บทที่ 662 ไม่มีจุดยืนบนโลกใบนี้

“คุณมาตรวจใช่ไหมคะ” หญิงสาวมองท้องเธอแวบหนึ่ง

หลินซินเหยียนผงกศีรษะให้อย่างมีมารยาทครั้งหนึ่ง

“คุณมีชะตาชีวิตที่ดีมากจริงๆ งานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกอิจฉา” กู้หุ้ยหยวนเอ่ยยิ้มๆ

หลินซินเหยียนมองเธอ พลางเอ่ยถามว่า “พวกเรารู้จักกันหรือคะ”

“คุณอาจจะไม่รู้จักฉัน แต่ว่าฉันรู้จักคุณค่ะ” กู้หุ้ยหยวนยังคงยิ้มแย้มเช่นเดิม

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มค้นหาบุคคลนี้ภายในสมอง เธอแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยพบเธอมาก่อน

“คุณรู้จักฉันได้อย่างไรคะ คุณเป็นใครกัน” สำหรับคนแปลกหน้า จิตใจระแวดระวังของหลินซินเหยียนนั้นสูงมาก เธอหาข้ออ้างหยิบกระเป๋า และหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากด้านใน

เมื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอจะได้สามารถโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือได้ทันที

กู้หุ้ยหยวนเห็นความเคลื่อนไหวของเธอแล้ว ในใจก็คิดว่า ผู้หญิงคนนี้มีจิตใจที่ระแวดระวังสูงมาก

“ได้รับของขวัญวันแต่งงานที่ฉันมอบให้ไหมคะ ได้สวมให้สามีของคุณดูหรือเปล่า”

หลินซินเหยียนหน้าเปลี่ยนสีทันที เธอเป็นคนมอบของขวัญชิ้นนั้นให้หรือ เธอเป็นใครกัน คิดจะทำอะไร กระทั่งเสิ่นเผยซวนก็ยังตรวจสอบเธอไม่ได้

“คุณเป็นใครกันแน่คะ” เธอกำหมัดแน่น ในใจรู้สึกกระสับกระส่ายเป็นอย่างมาก

มักจะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้จงใจเข้าใกล้เธอ และมีเจตนามุ่งร้ายด้วย

“คุณไม่ต้องรู้หรอกค่ะว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นแค่คนที่มีชะตาชีวิตลำบากคนหนึ่ง คุณมาตรวจครรภ์ ส่วนฉัน...”

กู้หุ้ยหยวนชี้ไปยังทิศทางของห้องผ่าตัด “ฉันมาทำแท้งโดยการฉีดยาชาเข้าทั้งร่างเพื่อไม่ให้รู้สึกเจ็บขณะทำแท้งค่ะ”

เอ่ยจบแล้ว เธอก็ลุกขึ้น “ฉันพูดความจริงนะคะ ฉันอิจฉาคุณมากจริงๆ คุณมีสามีที่รักและทะนุถนอมคุณ ลูกก็มีคนคุ้มครอง ส่วนลูกของฉันนั้น ไม่สามารถคลอดออกมาได้”

“คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่คะ ทำไมถึงต้องพูดเรื่องพวกนี้กับฉันด้วยกัน?” หลินซินเหยียนเอ่ยเสียงเย็นชา

“ไม่ได้มีความหมายอะไรค่ะ เพียงแค่หาคนมาระบายความอึดอัดใจเท่านั้นเอง อย่างไรเสียลูกของชู้ ก็ไม่มีที่ยืนบนโลกใบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นพ่อของเด็กก็มีภรรยาและลูกแล้ว เขาจะอยู่ต่อไปได้อย่างไรกันคะ? หรือผู้ชายคนนั้นเพียงแค่หุนหันพลันแล่นเกิดความคิดกับฉันไปชั่วขณะ...ฉันคิดว่าเขายังคงรักภรรยาของเขามาก ไม่อย่างนั้นจะปฏิบัติต่อเธอดีขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?” เธอแสร้งเอ่ยเป็นนัย

เอ่ยจบแล้วก็หมุนตัวจากไป

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม ผู้หญิงคนนี้หมายความว่าอะไรกันแน่?

คิดจะบอกใบ้อะไรในคำพูดและความหมายนี้กัน?

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาเสิ่นเผยซวน

ตอนนี้เสิ่นเผยซวนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ คนที่เขาส่งมาสะกดรอยตามกู้หุ้ยหยวน ตามจนพลัดหลงกัน ขณะนี้กำลังรายงานกับเสิ่นเผยซวน

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมถึงได้พลัดหลงกัน?” เสิ่นเผยซวนถามเสียงเข้มและเฉียบขาด

“เธอน่าจะเห็นผมครับ เธอไปห้องน้ำอยู่นานก็ยังไม่ออกมา ตอนที่ผมเข้าไป ก็ไม่เห็นคนแล้ว ผมก็ไม่สามารถตามไปในห้องน้ำหญิงได้ ดังนั้น...เป็นความประมาทของผมเองครับ”

“ผมรู้แล้ว หาคนให้เจอแล้วตามต่อไป” เสิ่นเผยซวนเป็นกังวลใจ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้คิดไม่ซื่อ จงใจมอบของขวัญให้กับหลินซินเหยียนในวันแต่งงาน และรู้สึกว่ามีคนสะกดรอยตามเธอได้อย่างรวดเร็ว ทั้งยังสลัดคนที่สะกดรอยตามตัวเองทิ้งได้ เห็นได้ชัดว่ามีแผนการในใจล่วงหน้าอยู่แล้ว

ในตอนนี้เองที่เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น มีสายเข้ามา เสิ่นเผยซวนจึงเอ่ยว่า “พยายามตามหาคนให้พบโดยเร็วที่สุด”

เอ่ยจบแล้วเขาก็วางสาย และรับสายที่โทรเข้ามา “ฮัลโหล”

“ฉันเอง” หลินซินเหยียนถือโทรศัพท์มือถือ สายตามองไปที่ระเบียงทางเดิน “ฉันรู้ว่าคนที่มอบของขวัญให้ฉันในวันแต่งงานเป็นใครแล้ว”

เสิ่นเผยซวนชะงักไปครู่หนึ่ง “เธอ เธอรู้ได้อย่างไร”

“ฉันเจอเธอแล้ว เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เอ่ยคำพูดแปลกๆกับฉัน นายช่วยฉันตรวจสอบหน่อยได้ไหม”

“ฉันสามารถช่วยเธอตรวจสอบได้ เธอบอกฉันก่อนว่า เธอพบกับเธอที่ไหน จิ่งห้าวรู้ไหม” เสิ่นเผยซวนถาม

ตอนนี้เขาสามารถยืนยันได้ว่า กู้หุ้ยหยวนคนนี้จงใจเข้ามาใกล้ชิดหลินซินเหยียน ส่วนที่ว่าจะทำอะไรนั้น ยืนยันได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน

“เขาไม่รู้ ฉันยังไม่ได้คุยกับเขา ตรวจสอบได้ผลลัพธ์แล้วอย่าลืมบอกฉันนะ”