บทที่ 616 อย่าร้องไห้เลย ฉันจะปวดใจนะ

“คุณกับฉัน……”

“คุณซู อย่ามาพูดอะไรแปลกๆ ต่อหน้าฉันนะ ฉันไม่มีเวลาฟัง” เมื่อพูดจบเธอก็เรียกป้าหยูที่กำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว

ซูจ้านกำหมัดแน่น แต่ก็ยังยิ้มให้ “คุณกำลังจะซ่อนตัวจากฉันใช่ไหม？ถ้าเกิดวางมือแล้วจริงๆ ก็ควรจะเผชิญหน้าฉันได้ คุณเป็นแบบนี้อาจจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้”

“คุณนี่มันน่าตลกจริงๆ เลย！” ฉินยาพูดเสียงเย็นชา

จู่ๆ ซูจ้านก็ลุกขึ้นมา พลางเอามือทั้งสองข้างพาดโซฟา แล้วมองลงต่ำ “ใช่ ฉันตลกมากๆ เลยล่ะ！”

ฉินยาพยายามทำเสียงแน่วแน่ “ขอเชิญให้คุณออกไปได้แล้ว！”

เมื่อได้ยินเสียงของฉินยา ป้าหยูก็โผล่หัวออกมา ก่อนจะเห็นซูจ้านหดหัว ทำท่าเหมือนไม่ได้ยินอะไร

คุณน้าหวางเห็นเธอไม่ออกไป เลยพูด “คุณฉินเรียกคุณไม่ใช่เหรอ？ทำไมไม่ออกไปล่ะ？”

ป้าหยูรีบทำท่าให้คุณน้าหวางเงียบ ก่อนจะพูดเบาๆ “ตอนนี้ฉันออกไปไม่ได้”

“ทำไมเหรอ？” คุณน้าหวางไม่รู้ความสัมพันธ์ของฉินยากับซูจ้าน แต่ป้าหยูรู้ ดังนั้นเลยอธิบายให้เธอฟัง “เธอกับซูจ้านกำลังทะเลาะกัน ทั้งสองกำลังพูดอยู่ ฉันไปรบกวนไม่ได้ให้เวลาของทั้งสองเถอะ”

คุณน้าหวางเองก็พูดเสียงเบา “ที่แท้พวกเขาก็เป็นคู่รักนี่เอง”

ป้าหยูพยักหน้า

ฉินยาที่อยู่ในห้องรับแขกหันกลับมาก็ไม่เห็นป้าหยูออกมา ในใจเลยร้อนรนเป็นอย่างมาก ก่อนจะคิด “หยู……”

เพิ่งจะพูดออกไปคำเดียว ก็ถูกซูจ้านปิดปาก แววตาของเขาลึกลง “ในเมื่อไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันแล้ว ก็ไม่ต้องหลบฉันแล้วล่ะ”

ฉินยาผลักเขาออกเต็มแรง “คุณโรคจิตหรือเปล่า？”

ซูจ้านถูกผลักจนถอยออกไป ขาก็ชนเข้ากับโต๊ะน้ำชา เลยเซไปก่อนจะยืนนิ่ง “ฉันเองก็อยากจะเป็นคนโรคจิตเหมือนกัน แต่เป็นไม่ได้！”

เขาคุกเข่าตรงหน้าฉินยา “เสี่ยวยา อย่าทำให้ฉันทุกข์แล้วได้ไหม？”

ฉินยาเอามือทั้งสองพยุงอยู่ที่โซฟาแน่น ตัวก็สั่นเล็กน้อย “คุณนี่ตลกจริงๆ เลย ฉันทำให้คุณทุกข์เหรอ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร……”

เธอยังไม่ทันพูดจบ ก็พูดซูจ้านทำให้พูดไม่ออก ครั้งนี้ไม่ใช่มือ แต่เป็นปาก

ฉินยาเบิกตาโพลง

ซูจ้านไม่สนใจ ก่อนจะจูบเธอเต็มแรง

ฉินยาอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะผลักเขา “ซูจ้าน คุณมันบ้า！”

“ฉันไม่ใช่คนจริงๆ คุณจะลงโทษฉันอย่างไรก็ได้ แต่จะต้องให้คำตอบฉัน” ซูจ้านจับมือของเธอ “คุณบอกมาว่าอยากจะลงโทษอย่างไร ถ้าฉันทำได้ คุณให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ”

“ไม่มีทาง！” ฉินยาปฏิเสธโดยไม่คิด

ชีวิตนี้เธอไม่มีทางดีกับชายคนไหนอีกแล้ว การมีชีวิตอยู่ได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว จะไปมีแรงไปคุยเรื่องความรู้สึกอะไรอีก？

“ฉันจะแต่งงานกับใครก็ได้ หน้าตาอัปลักษณ์ก็ได้ เตี่ยก็ได้ ขอเพียงแค่ไม่ใช่คุณ ซูจ้านก็พอ” คำพูดทุกคำของเธอ มันแน่วแน่ และไม่มีความรู้สึกอะไร

หัวใจของซูจ้านเหมือนจะหยุดไปเลยล่ะ

จะใจดีมากขนาดไหน ก็เหมือนถูกสาดด้วยน้ำเย็น

“คุณ คุณกับฉัน……”

ฉินยาพูดคำที่ไม่น่าฟัง “ฉันบอกหลายรอบแล้วใช่ไหม？คุณมาวุ่นวายแบบนี้ รู้ไหมว่าคนอย่างคุณ มันทำให้คนเกลียดขนาดไหน？”