บทที่​ 677 ผมชอบเธอครับ

หวางเหวิ่นตกตะลึงทันที ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซางหยูคืออะไรกันแน่? แม้แต่แม่ของซางหยูเขาก็เคยเจออย่างนั้นเหรอ?

ตั้งแต่เขารู้จักซางหยูมาจนถึงวันนี้ ซางหยูก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องของเธอเลย พูดง่ายๆ แค่ว่า เธอไม่มีคนในครอบครัวแล้ว แต่ทำไมถึงไม่มีแล้วเธอไม่พูดเลยแม้แต่คำเดียว สถานการณ์ทั้งหมดเป็นยังไงเขาไม่รู้เลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเสิ่นเผยซวนจะรู้เรื่องทั้งหมดเลย

ถึงแม้ทั้งสองคนจะสนิทกันมาก แต่เสิ่นเผยซวนกับซางหยูไม่ได้อยู่วัยเดียวกันนี่นา

บางทีเขาอาจจะคิดมากไปเองก็ได้

อีกอย่าง ในเมื่อเขาเคยเจอกับแม่ของซางหยู เขาต้องรู้เรื่องครอบครัวของซางหยูเป็นอย่างดีแน่ๆ

แบบนี้ ตนเองก็จะได้รู้เรื่องในอดีตของซางหยูบ้าง

“คุณเป็นเพื่อนของซางหยู การจะเป็นห่วงสภาพความเป็นอยู่ของเธอก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่คุณหมอบอกว่าคุณต้องอยู่สังเกตอาการเป็นเวลาสี่สิบแปดชั่วโมง ตอนนี้คุณยังไปที่ไหนไม่ได้ครับ”

“ผมไม่เป็นไร ร่างกายของผม ผมรู้ดี” เสิ่นเผยซวนไม่ได้ถามความคิดเห็นของซางหยู ก็ตัดสินใจแบบนี้เลย

ซางหยูมองหน้าหวางเหวิ่น แล้วมองไปทางเสิ่นเผยซวน “พวกคุณกำลังทำอะไรคะ”

“เขาเป็นเพื่อนของคุณ อยากจะเห็นว่าคุณอาศัยอยู่ยังไงก็ไม่ใช่เรื่องแปลก…”

“เขาเป็นเพื่อนไม่ผิดค่ะ แต่ว่า…” เห็นได้ชัดว่าซางหยูไม่อยากให้เสิ่นเผยซวนเข้ามาในชีวิตของเธออีก

เธอไม่อยาก

มันน่าลำบากใจมากพอแล้ว

ถ้าหากเธอไม่ได้เขียนจดหมายฉบับนั้นถึงเขา และไม่สารภาพความในใจกับเขา เธอคงไม่ว่าอะไร แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เธอจะเผชิญหน้ากับเขาได้ยังไงกัน?

“ผมขอไปดูที่ที่คุณอาศัยอยู่ไม่ได้เหรอ” เสิ่นเผยซวนลุกขึ้นยืน “พาผมไปดูหน่อยนะ”

ซางหยูยืนนิ่ง หวางเหวิ่นแตะแขนเธอ “ไปกันเถอะครับ”

ซางหยูดูไม่ค่อยเต็มใจ เธอมองไปที่เสิ่นเผยซวน “คุณไม่ใช่ญาติของฉัน และคุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของฉัน ไม่ต้องเอาคำสั่งเสียของแม่ฉันมาเป็นข้ออ้างด้วย ท่านเสียไปแล้ว และคุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจกับสัญญานั้นด้วย ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ก็รีบกลับไปเถอะค่ะ คงจะมีหลายคนที่เป็นห่วงคุณ”

พูดจบเธอก็จับมือหวางเหวิ่นไว้ “พวกเรากลับกันเถอะค่ะ”

หวางเหวิ่นมองมือของตัวเองที่ถูกเธอจับไว้ สีหน้าของเขาตกตะลึง จนลืมที่จะตอบสนอง หรือปัดมือออก หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

เสิ่นเผยซวนยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าของเขาเหมือนคิดไม่ถึงว่าเธอจะปฏิเสธตัวเอง

เขายืนมองแผ่นหลังที่หายไปทางประตู ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนไปชั่วขณะ

ซางหยูปล่อยมือของหวางเหวิ่นทันทีที่เดินออกจากประตู เธอเดินไปอย่างรวดเร็ว หวางเหวิ่นมองลงไปที่มือของตนเองที่เธอเคยจับ แล้วกำมือแน่น ก่อนจะวิ่งตามเธอไป “ซางหยู”

“ทำไมคุณถึงดูเกลียดเขาขนาดนั้นล่ะ”

ซางหยูหยุดเดิน ก่อนจะหันกลับไปมองที่เขา "ใครบอกว่าฉันเกลียดเขาคะ"

“ถ้าคุณไม่ได้เกลียดเขา ทำไมคุณถึงทิ้งเขาที่เป็นคนป่วยไว้ในโรงพยาบาลคนเดียวล่ะ” หวางเหวิ่นถาม