บทที่ 660 สิทธิ์ในฐานะที่เป็นสามี

หลินซินเหยียนเปิดกล่อง ข้างในมีโหลใส่ปลาแก้วทรงกลม ในโหลใส่ปลามีถุงพลาสติกที่เติมลมอยู่ ในนั้นมีปลาหลากสีที่มีลวดลายสวยงามอยู่สองตัว ไม่ใช่แบบที่หาได้ตามตลาด มันหายากมากเลย

ครั้งก่อนที่บ้านของไป๋ยิ่นหนิง ไม่เหมือนกับของที่เขาให้ แต่ว่าแบบนี้มันก็ทำให้เธอคิดถึง เรื่องที่ไป๋เฉิง

จงจิ่งห้าวถอดกระดุมเสื้อออกก่อนจะเข้าไปในห้องอาบน้ำ ครั้งนี้เขาเดาผิดไปแล้ว อุตส่าห์ให้ปลาในงานแต่งงาน เขาคิดว่าน่าจะเป็นโจวฉุนฉุนถึงได้ประหลาดขนาดนี้

แต่ไม่รู้เลยว่าจริงๆ โจวฉุนฉุนไม่ได้เป็นคนให้ แต่เป็นไป๋ยิ่นหนิง

งานแต่งงานเขากับซูจ้านนั้นไม่ต่างกันมาก ต่างนั่งอยู่ในมุม แล้วก็ให้ของขวัญแบบเงียบๆ

หลินซินเหยียนหันมามองคนที่เข้ามาในห้อง จากนั้นก็ถอนหายใจเบาๆ

ชายคนนี้ขี้ใจน้อย เกรงว่าเขาจะไม่พอใจ ดูท่าทีเหมือนจะไม่รู้ว่าไป๋ยิ่นหนิงเป็นคนให้ของขวัญนี้ ไม่อย่างนั้นคงจะหึงอีกแน่ๆ

เธอแกะถุงพลาสติกออก จากนั้นก็เอาปลาเลี้ยงไว้ในโหลใส่ปลา

ตอนที่เธอเอาถุงกับกล่องทิ้งขยะ กล่องนั้นมีการ์ดใบหนึ่งหล่นออกมา เธอหยิบขึ้นมาเปิดออก มันเป็นลายมือของไป๋ยิ่นหนิง เขียนว่า【ไม่ได้เจอบ่อยๆ ไม่ได้หมายความว่าความรู้สึกจะลดน้อยลง ตัวอยู่ห่างไกล ไม่ได้หมายความว่าใจจะห่างกัน ความรู้สึกที่จริงใจ ทลายทุกขอบเขตของโลก ขออวยพรให้คุณอย่างสุดใจ ขอให้คุณมีความสุขตลอดไป】

หลินซินเหยียนผลุบตาลง ขนตาสั่นเบาๆ ริมฝีปากก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อย คำเหล่านี้ไม่ยาวมาก ด้านหน้าแสดงความรู้สึกของเขา ด้านหลังก็อวยพร มันหมายความว่าเขายอมแพ้แล้ว

เธอชอบการที่เขาสามารถเข้ากับโจวฉุนฉุนได้ดีจริงๆ

เธอปิดการ์ดลง ก่อนจะวางบนโต๊ะ ของขวัญบนโต๊ะอีกมากมายนั้นจงจิ่งห้าวคงไม่สนใจ ของขวัญที่เหวินชิงให้เธอก็อยู่บนโต๊ะเหมือนกัน เธอยื่นมือหยิบขึ้นมา จากนั้นก็เปิดออก ในนั้นเป็นภาพถ่ายรูปรวม

นิ้วมือของเธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะเปิดออก ใบแรกนั้นมันเป็นรูปทั้งครอบครัว ในนั้นมีคนที่เธอไม่เคยเจอ ก็คือคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นตายายของเธอ พวกเขานั่งบนเก้าอี้ ด้านหลังเป็นเหวินชิงกับเหวินเสียน ตอนนั้นพวกเขายังเด็ก

เธอเปิดต่อไป ด้านหลังเป็นรูปของเหวินเสียน แล้วก็รูปที่ถ่ายกับเหวินชิง ไม่ใช้ภาพที่ตั้งใจถ่ายที่ร้าน แต่เป็นภาพในชีวิตประจำวัน มองผ่านรูปพวกนี้ ก็พอจะรู้ถึงวิวในตอนนั้นได้

ตระกูลเหวินมีเพียงเด็กสองคน คือเหวินเสียนกับเหวินชิง บวกกับความรักของพ่อแม่ เลี้ยงลูกออกมาด้วยความรักที่ดี มองรูปพวกนั้นก็รู้ ว่าแววตาที่เหวินชิงเผลอไปมองน้องสาวนั้น มันเต็มไปด้วยความรักขนาดไหน

เหวินชิงไม่สงสัยการตายของเหวินเสียน น่าจะเป็นเพราะรักน้องสาวคนนี้มาก เลยทำเรื่องที่คลุมเครือมากมายออกไป

เธอถอนหายใจอย่างไม่สบายอารมณ์ ก่อนจะปิดภาพถ่ายรวมไป แล้วนอนบนโซฟา ดีที่ตอนนี้ต่างกำลังพัฒนาไปได้ดี

เสียงน้ำในห้องอาบน้ำยังไม่หยุด เธอรู้สึกอ่อนล้า ไม่ได้พักมาทั้งวัน ตอนนี้ได้นอนลงก็ไม่อยากลุก พลางอยากจะพักผ่อนสักหน่อย ใครจะไปรู้ ว่าจะหลับทั้งๆ ที่นอนอยู่บนโซฟา

จงจิ่งห้าวอาบน้ำเสร็จแล้ว พอออกมาก็เห็นว่าเธอหลับอยู่บนโซฟา จากนั้นก็เดินไปพลางอยากจะอุ้มเธอเข้าไปนานในห้องนอน ในตอนนั้นเองก็เห็นรูปในมือของเธอ เขาหยิบมาเปิดดู ข้างในมีแต่คนที่เขารู้จัก และเคยให้ความรักกับเขามากมาย

เขาเพลิดเพลินกับทุกอย่างที่ควรจะเป็นของเธอ เขาไม่ได้มีอารมณ์สั่นไหวมาก ก่อนจะปิดรูปถ่ายรวมนั้นลง ตอนที่คิดจะให้อภัยพวกเขา ก็ไม่ได้ลังเลกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด ตอนนี้เขาแต่อยากมีชีวิตธรรมดาๆ

แขนของเขาลอดผ่านเอวของเธอ ขาของเธอ ก่อนจะอุ้มขึ้นมา

เมื่อเข้าไปถึงห้องนอนก็วางเธอลงบนเตียงเบาๆ ชุดที่ใส่ก็ยังเป็นชุดในงานแต่งงาน ด้านหลังมีซิป เวลานอนน่าจะไม่สบาย จงจิ่งห้าวเลยพลิกตัวของเธอ แล้วก็รูดซิปด้านหลังลง พลางเตรียมจะถอดชุดของเธอออก ถึงแม้ว่าจงจิ่งห้าวจะทำเบาๆ หลินซินเหยียนก็ยังตื่นขึ้น เธอขยับอย่างไม่สบาย ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วเห็นว่ามือของจงจิ่งห้าวยังดึงชุดอยู่ ในหัวก็เบลอไปหมด แต่ก็มีสติขึ้นมาได้ในทันที ก่อนจะผลักเขา “วันนี้ฉันเหนื่อยมาก”

จงจิ่งห้าวยังเป็นมือปลาหมึกต่อไป พลางพูด “ฉันรู้”

หลินซินเหยียนขบริมฝีปากบิดตัวไปมา “คุณรู้แล้ว ยังจะ……”

ท่าทีของจงจิ่งห้าวชะงักไป พลางมองไปที่ใบหน้าของเธออย่างช้าๆ “คุณกำลังคิดอะไร？”

อารมณ์ของเธอนั้นเหมือนเขาจะทำอะไรเลยล่ะ

จงจิ่งห้าวมือก่ายหน้าผากพลางยิ้ม “วันนี้เป็นวันเข้าเรือนหอของเขา ฉันควรจะทำอะไรสักหน่อย แต่ว่าเห็นคุณเหนื่อยขนาดนี้ ฉันจะทำอะไรคุณได้ลงล่ะ”