บทที่ 750 ออกไปจากโลกแล้ว

โรงพยาบาลใหญ่แบบนี้ คนที่มาลงทะเบียนหาหมอตอนกลางวันล้วนต้องเข้าแถว ตอนเย็นคนก็น้อยไปมาก พวกเขาจอดรถเรียบร้อย เดินเข้าไปจากแผนกภายใน นั่งลิฟต์ขึ้นไปโดยตรง

ซูจ้านห่างจากพวกเขามาก

เสิ่นเผยซวนถามเขา “พวกเรามีโรคติดต่อหรือไง? นายอยู่ห่างขนาดนั้น?”

ซูจ้านหัวเราะเหอะๆ “พวกนายไม่มีโรค มีพิษ”

ตอนอยู่ซูเปอร์มาร์เก็ตซางหยูกอดแขนเสิ่นเผยซวนไว้ตลอด นี่นั่งลิฟต์ เธอก็กอดไว้

โชว์ความรักกันขนาดนี้.......

ไม่เพียงแค่ฟันคัน ตาก็คัน ดูแล้วตาร้อน แต่ว่ามีเพียงแค่ความอิจฉาเท่านั้น

ซางหยูหัวเราะ

ซูจ้านมองเธอไปทีหนึ่ง “คุณหัวเราะอะไร?”

ซางหยู “ฉันหัวเราะไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย”

ซูจ้าน “......”

ยายเด็กนี่ ปากเก่งไม่เบา

เสียงดังติง เวลานี้ลิฟต์หยุดลง ซูจ้านก้าวเท้าเดินออกไปก่อน

เสิ่นเผยซวนพูดเสียงเบา “นิสัยเด็ก”

ซูจ้านหันกลับมาขึงตาใส่เขา ถ้าไม่ใช่ซางหยูอยู่ เขาจะพูดคำหยาบแล้ว

ไม่มีตาดูเลยสักนิด โชว์ความรักใคร่ต่อหน้าเขา เขายังจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกไหม?

รู้แต่สะเทือนอารมณ์เขา

ภายในห้องผู้ป่วย หลินซินเหยียนจ้องจงจิ่งห้าวตาแป๋ว “แค่ครั้งนี้ คุณยอมฉันนะ”

จงจิ่งห้าวยังคงปฏิเสธ “ไม่ได้ พวกนั้นไม่ดีต่อสุขภาพ”

หลินซินเหยียนโมโห ใช้ขาถีบเขา “คุณไปเลย ไปห่างๆจากฉันหน่อย”

จงจิ่งห้าวจับข้อเท้าของเธอไว้ พูดเสียงเบา “เชื่อฟังนะ อย่าโวยวาย ไม่งั้นเรากินของอย่างอื่นกันหน่อย ผมไปซื้อให้คุณ”

“ฉันไม่อยากกินอย่างอื่น อยากกินต้มหม่าล่า” เธอก็รู้ว่าของพวกนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ก็อยากจะกิน อยากกินเป็นพิเศษ

หลินซินเหยียนไม่ค่อยเอาแต่ใจ พอเอาแต่ใจขึ้นมาจงจิ่งห้าวก็ทำอะไรไม่ได้

“ผมให้ป้าหยูทำให้คุณได้ไหม?” จงจิ่งห้าวตบหลังเท้าเธอเบาๆ

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “ที่ป้าหยูทำไม่ใช่รสชาตินั้น”

จงจิ่งห้าว “.......”

ก๊อกๆ เวลานี้เสียงเคาะประตูดังขึ้น จงจิ่งห้าวดึงผ้าห่มปิดเท้าของเธอ เธอใส่กระโปรง ชายกระโปรงม้วนขึ้นไปเยอะมาก ต้นขาก็โชว์ออกมาแล้ว

“ผมไปเปิดประตู” จงจิ่งห้าวลุกขึ้นยืน

หลินซินเหยียนเก็บท่าทางเอาแต่ใจต่อหน้าจงจิ่งห้าวเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นสงบมาก

จะเอาแต่ใจยังไง เธอก็รู้จักความพอดี

อีกอย่างเวลาที่มีคนมา เธอจะมีด้านนิสัยเอาแต่ใจต่อหน้าจงจิ่งห้าวเท่านั้น

“พวกเรามาเยี่ยมพี่สะใภ้”

จงจิ่งห้าวเปิดประตู ซูจ้านยืนพูดอยู่หน้าประตู

เขาปล่อยประตู ให้พวกเขาเข้ามา

“นายรู้ไหมว่าเสิ่นเผยซวนทำอะไรลับหลังพวกเราไปบ้าง?” ซูจ้านเข้ามาก็พูดทันที

เสิ่นเผยซวนมองเขาไปทีหนึ่ง “ฉันพูดแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่มีโอกาสพูดกับพวกนาย”