ตอนที่ 617
บทที่ 617 ชายที่หลงใหลในปีศาจ
October 21, 2026
“ไสหัวออกไป！” ฉินยาไม่สนใจสถานที่แล้ว แต่ทนเขาไม่ไหวอีกต่อไป
ซูจ้านไม่ขยับ พลางมองเธอ “เสี่ยวยา……”
“ฉันต้องตายต่อหน้าคุณ ถึงจะยอมใช่ไหม？！” เธอจับหน้าอกของตัวเองเพราะเจ็บใจจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว
มันเจ็บปวดมาก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย
ซูจ้านไม่กล้าบังคับเธอมากเกินไป เลยค่อยๆ ลุกขึ้นมา “ฉันจะให้เวลาคุณ”
เมื่อพูดจบเขาก็ออกจากห้องมา หลังจากปิดประตู ฉินยาที่อยู่ในห้องก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะไม่มีใครเลยปลดปล่อยได้ ที่ชั่นสองหลินซินเหยียนยืนอยู่ตรงตีนบันได เมื่อเห็นซูจ้านเดินออกมาก็ถอนหายใจเบาๆ
ท่าทีของพวกเขาเมื่อครู่มันดังมาก ทุกคนเลยรู้หมด เพรยงแค่ไม่มีใครกล้าออกมาเท่านั้นเอง
จงจิ่งห้าวโอบเธอ “ไม่ต้องมองแล้ว”
หลินซินเหยียนตามเขากลับห้องไป “ฉันอยากถามคุณสักหน่อย คุณต้องตอบฉันตามความจริงนะ”
“อือ คุณพูดมาเถอะ”
“ถ้าเกิดฉันมีลูกไม่ได้ คุณยังจะดีกับฉันแบบนี้หรือเปล่า？” หลินซินเหยียนเงยหน้ามองเขา
จงจิ่งห้าวมองเธอ “คุณพูดอะไรออกมา？”
ลูกโตขนาดนี้แล้ว คำถามสมมุติแบบนี้ มันไม่มีอะไรให้ตอบไม่ใช่เหรอ？
ทำไมวันนี้เธอแปลกจริงๆ ถึงได้ถามคำถามเด็กน้อยแบบนี้ออกมาได้？
คำถามเด็กมาก เหมือนกับผู้หญิงมากมายที่ถามแฟนของตัวเอง ถ้าแม่ของเขากับเธอตกลงไปในน้ำพร้อมกันจะช่วยใครก่อน
“ฉันกำลังถามคุณ คุณต้องตอบฉันจริงๆ นะ” หลินซินเหยียนโอบคอเสื้อของเขาอย่างไม่อ้อมค้อม เพราะอยากให้เขาตอบตัวเองจริงๆ
จงจิ่งห้าวก้มมองมือที่จับคอเสื้อของเขาอยู่ พลางพูด “ไม่หรอก คุณไม่มีลูกฉันก็ยังชอบคุณ แต่แค่เสียดายเท่านั้นเอง”
ถ้าเกิดคนสองคนรักกัน ไม่มีลูกเลย ก็เสียดาย แค่คิดว่าถ้าชีวิตเขาไม่มีจงเหยียนซีกับจงเหยียนเฉิน เขาคงจะรับไม่ได้
หลินซินเหยียนค่อยๆ ปล่อยมือออก จริงสิ สามารถรักกันต่อได้ แต่จะต้องเสียดายแน่ๆ การมีลูก คู่รักไหนก็ต้องทำ และการเป็นแม่คนผู้หญิงคนไหนก็ต้องเป็น และผู้ชายก็จะได้สัมผัสความตื่นเต้นที่จะเป็นพ่อคนด้วย
เธอผลุบตาลง จากนี้ฉินยาจะทำอย่างไรนะ？
จงจิ่งห้าวพบว่าอารมณ์ของเธอนั้นไม่ปกติเท่าไหร่ “คุณเป็นอะไรเหรอ？”
เธอส่ายหัว “ไม่มีอะไร”
แต่ว่าท่าทีของเธอไม่เหมือนไม่เป็นอะไร จงจิ่งห้าวเลยก้มมาจูบปากเธอ หลินซินเหยียนขมวดคิ้วจ้องเขา
เขายิ้ม “คุณเหมือนมีเรื่องอะไรในใจ น่าเกลียดมาก อย่าขมวดคิ้วเลย”
หลินซินเหยียนทุบอกเขา “คุณสิน่าเกลียด！”
“ฉันน่าเกลียดตรงไหน？” เขาเลิกคิ้ว
หลินซินเหยียนพูด “คุณน่าเกลียดไปหมด”
เมื่อพูดจบก็รีบเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตู แล้วให้เขาอยู่ด้านนอก แต่จงจิ่งห้าวนั้นไวกว่าเลยเข้ามาผลักประตู โดยที่ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะกลัวว่าจะโดนลูกในท้องของเธอ เขาเอามือจับที่ขอบประตู หลินซินเหยียนเองก็ไม่กล้าปิด เพราะกลัวจะหนีบมือของเขา
“ออกไป” หลินซินเหยียนทำเป็นโกรธ
“ไม่ออก” ท่าทีของจงจิ่งห้าวเองก็แน่วแน่ไม่น้อย “อย่าวุ่นวายนะ”
“ใครให้คุณมาบอกว่าฉันน่าเกลียดล่ะ？” หลินซินเหยียนทำเหมือนโกรธต่อ “ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะขีดเส้นแบ่งระหว่างเรา นี่คือห้องของฉัน ไม่ให้คุณเข้ามา”
จงจิ่งห้าว “……”
เขายอมรับทันที “คุณไม่น่าเกลียด ฉันน่าเกลียดเองๆ”
หลินซินเหยียนรู้สึกขำเพราะท่าทีของเขา ก่อนจะไม่ได้ออกแรงที่มือ จากนั้นจงจิ่งห้าวเลยใช้จังหวะนั้นเข้ามา แล้วกอดเธอนอนลงที่เตียง จากนั้นจึงจับหัวของเธอ ให้หันมามองตัวเอง แล้วยังไม่พอใจที่เธอบอกว่าตัวเองอัปลักษณ์ “ฉันน่าเกลียดจริงๆ เหรอ？”
หลินซินเหยียนคิดว่ามันตลกดี เขาไม่พอใจเพราะเรื่องนี้ได้ แล้วก็ยิ้มพลางพูด “คุณน่าเกลียด ฉันก็ไม่รังเกียจคุณหรอก”
จงจิ่งห้าว “……”
“คุณคิดว่าฉันน่าเกลียดจริงๆ สินะ？”
หลินซินเหยียนพูดด้วยความร้ายกาจ “อือ”
“เพราะคิดว่ามีคนมากมายชอบคุณ คุณเลยคิดว่าหล่อใช่ไหม？อันที่จริงไม่ใช่เลย เพราะคุณมีเงินมากเท่านั้นเลย ตอนนี้ผู้หญิงที่ไหนก็รักเงินทั้งนั้น ฉันเองก็เหมือนกัน ชอบที่คุณมีเงิน”
จงจิ่งห้าวโกรธจนหัวเราะออกมา “คุณให้ค่าสามีคุณต่ำขนาดนั้นเลย ไม่เจ็บใจเหรอ？”
หลินซินเหยียนยิ้มพลางถาม “หัวใจคืออะไรเหรอ？ฉันอาจจะไม่มี”
จงจิ่งห้าวบีบแก้มของเธอ ก่อนจะโอบเข้ามาในอ้อมกอดแล้วยิ้ม “ดื้อ”