ตอนที่ 678
บทที่ 678 ที่นี่ไม่ควรจะเป็นที่พักพิงสุดท้ายของคุณ
October 21, 2026
หวางเหวิ่นนั่งบนเก้าอี้พิงผนัง วางข้อศอกบนหัวเข่า สองมือไขว้นิ้วไว้ด้วยกัน แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอ ต่อมาผมรู้มาว่าเธอมาเป็นครูอาสาที่โรงเรียนในหมู่บ้าน โดยไม่รับค่าตอบแทนใด ๆ อีกทั้งยังซื้อหนังสือเรียนให้เด็ก ๆ ผมรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ดีและจิตใจดีมากคนหนึ่ง พอได้ทำความรู้จักกันยิ่งมั่นใจ ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีและเอาใจใส่มาก”
พอพูดถึงจุดนี้ เขาก็หยุดไปเล็กน้อย “เธอไม่ยอมที่จะพูดถึงอดีตของเธอเลย ผมอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ ในอนาคตก็อยากเป็นคนที่สามารถดูแลเธอ กลายเป็นคนในครอบครัวของเธอ เป็นที่พึ่งพาเธอได้”
หลังจากฟังมาเยอะขนาดนี้ เสิ่นเผยซวนก็เพ่งความสนใจไปแค่เรื่องเดียว “พวกคุณ—เป็นคนรักกันเหรอ”
“จะให้พูดให้ถูกก็คือ ผมกำลังตามจีบเธออยู่ครับ คุณเป็นเพื่อนของเธอ คุณก็อยากให้เธอมีความสุขใช่ไหมครับ” หวางเหวิ่นมองไปที่สีหน้าของเสิ่นเผยซวน
ถึงแม้ หวางเหวิ่นจะฉลาดมากอยู่แล้ว แต่คิดจะได้ข้อมูลจากสีหน้าของเสิ่นเผยซวน เขายังไม่มีคุณสมบัติมากพอ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอเสิ่นเผยซวนได้ยินว่าเขาแค่กำลังตามจีบซางหยู ไม่ได้เป็นคนรักกัน เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างอธิบายไม่ถูก
อารมณ์ก็ดีขึ้นมากเช่นกัน แต่เขาไม่ไว้หน้าให้หวางเหวิ่น “แน่นอนว่าฉันเองก็หวังว่าเธอจะมีความสุข แต่นายยังเป็นแค่นักศึกษาวิทยาลัย นายเลี้ยงตัวเองรอดหรือเปล่า แล้วนายเอาอะไรมาดูแลเธอ?”
“เหลืออีกแค่หนึ่งปีผมก็เรียนจบแล้ว และจะต้องได้งานทำแน่นอน...”
“งั้นก็รอจนกว่านายจะเรียนจบ และมีงานทำก่อนค่อยมาพูดกัน” เสิ่นเผยซวนขัดจังหวะเขาอย่างไร้ความปรานี
“ในฐานะเพื่อน คุณไม่ควรพูดแบบนี้ เจ้าควรอวยพรให้เธอ สนับสนุนให้เธอตามหาความสุขเจอ...”
ในเวลานี้เอง ซางหยูก็ทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเสร็จแล้วเดินเข้ามา “พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?”
เสิ่นเผยซวนยกยิ้ม แล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอก เรากลับกันได้หรือยัง?”
“ได้แล้วค่ะ” ซางหยูพูดด้วยรอยยิ้ม
หวางเหวิ่นลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยืนด้านข้างของซางหยู ก่อนจะส่งยิ้มให้เสิ่นเผยซวน “คุณเป็นแขก พวกเราจะทำการต้อนรับคุณอย่างดี ไปกันเถอะครับ”
หลังจากพูดจบ เขาก็จับมือของซางหยู แล้วเดินอยู่ด้านหน้าเพื่อนำทาง
ซางหยูมองเขาอย่างงุนงง “นี่คุณ...”
“ชู่ว์” หวางเหวิ่นโน้มตัวลงมาพูดกระซิบ “เมื่อตะกี้คุณจับมือผมไปแล้ว ตอนนี้ถึงคราวผมจับมือคุณบ้างแล้ว”
ซางหยูรู้สึกอึดอัดใจมาก “เมื่อตะกี้ฉันร้อนใจถึงได้...”
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ยังไงคุณก็จับมือผมไปแล้ว ตอนนี้คุณต้องคืนให้ผมบ้าง” หวางเหวิ่นยกยิ้ม
เสิ่นเผยซวนมองไปที่มือของหวางเหวิ่นที่กำลังจับมือของซางหยูไว้ หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกก้อนหินทับไว้ และคิดในใจ ว่าทำไม ซางหยูถึงไม่ปัดมือของเขาออกไป?
หรือว่าซางหยูจะรู้สึกดีกับอีกฝ่ายเหมือนกัน?
เด็กหนุ่มคนนี้มีดีอะไร?
สายตาของเธอนี่มันยังไงกัน?
ยิ่งคิดก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี ในใจยิ่งรู้สึกอึดอัดมากขึ้น
เขารีบเดินไปข้างหน้า แล้วดึงมือของซางหยูออกมา ซางหยูมองหน้าเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “นี่คุณ...”
เสิ่นเผยซวนแสร้งทำเป็นนิ่งเฉย ก่อนจะพูดว่า “เดินก็เดินดีๆ พวกคุณจับมือกันไว้แบบนี้ มันครองถนนเกินไป คนอื่นเดินผ่านได้ยังไงกัน”
พอพูดจบ เขาก็เดินไปด้านหน้าทันที
มือทั้งสองข้างของหวางเหวิ่นกำหมัดแน่น ในเมื่อเขาไม่เห็นด้วยกับการตามจีบซางหยูของตัวเอง เขาก็เริ่มสงสัย เรื่องความรู้สึกของเสิ่นเผยซวนที่มีต่อซางหยู ตอนนี้เขามีอาการแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ชอบซางหยู ถึงได้ทำแบบนี้
แต่เขาอายุมากกว่าซางหยูเยอะขนาดนั้น ถ้าหากตนเองไม่เหมาะสม เขายิ่งไม่เหมาะสมยิ่งกว่า ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวเอาซะเลย?
“ไปกันเถอะ” เสิ่นเผยซวนพบว่าพวกเขาไม่ได้เดินตามมา จึงหันไปพูดกับพวกเขา
ซางหยูกระพริบตา ขนตายาวของเธอสั่นเบาๆ เธอก้มหน้าลง แล้วเดินไปยืนด้านข้างเขา
หวางเหวิ่นก็ไม่ยอมน้อยหน้า รีบเดินไปยืนด้านข้างของซางหยู เดิมทีทางเดินก็ไม่ได้กว้างขวาง พอพวกเขามาเดินเคียงข้างกัน จึงทำให้ทางเดินถูกกั้นขวางไว้จนหมด
พอเดินออกจากโรงพยาบาล ซางหยูก็เดินไปกวักมือเรียกแท็กซี่ ตรงทางเข้าโรงพยาบาลมีแท็กซี่หลายคัน จึงเรียกรถได้ง่าย หวางเหวิ่นอยากจะแสดงความเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าซางหยู เขาจึงดึงเธอไปยืนข้าง ๆ แล้วพูดว่า “เรียกแท็กซี่ยกให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ”
ซางหยูพูด “ไม่ต้องหรอกค่ะ”
เธอไม่อยากสร้างปัญหาให้กับคนอื่น
“คุณเป็นผู้หญิง อย่าเอาแต่ทำอะไรด้วยตัวเอง อย่าเกรงใจผมมากขนาดนั้นก็ได้ เราคุ้นเคยกันขนาดนี้แล้ว” หวางเหวิ่นยกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว
ถ้าเธอปฏิเสธอีกคงดูเหมือนเธอหยิ่งยโสเกินไป จึงพยักหน้ารับ “งั้นต้องรบกวนคุณแล้ว”
“รบกวนอะไรล่ะครับ” หวางเหวิ่นเดินไปที่ข้างถนน แล้วกวักมือเรียกแท็กซี่ ก่อนจะถามราคา หลังจากที่เขาเห็นว่าเหมาะสมแล้ว เขาก็เรียกซางหยูและเสิ่นเผยซวนเดินมา เขาเปิดประตูหน้าอย่างสุภาพ แล้วพูดกับซางหยูว่า “ให้เพื่อนของคุณนั่งข้างหน้าเถอะครับ เขายังมีแผล ถ้าพวกเรานั่งกับเขา อาจจะชนถูกแผลเขา และทำให้ได้รับบาดเจ็บซ้ำได้”
ซางหยูรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมานั้นมีเหตุผล พอเตรียมจะเห็นด้วยเสิ่นเผยซวนก็พูดขึ้นมาก่อน “ผมไม่ได้บอบบางขนาดนั้น บาดแผลเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ สำหรับผมแล้วไม่สะทกสะท้านอะไรสักนิด”
หลังจากพูดจบ เขาก็ดึงซางหยูมานั่งที่ด้านหลังรถ