บทที่ 664 ยอมรับฉันได้ไหมคะ

“ดี ดี คุณก็ไปพิจารณาให้ดี” ผู้บัญชาการซ่งทอดถอนใจ “ผมอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าคุณจนไม่เหลือแล้ว”

เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ชั่วชีวิตของคนเป็นพ่อแม่ล้วนเต็มอกเต็มใจทำเพื่อลูกของตัวเอง ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหนี้ของพ่อแม่”

เสิ่นเผยซวนรินเหล้าให้เขา พลางเอ่ยว่า “ผมเข้าใจครับ”

การปฏิบัติตัวของผู้บัญชาการซ่ง เขารู้ดี แม้ว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะไม่รับปาก ผู้บัญชาการซ่งก็ไม่เกลียดตัวเอง เขาเป็นคนที่รักหน้าตาและศักดิ์ศรีคนหนึ่ง วันนี้มาเอ่ยเรื่องนี้กับเขา แค่คิดก็รู้แล้วว่าทำให้เขาลำบากใจมากเพียงใด

“คุณไม่ต้องรู้สึกกดดันล่ะ” ผู้บัญชาการซ่งยกเหล้าที่เสิ่นเผยซวนรินให้ขึ้นมาชนแก้วกับเขา

เสิ่นเผยซวนบอกว่าไม่หรอกครับ

หลังจากกินอาหารเรียบร้อยแล้ว ซ่งหย่าซินก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากว่าจะไปส่งเขากลับบ้าน “คุณดื่มเหล้า ฉันจะไปส่งคุณเองค่ะ”

เสิ่นเผยซวนมองเธอแวบหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วก็พยักหน้า

ผู้บัญชาการซ่งมองพวกเขาเดินออกไป และถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง คุณนายซ่งไม่ชอบที่สามีถอนหายใจบ่อยๆ จึงเอ่ยว่า “คุณทอดถอนใจอะไรคะ? ฉันว่าเผยซวนน่าจะยินยอม หย่าซินของพวกเรารูปร่างหน้าตาดี เรียนก็สูง และไม่มีสิ่งใดที่ไม่คู่ควรกับเขา”

ผู้บัญชาการซ่งมองภรรยาด้วยสายตาเย็นชา “เธอเคยแต่งงานมาแล้ว เพียงแค่ข้อนี้ เธอก็ไม่คู่ควรกับเผยซวนแล้ว”

คุณนายซ่งนิ่งเงียบไปอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “ตอนนี้การหย่าร้างจะนับเป็นอะไรได้? เขาก็เคยมีแฟนสาวเช่นกันไม่ใช่หรือคะ”

ผู้บัญชาการเอามือไพล่หลัง เดินไปยังห้องนอน “ผมขี้เกียจจะคุยกับคุณ”

คุณนายซ่งไม่ได้โมโหสามี ให้เขาเอ่ยกับเสิ่นเผยซวนอย่างเปิดเผยก็เป็นการทำให้เขาลำบากใจแล้ว

หน้าตาศักดิ์ศรีที่ดีมาตลอดชีวิตล้วนหายหมดสิ้นต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชา คงรู้สึกไม่สบายใจ

เธอเก็บชามและตะเกียบ

ด้านนอก เสิ่นเผยซวนขึ้นรถของซ่งหย่าซิน

“คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยค่ะ” ซ่งหย่าซินเตือน

เสิ่นเผินซวนกำลังกลัดกลุ้มใจ จึงไม่ได้ยินเสียงของซ่งหย่าซิน เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ออกแรงกดบริเวณขมับ สมองสับสนวุ่นวายไปหมด

ซ่งหย่าซินนึกว่าเขาดื่มเหล้าเยอะไป จึงโน้มตัวมาดึงเข็มขัดนิรภัย คิดจะคาดให้เขา ตอนที่เธอแนบตัวเข้ามา เสิ่นเผยซวนก็รู้สึกได้ว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่อย่างกะทันหัน จึงรีบเอ่ยว่า “ผมคาดเอง”

ซ่งหย่าซินหยิบถอยตัวออกไป “ดื่มเหล้าเยอะแล้ว ยังคิดจะคุยกับคุณพ่อฉันอีกหรือคะ?”

เสิ่นเผยซวนพูดว่าดื่มเยอะไปแล้ว