเหรอ？”

เสิ่นเผยซวนขี้เกียจสนใจเขา เลยมองเขาเบาๆ “มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ？”