บทที่ 659 เราไม่กลับบ้านพักเหรอ

“คุณจะทำอะไร？！” ฉินยาแย่งมีดในมือเขา ซูจ้านยกมือขึ้น ก่อนจะผละเธอออก “ถ้าเกิดมีวิธีที่สามารถพิสูจน์ความในใจของฉันกับคุณได้ ฉันจะใช้ชีวิตพิสูจน์ให้เอง ก่อนหน้านี้ ฉันทำร้ายคุณ……”

“อย่าบ้านะ！” ฉินยาพูดตัดบทเขาเสียงดัง “วางมีดลง！”

ซูจ้านมองเธอ พลางปฏิเสธ “ไม่ ฉันจะพิสูจน์ให้คุณดู”

“ฉันไม่ต้องการให้คุณพิสูจน์！” ฉินยาร้อนใจ เพราะกลัวว่าเขาจะทำร้ายตัวเองจริงๆ “คุณวางมีดลงเถอะ ฉันเชื่อคุณ”

“จริงเหรอ？” ซูจ้านทำท่าทีเหมือนไม่เชื่อ อันที่จริงในใจก็ตื่นเต้นมาก เพราะเธอกำลังเป็นห่วงตัวเอง ถ้าเกิดไม่สนใจแล้ว จะกลัวว่าเขาทำบาดเจ็บได้อย่างไร？

“เสี่ยวยา” ซูจ้านมองเธอพลางพูดอย่างจริงจัง “ขอโทษ”

ฉินยาหันมา ก่อนจะน้ำตาไหลอย่างคุมไม่ได้ ซูจ้านวางมีดลงก่อนจะโอบเธอแล้วพูดเสียงต่ำข้างหูเธอ “เสี่ยวยา ให้อภัยฉันนะ ฉันรู้แล้วว่าผิด”

ยิ่งเขาพูด ฉินยาก็ร้องไห้หนักขึ้น เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร หรือบางทีอาจจะร้องไห้เพราะบาดแผลที่ตัวเองได้รับ หรืออาจจะร้องไห้เพราะความโชคร้ายของตัวเอง

การร้องไห้ของเธอ ทำให้ซูจ้านเองก็ตาแดงก่ำขึ้นมา ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้เจอเขา ก็ลำบาก และเจออะไรเลวร้ายมากมาย

ตอนนี้ยังไม่มีสิทธิ์ความเป็นแม่อีก

มันโหดร้ายกับเธอขนาดไหนนะ？

เมื่อคิดไปเขาก็กอดแน่นขึ้น “เสี่ยวยา จากนี้ฉันจะไม่มีทางขอโทษคุณอีกแล้ว”

เขาจะใช้การกระทำพิสูจน์ความในใจ

ให้เธอไม่เจ็บปวดอีกต่อไป

“คุณคิดดีแล้วเหรอ？” ฉินยายังไม่มั่นใจ หรืออาจจะเป็นความเชื่อมั่นใจในใจต่อซูจ้าน

เธอเชื่อว่าซูจ้านยังมีความรู้สึกต่อเธอ แต่การไม่มีลูกนั้นเป็นเรื่องตลอดชีวิต

ใช้คำพูดเมื่อก่อน ก็คือการตัดความสัมพันธ์

“ฉันไม่ยอมรับการอุ้มบุญนะ” คำพูดนี้มันอาจจะเร็วเกินไป แต่ว่าเธออยากให้ซูจ้านรู้ขีดจำกัดของเธอ

ถ้าเกิดนับไม่ได้ จะได้ล้มเลิกตั้งแต่ตอนนี้

“ไม่ ฉันไม่มีทางให้ใครนอกจากคุณคลอดลูกให้ฉัน” ซูจ้านหอมแก้มของเธอ “เชื่อฉัน”

ฉินยาหลับตา “คุณ เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานและยากจะลืมของฉัน”

ทำอย่างไรก็เอาออกไปไม่ได้

เธอคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมาตลอด ตอนนี้เธอเพิ่งจะรู้ ว่าตัวเองนั้นไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น

หลังจากที่เห็นท่าทีของซูจ้านหลังจากที่รู้แล้ว ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกแย่ขนาดนั้น แถมยังอุ่นใจด้วย

การยอมรับสองคนนั้น มันดีกว่าการแบกรับเอาไว้คนเดียวเสียอีก ตอนที่พูดออกมาอย่างหมดใจ ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น และก็ไม่ใช่ว่าจะเผชิญหน้าไม่ได้ด้วย

มันไม่ได้แย่เท่าที่คิด หลังจากที่พูดออกมาก็ปลดปล่อยเป็นอย่างมาก

ซูจ้านกอดเธอพลางนั่งลงบนโซฟา “ดังนั้น เรื่องของคุณกับช่าวหยุน แค่อยากทำให้ฉันตายใจใช่ไหม？”

ฉินยาผลุบตาลงไม่พูดอะไร เหมือนเป็นการยอมรับ