บทที่ 615 เทียบกับหมาไม่ติดด้วยซ้ำ

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วเบาๆ เพราะของชิ้นนั้นมันราคาไม่เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรลูกสาว เพราะเธอรู้ ว่ามันเป็นเกม ไม่ใช่ว่าจะคีบได้ของราคาเท่าไหร่ แต่เป็นความสุขระหว่างที่คีบได้ต่างหากล่ะ

เธอลูกหัวของลูกสาวเบาๆ “มีความสุขไหม？”

จงเหยียนซีพยักหน้าเต็มแรง “มีความสุขสิ ฉันอยากได้อะไรพ่อก็ซื้อให้หมดเลย”

เมื่อพูดไปเธอก็เอากระเป๋าใบหรูออกมาจากถุงกระดาษ เธอสะพายมัน ให้หลินซินเหยียนดู “หม่ามี๊คุณว่าสวยไหม？”

แถมยังหมุนไปรอยๆ อย่างรักสวยรักงาม

“อือ”

หลินซินเหยียนบอกว่าสวย เลยยื่นมือไปหยิบถุง ในนั้นยังมีอีกใบ จงเหยียนซีปรี่เข้ามา “หม่ามี๊นี่มันเป็นของของแม่กับลูกสาว อันนี้ของคุณ ครั้งหน้าเรามาใช้ด้วยกันนะ”

หลินซินเหยียนหยิบออกมา มันเป็นของใช้ของแม่กับลูกสาวจริงๆ ด้วย แถมยังเป็นยี่ห้อแอร์เมสที่เพิ่งออกใหม่สำหรับแม่ลูกจริงๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นผลิตภัณฑ์ออกใหม่อะไร มันก็จะแพงที่สุดทั้งนั้น แถมยังเป็นแอร์เมสที่หรูหราด้วย ยิ่งไม่ถูกเลยล่ะ

กระเป๋าที่ซื้อครั้งก่อนยังไม่เคยใช้เลย “เปลืองไปหน่อยนะ”

“หม่ามี๊ไม่ชอบเหรอ？” จงเหยียนซีถาม

“ชอบ” ผู้หญิงนั้นต้านทางการซื้อของไม่ไหว ถึงเธอจะฟุ่มเฟือยมากมาย แต่ก็ยังมีความสุขภายในใจ ถึงอย่างไร ก็เป็นของที่สามีซื้อให้ไม่ใช่เหรอ

จู่ๆ เสียงกริ่งที่ประตูก็ดังขึ้น คุณน้าหวางกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว ป้าหยูเข้าไปพยุงฉินยาในห้อง เมื่อได้ยินว่าเด็กทั้งสองคนกลับมา เธอก็เรียกป้าหยูให้ไปพยุงเธอหน่อย ไม่มีใครว่างไปเปิดประตู หลินซินเหยียนเลยลุกไป

ที่ประตูนั้นคือเสิ่นเผยซวนกับซูจ้าน

“พี่สะใภ้”

หลินซินเหยียนเบี่ยงตัวให้พวกเขาเข้ามา

มาเวลานี้เพื่อกินข้าวเย็นแน่นอน หลินซินเหยียนรีบเรียกคุณน้าหวาง ก่อนจะให้เธอเตรียมอาหารให้มากขึ้นหน่อย

“ออกไปเที่ยวมาเหรอ？” ซูจ้านเห็นว่าบนโซฟามีของวางอยู่ไม่น้อย

หลินซินเหยียนยังไม่ได้พูดอะไรเลย จงเหยียนซีก็เริ่มโอ้อวดแล้ว “ใช่ พ่อพาเราออกไปเที่ยวน่ะ”

ซูจ้านยิ้ม “งั้นเหรอ？”

“แน่นอน” จงเหยียนซียิ้มหรี่ตา ก่อนจะเอาของของตัวเองใส่เข้าไปในถุง เหมือนกับว่าคิดอะไรออก เลยตีหัวของตัวเองเล็กน้อย “จริงสิ ซื้อของของเจ้าขาวมาด้วย”

มันเป็นชุดของน้องหมาสีฟ้ามีหมวก

จงเหยียนซีใส่ให้เจ้าขาวด้วยความตื่นเต้น หลินซินเหยียนยืนอยู่ข้างๆ พลางมองลูกสาวที่มีท่าทีตื่นเต้น ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“พวกคุณทั้งสองอยากจะดื่มอะไรไหม？” หลินซินเหยียนถามซูจ้านกับเสิ่นเผยซวน

“ฉันไม่ดื่ม” เสิ่นเผยซวนพูด ส่วนซูจ้านเองก็บอกว่าไม่ดื่ม เพราะดื่มมาจากห้องทำงานของเสิ่นเผยซวนแล้ว

“คุณซื้อของให้หมาแล้ว ไม่ได้ซื้อของให้ฉันเหรอ？” ซูจ้านนั่งลงบนโซฟาก่อนจะหยอกจงเหยียนซี

จงเหยียนซีเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะเบิกตาโพลง “ทำไมฉันต้องซื้อให้คุณด้วย？”

มีเสียงหัวเราะพรวดออกมา จงเหยียนเฉินอดที่จะขำไม่ได้

“คุณอาซู……” เขาปิดปากได้ทัน

ซูจ้านมองจงเหยียนเฉินที่ปิดปากตัวเอง ก่อนจะหรี่ตาลงถาม “คุณอยากจะพูดอะไร？ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ？”

เขาไม่ได้โง่ รู้อยู่แล้วว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

จงเหยียนเฉินส่ายหัว เขาไม่กล้าพูด และก็พูดไม่ได้

จงเหยียนซีไม่รู้ว่าพี่ชายอยากจะพูดอะไร เลยถาม “พี่ อยากจะพูดอะไรเหรอ？ทำไมไม่พูดแล้วล่ะ พูดเพียงครึ่งเดียวได้อย่างไร？”

จงเหยียนเฉินพูด “ฉันพูดไม่ได้ ฉันกลัวว่าคุณอาซูจะต่อยฉัน”

“คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่ ทำไมคุณอาซูจะต่อยคุณ” จงเหยียนซีถามตรงๆ ด้วยท่าทีที่อยากจะถามเอาความให้จนได้

“พี่คุณอยากจะพูด ว่าเขาเทียบกับหมาไม่ติดด้วยซ้ำ” ฉินยาที่ถูกป้าหยูพยุงออกมา เมื่อได้ยินพวกเขาคุยกัน ก็ตอบคำถามของจงเหยียนซี

“อ๋อที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” จงเหยียนซีตั้งใจคิดก็เข้าใจ เธอซื้อของให้เจ้าขาว แต่ไม่ได้ซื้อของให้คุณอาซู ดังนั้นเขาเลยเทียบกับเจ้าขาวไม่ติดไงล่ะ

“ครั้งหน้าฉันจะซื้อให้คุณ คุณอาซูชอบอะไรเหรอ？” เธอเงยหน้าน้อยๆ ขึ้น

ซูจ้านมองตาน่ารักๆ ของเธอ ในใจก็อบอุ่นขึ้นมา ก่อนจะยื่นมือไปบีบแก้มของเธอ “ขอบคุณนะ ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย？”