บทที่ 715 คุณเลวทรามมาก

ในใจของเขาเต็มไปด้วยความแปลกใจเดินไปถึงหน้าอาคารสำนักงาน หาออฟฟิศของผู้อำนวยการเจอ ตอนที่ยกมือกำลังจะเคาะประตู ได้ยินเสียงของซ่งหย่าซิน

“ทำไมเธอถึงคิดจะมาหาฉัน?” คนพูดเป็นเสียงของผู้หญิง ลูกสาวของผู้อำนวยการ ความสัมพันธ์ดีกับซ่งหย่าซิน

“ไม่มีธุระมาหาเธอไม่ได้เหรอ?” น้ำเสียงของซ่งหย่าซินดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา

“ทำไม ความสัมพันธ์กับแฟนเธอไม่ราบรื่น?” ลูกสาวผู้อำนวยการดูออกว่าสีหน้าของซ่งหย่าซินไม่ค่อยดี

ซ่งหย่าซินพยักหน้า “เราอาจจะต้องเลิกกัน”

เธอไม่กล้าวุ่นวายกับเสิ่นเผยซวนอีกแล้ว กลัวมากว่าประวัติด้านลบของตัวเองในมือของเขา นั่นเป็นเรื่องอื้อฉาวที่เธอไม่กล้าเปิดเผย และเปิดเผยไม่ได้

เธอจึงได้แค่ถอนตัว

ถึงแม้ว่าในใจจะไม่พอใจ

“คนที่ชื่อซางหยูคนนั้นออกจากเมืองBแล้วไม่ใช่เหรอ? ครั้งที่แล้ว ก็ให้เธอทบทวนตัวเองต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งหมด อับอายขายหน้า ทำไม? ยังมีหน้าแย่งผู้ชายกับเธอ?”

“ไม่ นั่นมันผู้หญิงหน้าโง่” ซ่งหย่าซินไม่รู้ว่าซางหยูกลับมาแล้ว ยังกลับมาพร้อมกับเสิ่นเผยซวน

เสิ่นเผยซวนจัดให้ซางหยูพักที่บ้านของจงจิ่งห้าวนั่นเป็นการกระทำที่ฉลากมาก ซ่งหย่าซินก็เคยสงสัย ไปที่พักของเสิ่นเผยซวนเป็นพิเศษ ปรากฏว่าไม่มีคน

เธอมาโรงเรียนก็เพราะอยากจะแน่ใจว่าซางหยูกลับมาแล้วใช่ไหม ปรากฏว่าโรงเรียนก็ไม่มีคน

“ฉันว่าผู้หญิงคนนั้นออกจะฉลาด ทำไมถึงโง่ล่ะ?” ลูกสาวของผู้อำนวยการถามอย่างยิ้มแย้ม

ซ่งหย่าซินกับเธอความสัมพันธ์ดี เพราะฉะนั้นพูดจาก็ตรงมาก “เธอรู้ไหมว่าก่อนที่เขาจะไปยังเคยไปหาฉันไหม?”

“เหอะ เขาไปหาเธอทำไม?”

“รู้สึกต้อยต่ำมั้ง รู้สึกว่าตัวเองจะถ่วงเสิ่นเผยซวน บอกว่าเสิ่นเผยซวนอยู่กับฉันถึงจะมีอนาคตที่ดี หวังว่าฉันจะดีต่อเขา ความจริงฉันก็อยาก แต่ว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนแล้ว” คิดถึงทัศนคติที่แข็งกระด้างของเสิ่นเผยซวน ซ่งหย่าซินก็โมโหขึ้นมา “เธอว่าเขาจมไปแค่ครู่เดียว จมจนสมองเสื่อมไปแล้วใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ตอบตกลงจะคบกับฉัน หลังจากกลับมาก็จะเลิกกับฉัน บอกว่าอะไรไม่เหมาะสม ไม่ชอบฉัน?”

“อาจจะไม่ชอบเธอจริงๆมั้ง” ลูกสาวผู้อำนวยการหัวเราะ

“เบื่อจริงเลย” ซ่งหย่าซินแกล้งทำเป็นโมโห

นอกประตู เสิ่นเผยซวนยืนตัวทื่อ ใบหน้าไม่ได้มีอาการมาก แต่ในใจ กลับมีความรู้สึกขึ้นมามากมาย

ที่แท้ครั้งที่แล้วที่เขามาโรงเรียนเจอซางหยูยืนทบทวนตัวเองต่อหน้าครูและนักเรียนทั้งหมดเป็นเรื่องที่ซ่งหย่าซินก่อขึ้นมา

ซางหยูจะจากไป เพราะกลัวเป็นตัวถ่วงของเขา

ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โง่มาก

โง่จนทำให้คนปวดใจ

ยังดี เขารู้หมดแล้ว ต่อไปก็สามารถดูแลเธอได้เป็นอย่างดี

เขากำมือไว้แน่น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายผ่อนคลายไปไม่น้อย เขายกมือเคาะประตู

“ใครอ่ะ?” ลูกสาวผู้อำนวยการมาเปิดประตู เห็นว่าเป็นเสิ่นเผยซวน เธออึ้งไปนิดหนึ่ง