บทที่ 70 ปล่อยผู้ชายหลายใจคนนั้นลอยนวลไม่ได้

ท่าทีของหลินซินเหยียนแข็งกร้าวมาก เธอพูดอย่างชัดเจน ถึงเขาไม่มา เธอก็จะไปอยู่ดี

เดิมที เธอก็รู้สึกโกรธที่กวนจิ้งตรวจสอบเธออยู่แล้ว และจงจิ่งห้าวยังใช้ลูกมาข่มขู่เธอ จากที่อารมณ์เสียอยู่แล้ว ตอนนี้กวนจิ้งยังมาปฏิเสธเธออีก

ท่าทีดีได้ก็แปลกแล้ว

พอกวนจิ้งได้ยินแบบนี้แล้ว ไม่กล้ารีรอ รีบมาในทันที

ท่าทางเขาเร็วมาก ไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงที่หน้าประตูแล้ว คงเพราะพักอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม

ได้ยินเสียงเคาะประตู หลินซินเหยียนเป็นคนเปิดประตูให้ กวนจิ้งยืนยิ้มอยู่หน้าประตูอย่างหน้าด้านๆ“คุณหลินครับ……”

หลินซินเหยียนไม่ได้สนใจเขา เธอเดินเข้าไปในห้องแล้วชี้ยาที่กองอยู่บนโต๊ะนั่น บอกวิธีการใช้และปริมาณของยาให้เขา

กวนจิ้งขมวดคิ้ว“คุณพูดว่าอะไรนะครับ?”

จงจิ่งห้าวบาดเจ็บ?

เป็นไปได้ยังไงครับ?

เห็นชัดว่ากวนจิ้งไม่เชื่อ

หลินซินเหยียนไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเขา“ถ้าไม่เชื่อ นายก็ไปดูเอง ฉันจะกลับแล้ว”

พูดจบ หลิยซินเหยียนก็เปิดประตูออกไปเลย

กวนจิ้งยืนอยู่ข้างเตียงเดินไปมาอยู่สองรอบ ก็ยังรู้สึกประหลาดใจว่าจงจิ่งห้าวบาดเจ็บได้ยังไง?

สุดท้าย ความอยากรู้อยากเห็นก็อยู่เหนือกว่าเหตุผล เขายื่นมือจะไปเปิดผ้าห่มของจงจิ่งห้าวออก อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่แล้ว เขายังไม่ทันจะเปิด ผู้ชายที่ทีแรกหลับตาอยู่ ลืมตาขึ้นทันที“นายจะทำอะไร?”

กวนจิ้ง“……”

“เออ——ผม ผมได้ยินว่าคุณได้รับบาดเจ็บ……”

จงจิ่งห้าวตบมือเขาออก แล้วมองดูรอบๆห้อง มีแค่เขาคนเดียว เลยขมวดคิ้วขึ้นจนแน่น ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?

กวนจิ้งดูออกว่าจงจิ่งห้าวกำลังสงสัยอะไรเลยถาม“คุณกำลังหาคุณหลินใช่มั้ยครับ?”

จงจิ่งห้าวเงียบ เหมือนยอมรับ

“ตอนเช้าเธอโทรมาหาผม แล้วเธอก็ไปเลยครับ”กวนจิ้งพูดจบแล้วยังคงจ้องเขาอย่างประหลาดใจ

เห็นชัดว่าเมื่อคืนหลินซินเหยียนอยู่ที่นี่ หรือว่าจงจิ่งห้าวใช้กำลังขืนใจเธอ พอหลินซินเหยียนต่อต้าน เลยแทงเขาจนได้รับบาดเจ็บ?

กวนจิ้งยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้สูงมาก

ถูกผู้หญิงแทงจนบาดเจ็บ?

กวนจิ้งแอบจินตนาการภาพจงจิ่งห้าวถูกปฏิเสธในเมื่อคืน เลยอดยิ้มไม่ได้

“ยิ้มอะไร?”จงจิ่งห้าวลุกขึ้นมานั่ง

“เปล่าครับ”กวนจิ้งรีบเก็บอาการ โดยทำหน้าจริงจังแล้วพูด“ประธานจงครับ คุณได้รับบาดเจ็บได้ยังไงครับ?แฮ่มๆ——ใช่คุณหลินทำหรือเปล่าครับ?”

“……”

จงจิ่งห้าวหน้าห้อย“ไสหัวไปไกลๆเลย!ไปเอาเสื้อผ้ามาให้ฉันชุดนึง”

นี่เขาถูกปฏิเสธจริงงั้นหรอ?

กวนจิ้งอยากจะหัวเราะ

อยากจะเห็นหน้าตาตอนจงจิ่งห้าวกินแห้วจัง

ยังมีผู้หญิงกล้าปฏิเสธเขา?

แม่เจ้า นี่มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ แต่เสียดายที่เขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์

เสียดายจริงๆที่ไม่ได้เห็น

จงจิ่งห้าวเปิดผ้าห่มลงจากเตียง บนตัวใส่แค่กางเกงตัวเดียว ท่อนบนมีผ้าก๊อซพันแผลพันเอาไว้ เดินเข้าไปหากวนจิ้งอย่างอารมณ์ร้าย“น่าขำมากเลยหรอ?”

กวนจิ้งอ้าปากแล้วถอนหายใจยาวทีนึง แล้วส่ายหัวด้วยท่าทีหนักแน่น“ไม่น่าขำครับ ไม่ขำเลยสักนิด ผมไปเอาเสื้อมาให้นะครับ”

พูดจบ เขาก็วิ่งหนีไป

กลัวว่าช้าไปก้าวนึง จะถูกจงจิ่งห้าวคิดบิลกับเขา

จงจิ่งห้าวเทน้ำมาดื่มแก้วนึง เห็นเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียง เหมือนเขาจะเห็นหลินซินเหยียนนอนอยู่ที่นั่งในเมื่อคืน

เหมือนเธอยังพูดอะไรกับเขา แต่ว่าเขาได้ยินไม่ชัด

รู้ว่าเธออยู่ดูแลเขาไม่ได้จากไป เขาก็อารมณ์ดีมากแล้ว

หลินซินเหยียนที่ตลอดทั้งคืนไม่ได้นอน แบกสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาถึงบ้าน เด็กสองคนมีจวงจื่อจิ่นคอยดูแลเลยไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เธออาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จ ถึงเข้าไปดูเด็กที่ห้องนอน หลินลุ่ยซีหลับปุ๋ยเลย แถมท่านอนยังทำทำปากจู๋ หน้าแดงอย่างกับแอปเปิล เหมือนตุ๊กตาที่หลับอยู่ หลินซินเหยียนจูบหน้าผาลูกทีนึงแล้วค่อยเดินออกจากห้อง

ส่วนหลินซีเฉินตื่นแล้ว เขาเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเอง

“เมื่อคืน ลูกไม่ได้กลับมา เพราะเรื่องงานหรือเปล่า?”จวงจื่อจิ่นใส่ผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากห้องครัวแล้วมองหน้าลูกสาว

หลินซินเหยียนไม่กล้าสบตาเธอโดยที่หันหน้าไปอีกฝั่ง“ค่ะ เป็นเรื่องงานในร้านค่ะ”

จวงจื่อจิ่นจ้องหน้าลูกสาวที่รู้สึกละอายใจ“เมื่อวานตอนลูกกลับมา แม่เห็นลูกขึ้นรถอีกคันไป”

หลินซินเหยียนอ้าปากไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เธอลืมไปได้ไงว่าเมื่อคืนจงจิ่งห้าวขับรถมาจอดรับเธอถึงหน้าบ้าน?