บทที่69 คุณเป็นโจรหรือไง

จงจิ่งห้าวอึ้งเล็กน้อย“คุณ——”

เขาเพิ่งเปิดปากพูด ก็มีเสียงกริ่งประตูดังขึ้น

เขาขมวดคิ้ว ไม่พอใจอย่างยิ่งที่มีคนมากดกริ่งในเวลานี้ เขาลุกขึ้น เห็นหน้าท้องแบนราบของหลินซินเหยียนเนื่องจากชายเสื้อของเธอได้ปลิ้นขึ้นมา เขายื่นมือดึงเสื้อผ้าเธอลงมาและมองเธอทีนึง“ไม่ได้รังแกคุณจริงๆสักหน่อย จะร้องไห้ทำไม”

หลินซินเหยียนลุกมานั่งหันหน้าไปอีกทาง ไม่อยากสนใจเขา ตอนนี้เธอยังโกรธเขาอยู่

จงจิ่งห้าวถอนหายใจ“ผมไปเปิดประตู”

เสื้อเชิ้ตที่ถอดลงมา เขาไม่อยากใส่กลับไปใหม่แล้ว หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ตัวนึง ทีนี้ถึงได้เดินไปเปิดประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าห้องคือผู้หญิงใส่เดรสสีม่วงรัดรูป หุ่นสวยเอ็กซ์เซ็กซี่ ผมลอนสีทอง โชว์ขาเรียวยาวออกมา รองเท้าส้นสูงสีดำ เห็นคนที่มาเปิดประตูให้คือผู้ชาย เธอได้เสยผมและจือปาก“ฉันคือYouค่ะ”

ระหว่างที่พูดก็ได้เดินเข้ามาในห้องเอง“คุณวางใจได้ ลีลาฉันเด็ดมาก จะทำให้คุณพอใจแน่นอนค่ะ”

ผู้หญิงเหมือนเห็นเหตุการณ์แบบนี้จนชินแล้ว เธอเดินมารินไวน์ที่โต๊ะแก้วนึง แล้วจิบคำนึง มองผู้ชายที่หล่อกระชากใจคนนี้ เธอคิดอยู่ในใจว่าได้เจอของล้ำค่าแล้ว นอนกับผู้ชายแบบนี้ ไม่คิดตังค์ก็ยังได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้เงินให้เธอมากขนาดนั้น เลยมีความกระตือรือร้นขึ้นเยอะเลย “ถ้าคุณต้องการอะไรพิเศษ ฉันก็สนองคุณได้……”

ผู้หญิงยังพูดไม่จบ ก็เห็นหลินซินเหยียนเดินออกมาจากห้องนอน เธออดเบิกตากว้างไม่ได้“คุณคือใคร?”

หรือว่าขณะที่เรียกเธอ ยังได้เรียกผู้หญิงอื่นด้วย?

พอคิดแบบนี้แล้ว ผู้หญิงคนนี้ได้สำรวจหลินซินเหยียนขึ้นมา ใส่เสื้อมิดชิดรัดกุม หน้าสดไร้เครื่องสำอาง สวยน่ะมันก็สวยอยู่ แต่ดูไม่เร้าใจเลย

จะเล่น ก็ต้องเล่นกับคนที่ใจกล้าหน่อยสิ

ผู้หญิงมองไปที่จงจิ่งห้าว“นี่คือจะเล่นสวิงกิ้งกันเหรอคะ?”

“……”

จงจิ่งห้าวหน้าเขียวหน้าดำสุดๆ

“ไสหัวไป!”

ผู้หญิงดึงสติกลับมาไม่ทัน เธอพูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันไม่ถือสาสวิงกิ้งค่ะ”

หลินซินเหยียนก็ดูออกว่าผู้หญิงคนนี้มาทำอะไร นี่ก็คือบริการที่ต้องใช้เงิน?

ระหว่างที่คิด เธอก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ไม่ว่าที่ไหนก็มีบริการแบบนี้จริงๆ

แม้แต่โรงแรมหรูแบบนี้ก็ไม่ละเว้น

หลินซินเหยียนมองจงจิ่งห้าวแว๊บนึง และพูดอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น“เป็นเรื่องดีหนิ คุณสีหน้าแย่ขนาดนี้ทำไม ฉันขอตัวก่อนนะ ไม่รบกวนคุณแล้ว”

ผู้หญิงกระดี๊กระด๊าอยู่ในใจ ผู้ชายที่สูงหล่อรวยคนนี้ ดูกำยำน่าฟัด เธอไม่อยากแบ่งปันกับผู้หญิงคนอื่นหรอก

ได้ยินหลินซินเหยียนจะไป เธอย่อมดีใจอยู่แล้ว

สีหน้าเผยความดีใจออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

จงจิ่งห้าวชายตามองเธอด้วยความ

รังเกียจทีนึง จากนั้นได้หันมามองหลินซินเหยียนพร้อมตักเตือน“คุณลองไปดู?”

หลินซินเหยียนจ้องเขา“คุณเป็นโจรหรือไง?”

“คุณว่าใช่ก็คือใช่”จงจิ่งห้าวเดินมาหาเธอ ยืนอยู่ข้างกายเธอและโน้มตัวลงมา“คุณเป็นคนเรียกมาเอง งั้นก็จัดการเอาเอง”

“……”

หลินซินเหยียนกัดฟันกร่อน

ผู้หญิงเห็นจงจิ่งห้าวเดินเข้าไปในห้องนอน เธอก็ได้เดินตามไป เพิ่งถึงหน้าห้อง หลินซินเหยียนก็ได้ยื่นมือขวางเธอเอาไว้“ขอโทษด้วยค่ะ คุณกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ต้องการบริการ”

ผู้หญิงสีหน้าเปลี่ยนทันที พร้อมยักคิ้ว“ทำไม อยากฮุบธุรกิจไว้ทำคนเดียวรึไง?”

หลินซินเหยียนก็สีหน้าเปลี่ยนไป ใครเป็นเหมือนเธอ?

“คุณจะไปเอง หรือว่าจะให้ฉันโทรหาหน้าเคาน์เตอร์?”หลินซินเหยียนหยุดไปครู่นึง “ถึงเวลาถ้ามีเรื่องขัดแย้งกันขึ้นมา มันจะไม่ดีกับคุณนะ”

หลินซินเหยียนแหงนหน้า ดูทรงพลังสุดๆ!

ผู้หญิงเจ็บใจ แต่คนที่สามารถพักอยู่ที่ห้องสูทแบบนี้ต้องเป็นคนร่ำรวยมาก อีกอย่างท่าทีของผู้ชายคนนี้ก็ไม่สปาร์คกับเธอเลย

นี่เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เธอถูกปฏิเสธ

อารมณ์เสียจริงๆ เธอพูดอย่างเย็นชา“ฉันได้มาตามที่เรียกแล้ว เงินฉันไม่คืนให้หรอกนะ”