บทที่ 713 ของคนบ้า

กู้หุ้ยหยวนยักไหล่ แบมือสองข้าง “ในเมื่อคุณไม่ใส่ใจ ฉันก็จะไปเอาออกตอนนี้”

พูดจบหมุนตัวก็จากไป กวนจิ้งยืนอยู่กับที่สองวินาที ก้าวเข้าไปดึงเธอไว้ “คุณกำลังล้อเล่นกำผมใช่ไหม?”

“คุณคิดว่าคนที่พ่อเพิ่งตายไป แล้วน้องชายก็ติดคุก มีอารมณ์ล้อเล่นแบบนี้ สิ่งเดียวที่ฉันอยากทำก็คือแก้แค้นคนพวกนั้นที่ทำร้ายพวกเขา” กู้หุ้ยหยวนพูดหนักแน่นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

กวนจิ้งหัวเราะเย็นชา “คนตระกูลกู้ของพวกคุณตายหมดแล้วเหรอ? ผู้หญิงอย่างคุณคนเดียวมาออกหน้าอะไรที่นี่?”

“กวนจิ้ง” กู้หุ้ยหยวนตะโกน

กวนจิ้งไม่สนใจเธอ พูดต่อ “เพราะว่าพวกเขายังมีมโนธรรม มองอย่างชัดเจน ใครถูกใครผิด มีเพียงคุณที่จิตใจเลอะเลือนคิดอยากแก้แค้นอย่างเดียว”

“กวนจิ้งคุณมันสารเลว” กู้หุ้ยหยวนไม่ห่วงภาพลักษณ์ ทั้งต่อยทั้งถีบเขา

กวนจิ้งไม่ขยับให้เธอตบตีอย่างตามใจ เขาไม่ทำร้ายผู้หญิง ถึงแม้ว่าในใจอยากจะสั่งสอนเธอมาก

หลินซินเหยียนฟังมานานขนาดนี้ พอเข้าใจแล้วว่าเรื่องอะไร เธอไม่ได้ลงจากรถไปเปิดโปง แต่โทรศัพท์ให้จงจิ่งห้าว

ขณะนี้ในห้องรับรอง

ผู้อำนวยการหวางฟังสถานการณ์มาจากหมอที่ทำการตรวจให้หลินซินเหยียนแล้ว และยังดูรายงานผลตรวจแล้ว เขายังรวบรวมผู้เชี่ยวชาญด้านนี้เพื่อทำการวิจัย

“อย่างสถานการณ์ของภรรยาท่าน ดีที่สุดก็คือคลอดตอนเจ็ดเดือนครึ่ง ถ้าหากเป็นห่วงปัญหาสุขภาพของเด็ก ต้องพักที่โรงพยาบาล สำรวจอาการทุกวัน ช้าสุดก็เลื่อนได้ถึงแปดเดือน”

จงจิ่งห้าวมือข้างหนึ่งค้ำไว้บนขมับ แผนการแบบนี้ไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้

“ความจริงแล้วภรรยาคุณไม่เหมาะที่จะมีลูกอีก จากการตรวจรอบนี้ดูออกว่า พื้นฐานร่างกายของเธอไม่ดี” ผู้อำนวยการหวางเอียงตัวไปข้างหลัง “เพื่อความปลอดภัยของผู้ใหญ่ คลอดก่อนกำหนดเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด”

อื๊ดอื๊ด----

เวลานี้มือถือในกระเป๋าของจงจิ่งห้าวดังขึ้น เขาหยิบมือถือออกมาดูหมายเลขที่โชว์ จากนั้นกดรับสาย

“คุณจะเสร็จธุระเมื่อไหร่?” หลินซินเหยียนถาม

“ไม่นานผมก็ออกไปแล้ว” จงจิ่งห้าวพูด

หลินซินเหยียนตอบอืมไปคำเดียว จากนั้นก็วางสาย

จงจิ่งห้าวลุกขึ้นบอกว่ายังมีธุระ รบกวนผู้อำนวยการหวางออกมารอบนี้ ผู้อำนวยการหวางก็ลุกขึ้นมา “กับผมไม่ต้องเกรงใจ เป็นเพื่อนเก่ากับพ่อของคุณแล้ว พวกเราจะพยายามให้ถึงที่สุด ณ ตอนนี้ความสามารถของพวกเราสามารถทำถึงระดับนี้”

เขาหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋า ยื่นมาให้ “ท่านนี้เป็นเพื่อนเก่าที่เคยเรียนด้วยกันกับผม ตอนนี้เขาเป็นแพทย์ประจำอยู่ที่ศูนย์การแพทย์เมโย ถ้าหากมีความต้องการสามารถไปหาเขาได้”

จงจิ่งห้าวยื่นมือรับมา พูดว่า “ขอบคุณ”

“ไม่ต้องเกรงใจ”

จงจิ่งห้าวยื่นมือไปจับมือกับเขา “วันนี้รบกวนเวลาของคุณแล้ว วันหลังมีเวลา ผมเลี้ยงข้าวคุณ”

ผู้อำนวยการหวางตอบรับอย่างยินดี จงจิ่งห้าวส่งเขาออกไป มองดูเขาขึ้นรถแล้วเขาเองก็ออกไป

เขาเดินไปถึงรถที่จอดอยู่ข้างทาง เปิดประตูรถถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

หลินซินเหยียนขยับเข้าไปข้างใน เหลือที่นั่งให้เขา ตอบว่า “ไม่มีอะไร ก็แค่เมื่อกี้เห็นกวนจิ้งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง”

จงจิ่งห้าวนั่งเข้าไปในรถปิดประตูถามว่า “ผู้หญิงที่ไหน?”