ตอนที่ 663
บทที่ 663 ให้ผมลองพิจารณาก่อน
October 21, 2026
หลินซินเหยียนตีมือเขา “คุณบีบฉันจนเจ็บแล้วนะคะ”
จงจิ่งห้าวโมโหจนหัวเราะออกมา “คุณกำลังใช้กลยุทธ์ทนทุกข์กายมาหลอกให้ผมหลงเชื่อหรือ”
หลินซินเหยียนรู้ว่าตัวเองผิดไปแล้ว ไม่ควรจะสงสัยเขา แม้ว่าจะเพียงเล็กน้อยก็ไม่สมควรมี ตอนนี้พวกเขาเป็นสามีภรรยา สิ่งที่สำคัญที่สุดระหว่างคนเป็นสามีภรรยาก็คือความเชื่อใจ
ก่อนหน้านี้เธอเห็นรูปภาพโจ๋งครึ่มพวกนั้นแล้วล้วนไม่เชื่อ แต่ว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกัน กู้หุ้ยหยวนคนนั้นมีแผนการในใจ วาจาก็ไม่เอ่ยให้ชัดเจน ใช้เทคนิคการบอกใบ้มาทำให้ผู้คนคิดมาก
ครั้งนี้เป็นเธอที่ประมาทเลินเล่อจนเกือบจะถูกหลอกเข้าแล้ว
เป็นความผิดของเธอ เธอยอมรับ
เธอจึงเป็นฝ่ายขึ้นไปนั่งบนตักของจงจิ่งห้าว กอดคอเขาเอาไว้ ออดอ้อนอยู่ในอ้อมแขนเขา “ฉันใช้กลยุทธ์ทนทุกข์กายกับคุณแล้วมีประโยชน์ด้วยหรอคะ”
จงจิ่งห้าวหลุบตาลง แม้ว่าจะถูกสงสัยจนในใจรู้สึกอารมณ์ไม่ดี แต่เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของเธอแล้ว ก็ไม่อาจหักใจดุด่าเธอได้ “กลยุทธ์ทนทุกข์กายอาจจะใช้กับผมไม่ได้ ใจผมค่อนข้างแข็ง ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา คุณสามารถลองใช้กลยุทธ์สาวงามกับผมได้นะ”
หลินซินเหยียนยิ้ม “คุณคิดว่าฉันสวยไหมคะ”
จงจิ่งห้าวอุ้มคนขึ้นมา เดินไปที่ห้อง “ไม่สวยแล้วผมจะอยากมีอะไรกับคุณทุกวันหรือ”
หลินซินเหยียนดิ้นรนเอ่ยผลัด “ช่วงเวลากลางเวลาคุณจะอุ้มฉันเข้าไปทำอะไรในห้องนอนคะ”
“พิสูจน์เสน่ห์ของคุณไง” จงจิ่งห้าวปิดประตู
หลินซินเหยียนไม่ยอม “ฉันไม่ต้องการ”
เสียงของจงจิ่งห้าวลอยดังมาจากประตูด้านใน “ไม่ต้องการอะไร?”
“คุณจะทำอะไรคะ” หลินซินเหยียนถามกลับ
“ผมถูกกลยุทธ์สาวงามเล่นงานเข้าแล้ว ดังนั้น ตอนนี้ผมเป็นชายหนุ่มที่ถูกเสน่ห์เย้ายวนของหญิงสาวทำให้ลุ่มหลง คุณว่าผมจะทำอะไรล่ะ”
“ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ” หลินซินเหยียนผลักความรับผิดชอบ “ทำบ่อยเกินไปไม่ดีต่อทารกในครรภ์นะคะ”
เขาอาศัยคำว่า ‘คู่แต่งงานใหม่’ เคี่ยวกรำเธอไม่หยุดหย่อน แม้จะบอกว่าตอนนี้อายุครรภ์มากแล้ว แข็งแรงดีแล้ว แต่ก็แบกรับการก่อกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าของเขาไม่ไหวอีก
“ถ้าอย่างนั้นก็กอดกัน ไม่ทำอะไรทั้งนั้น” จงจิ่งห้าวดึงคนมาไว้ในอ้อมแขน ประโยคที่เอ่ยว่าไม่ดีต่อทารกในครรภ์นั้นมีประโยชน์มากกว่าคำพูดอื่นๆ จึงมีท่าทางสงบนิ่งขึ้นมาทันที
จงจิ่งห้าวจูบริมฝีปากเธอ “คลอดลูกคนนี้เสร็จ พวกเราก็ไม่ต้องคลอดอีก”
หลินซินเหยียนถาม “คุณคิดจะเติมเต็มความปรารถนาของคุณ หรือว่าเป็นห่วงฉันคะ”
“ผมสงสารคุณ” จงจิ่งห้าวกอดเธอแน่น ตอนที่เขาไปรับผลการตรวจได้เดินผ่านห้องคลอด จึงได้ยินเสียงร้องไห้และตะโกนของผู้หญิงที่กำลังคลอดลูกอยู่ จะต้องเจ็บมากแน่นอน ไม่อย่างนั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งจะต้องโกนเสียงดังขนาดนั้นได้อย่างไรกัน?
“ตอนที่คลอดเสี่ยวลุ่ยกับเสี่ยวซี คุณร้องไห้ไหม”
หลินซินเหยียนขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตอบเสียงเบาว่า “ร้องไห้ แต่ไม่ได้ร้องตะโกนเสียงดังค่ะ ข้างๆฉันมีผู้หญิงที่กำลังคลอดลูกด่าสามีของเธอไม่หยุด ตลกมากเลย”
“รอตอนที่คุณคลอด ถ้าเจ็บมากเกินไป คุณก็ด่าผมเถอะ” จงจิ่งห้าวเอาใจ
หลินซินเหยียนยิ้ม “อย่างนั้นมันน่าอายมากเลยนะคะ ฉันไม่เอาด้วยหรอก”
เธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนากะทันหัน “ผ่านวันนี้ไป พรุ่งนี้พวกเราก็กลับบ้านกันเถอะค่ะ”
ภายในบ้านล้วนมีแต่ผู้อาวุโส เธอกับจงจิ่งห้าวจึงไม่สะดวกที่จะอยู่ข้างนอกตลอดเวลา
จงจิ่งห้าวรับคำ “ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่วุ่นวายโกลาหล เรื่องของท่านปู่กู้กับกู้เป่ยล้วนยังไม่ได้บทสรุป ตอนที่ผมไม่อยู่ข้างกายคุณ ก็พยายามอย่าออกจากบ้าน ผมกลัวว่าพวกเขาจะสู้เหมือนหมาจนตรอก”
แม้ว่าเขาจะจับตาดูคนตระกูลกู้เอาไว้ แต่ก็ต้องป้องกันหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น จึงต้องรอให้เรื่องราวจบลงเสียก่อน เขาถึงจะวางใจได้
หลินซินเหยียนบอกว่ารู้แล้ว เธอเข้าใจความหมายของจงจิ่งห้าว ครั้งนี้คนที่ชื่อกู้หุ้ยหยวน ก็สู้แบบหมาจนตรอกไม่ใช่หรือ วิ่งแจ้นมาหาเธอเพื่อยุให้รำตำให้รั่ว
เธอก็เกือบจะถูกหลอกแล้ว ตอนนี้คิดๆดูแล้วตัวเองก็โง่มาก
วันรุ่งขึ้น จงจิ่งห้าวไปบริษัท หลินซินเหยียนก็กลับคฤหาสน์ หลังกลับไปถึงคฤหาสน์แล้ว สิ่งแรกที่เธอทำก็คือไปหาฉินยา
ถามว่าเธอกับซูจ้านเป็นอย่างไรบ้าง
ฉินยาก้มหน้า “พวกเราตัดสินใจเริ่มกันใหม่ตั้งแต่ต้น ฉันควรจะเชื่อเธอในตอนนั้น สารภาพกับเขา ที่แท้การพูดออกมาก็ไม่ได้เผชิญหน้าได้ยากขนาดนั้น”
หลินซินเหยียนตบไหล่เธอ “แบบนี้ก็ดี”