บทที่ 712 ในท้องอุ้มเชื้อของฉันอยู่

ส่วนจงเหยียนซีที่ตื่นเต้นนั้นไม่รู้เลย ตัวเองเป็นที่เกลียดชังของคนอื่น

ขณะนี้กำลังจมอยู่ในความสุข

วันนี้นักเรียนต้องอยู่คุ้นเคยสภาพแววล้อมในโรงเรียน ผู้ปกครองส่งเด็กถึงโรงเรียนก็กลับได้แล้ว ผู้ปกครองมากมายไม่กล้ากลับ ลูกที่ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กเข้าโรงเรียนวันแรก กลัวพวกเขาไม่คุ้นเคย คอยมองอยู่น้องรั้วประตูเหล็ก

หลินซินเหยียนก็ยืนอยู่ในนั้น เวลาดูเหมือนแค่พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้ว วินาทีก่อนพวกเขายังเป็นทารกน้อยที่ห่อหุ้มอยู่ ตอนนี้ก็เข้าห้องเรียนชั้นประถมแล้ว

จงจิ่งห้าวยืนอยู่ข้างเธอ กอดไหล่เธอไว้ พูดว่า “พวกเราไปเถอะ ยังไงพวกเขาก็ต้องเติบโต”

หลินซินเหยียนเข้าใจ พยักหน้าให้เขา

พวกเขาไม่ได้กลับบ้าน จงจิ่งห้าวบอกว่าตัวเองมีเรื่องงานต้องจัดการหน่อย ให้หลินซินเหยียนรอเขาอยู่ในรถ ความจริงเขาไปพบผู้อำนวยการหวาง เขาไม่อยากให้หลินซินเหยียนอยู่ด้วย ถึงได้พูดโกหก

หลินซินเหยียนเอามือค้ำคางไว้ มองดูผู้คนไปๆมาๆบนถนน อาจจะเป็นเพราะว่านั่งอยู่ในรถนานเกินไป เป่าแอร์นานเกินไปเลยปากแห้ง เธอให้คนขับรถไปช่วยเธอซื้อน้ำหนึ่งขวด

“ไม่เอาแช่เย็นนะคะ”

คนขับรถตอบได้แล้วเปิดประตูลงไป

เธอเอามือค้ำคาง มองคนที่เดินไปเดินมาบนถนนผ่านกระจกรถ ทันใดนั้นเธอเห็นร่างที่คุ้นเคยผ่านกระจกมองหลัง เลิกลดกระจกรถลงมา ยื่นหัวมองไปข้างหลัง ไม่นานเธอก็มองชัดเจนว่าร่างนั้นเป็นใคร

เวลาเดียวกันในใจก็นึกสงสัยขึ้นมา ทำไมกวนจิ้งถึงอยู่ที่นี่? มาทำงานเหมือนกันเหรอ?

เธอกำลังอยากเปิดประตูรถลงไป ก็มองเห็นผู้หญิงที่ไล่ตามเขามา ผู้หญิงคนนี้เธอก็เคยเห็น ผู้หญิงที่พูดตาประหลาดกับเธอที่โรงพยาบาลวันนั้น

รู้มาจากปากของจงจิ่งห้าวว่า เธอเป็นพี่หกของกู้เป่ย

ทำไปเธอกับกวนจิ้งถึงอยู่ด้วยกัน?

เธอรีบปิดประตูรถ มองพวกเขาผ่านกระจกมองหลัง อยากจะรู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์อะไรกันแน่

กวนจิ้งขาดความอดทน จะถูกผู้หญิงคนนี้บีบจนบ้าแล้ว กู้หุ้นหยวนคอยดักรอเขาที่บริษัทและที่พักของเขา

ทำจนตอนนี้เขาไม่กล้าเข้าบริษัท และไม่กล้ากลับบ้าน

“ผมว่า คุณหนูกู้ คุณต้องการอะไรกันแน่?” กวนจิ้งจ้องหน้ากู้หุ้ยหยวน มีความรู้สึกเหมือนเรื่องจวนตัวอยู่กลางอก เหลือเพียงความรำคาญและโมโห “เหี้ยเอ๊ยผมลาออกไปแล้ว ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว คุณยังจะยุ่งกับผมทำไมอีก?”

ผ่อนคลายลงนิดหนึ่ง กวนจิ้งก็ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว “ใช่แล้ว ในมือคุณมีจุดอ่อนของผม ผมพูดอย่างชัดเจนแล้ว คุณอยากให้ใครก็ให้เลย ผมไม่ใส่ใจ”