บทที่ 749 คืนนี้ค้างที่นี่เถอะ

หัวของซางหยูชนเข้าที่กลางอกของเสิ่นเผยซวน เธอจับหน้าผากไว้ เงยหน้าขึ้นในอ้อมกอดเขา หัวเราะเหอะๆ ท่าทางขี้ขลาด “ฉันผิดไปแล้ว”

ไม่มีผู้ชายคนไหน สามารถยอมรับได้ ที่ถูกผู้หญิงบอกว่าไม่ใช่ผู้ชาย

นี่คือศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย

สีหน้าบนใบหน้าของเสิ่นเผยซวนตึงแน่น “คุณผิดอะไร?”

ซางหยูก้มหน้า ประสานมือไว้ พูดด้วยเสียงเบา “ฉันไม่ควรพูดว่าคุณเป็นผู้ชาย”

เสิ่นเผยซวน.......???

ซางหยูเหมือนรู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดแล้ว รีบแก้ไข “ฉันไม่ควรพูดว่าคุณไม่ใช่ผู้ชาย”

เสิ่นเผยซวน “.......”

ทำไมคำพูดนี้ ฟังยังไงก็ไม่ถูก?

“คุณคิดจะขอโทษผมยังไง?” เสิ่นเผยซวนสีหน้าเคร่งขรึม ในใจเร่าร้อน

ซางหยูหดตัว ร่างทั้งคนหดอยู่ในอ้อมกอดของเขา พูดเสียงเบา “คุณให้ฉันขอโทษยังไง ฉันก็ขอโทษอย่างนั้น ต้องทำให้คุณดีใจแน่นอน”

ความเชื่อฟังคราวนี้ ทำให้เสิ่นเผยซวนไม่รู้จะทำยังไงดีแล้ว

เขาเคลียร์ลำคอ “วันนี้ คุณค้างที่นี่เถอะ”

ซางหยู.......???

พระเจ้า เสิ่นเผยซวนบอกให้เธอค้างคืนด้วยตัวเอง???

เธอฟังผิดไปใช่ไหม?

หรือว่า เขาพูดผิด?

“คุณ คุณ คุณพูดอะไร?” ซางหยูสีหน้าดีใจ ในใจตื่นเต้น ถึงแม้ว่าต่อหน้าเขาแล้วเธอจะใจกล้า แต่อย่างไรเสียก็เป็นครั้งแรก

ในใจก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา แต่ว่าความคาดหวังมากยิ่งกว่า

เสิ่นเผยซวนยังนึกว่าทำให้เธอตกใจแล้ว กะพริบตาไปมา “ผม ผมบอก.......”

“คุณบอกให้ฉันค้างที่นี่คืนนี้” ซางหยูกลัวเขากลับคำ พูดย้ำหนึ่งรอบก่อน บอกเขาว่า ตัวเองได้ยินแล้ว

เสิ่นเผยซวนพูด “ถ้าหากคุณไม่พร้อม ก็ช่างเถอะ”

“ฉันพร้อมแล้ว” ซางหยูรีบพูด

เธอแนบหน้าไว้กลางอกเขา “ยังไม่พร้อม ก็ไม่ไปจดทะเบียนกับคุณหรอก ฉันอยากเป็นคนของคุณ”

พูดจบเธอก็ยกหัวขึ้น ตาดำนั้นสดใสดุจน้ำใสสะอาด กะพริบขึ้นลง เหมือนดวงดาวกะพริบ เธอพูดอย่างจริงจัง “อยู่กับคุณ ฉันรู้สึกละอายใจตลอด”

เสิ่นเผยซวนขมวดคิ้วถาม “เพราะอะไร?”

ซางหยูเบ้ปาก “ฉันรู้สึกว่าตัวเองนำความวุ่นวายมาให้คุณตลอด”

เป็นเพราะเธอ เขาถึงถูกคนร้องเรียน

เสิ่นเผยซวนตบหลังเธอ พูดจาปลอบโยน “เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ เป็นเรื่องของผมเอง”

ซางหยูรู้ว่าเขาปลอบตัวเองอยู่ เงยหน้าจูบที่คางของเขาไปทีหนึ่ง ถามด้วยความเขินเล็กน้อย “คืนนี้เรากินอะไร?”