บทที่ 763 เสื้อผ้าลายดอกสีสันดูอ่อนเยาว์

ซางหยูอยากจะบอกว่าคุณโกหก คุณเป็นผู้ชาย คุณจะตื่นเต้นได้อย่างไร แต่แล้วเห็นเส้นเลือดที่ลำคอของเขาปูดนูนออกมา

ทั้ง ๆ ที่อาบน้ำแล้ว บนตัวกลับมีเหงื่อซึมไหลออกมา

เสิ่นเผยซวนจับเข้าที่แก้มของเธอ “ผมกลัวจะทำให้คุณตกใจ”

ซางหยูมองท่าทางที่ระมัดระวังของเขา เห็นได้ชัดว่าต้องการมาก แต่กลับข่มอารมณ์ตัวเองเอาไว้ หัวใจจึงอ่อนลง และเข้าไปกอดเขา “ฉันไม่กลัวคุณเลยสักนิด”

เธอเอนตัวเข้าไปแนบที่ใบหูของเขาแล้วกระซิบกระซาบเบาๆ “ฉันเป็นคนของคุณแล้ว……”

เมื่อทั้งคู่ต่างเตรียมพร้อมกันแล้วนั้น และบรรยากาศก็กำลังไปกันด้วยดี ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเป็นสามีภรรยาอย่างแท้จริง และแล้วทั้งคู่ต่างก็ตะลึง

ซางหยูมองส่วนล่างของตัวเอง แล้วก็รีบคลานลงจากเตียงวิ่งพุ่งไปที่ห้องน้ำ

เสิ่นเผยซวนจ้องผงะคราบเลือดที่อยู่บนเตียงอยู่นานสองนาน

สักพักเขาค่อยๆดึงสติกลับมา แม้ว่าความปั่นป่วนในร่างกายของเขาจะยังไม่ลดลง แต่ว่าสมองนั้นเริ่มมีสติขึ้น

ผ่านไปสักพัก ซางหยูใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมา เธอก้มหน้า มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อไว้ “ขอโทษ ปกติแล้วฉันไม่ได้มาในช่วงเวลานี้ ไม่รู้ว่าทำไมเดือนนี้ถึงได้มาเร็ว……”

เสิ่นเผยซวนนั่งอยู่ข้างเตียง สวมด้วยผ้าคลุมอาบน้ำแล้วกล่าว “ไม่เป็นไร ไม่ได้ตำหนิคุณ”

มองดูความอึดอัดทรมานของเสิ่นเผยซวน ในใจเธอก็รู้สึกผิด เธอเดินเข้ามา “ฉันเก็บกวาดเตียงก่อน”

เสิ่นเผยซวนกล่าว “ไม่ต้อง คุณนั่งลงเดี๋ยวผมทำเอง”

เสิ่นเผยซวนถึงแม้จะไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้‘ฝ่าไฟแดง’ก็คงไม่เหมาะกระมัง

ซางหยูยืนอยู่ข้างๆ ก้มหน้าก้มตาลง ในใจครุ่นคิดว่าทำไมประจำเดือนเช้าไม่มาเย็นไม่มา ดันมาเอาในเวลานี้

วันนี้บรรยากาศดีขนาดนี้ กลับถูกทำลายลงด้วยแขกไม่ได้รับเชิญ

เธอกัดริมฝีปาก แย่งผ้าปูที่นอนจากมือของเสิ่นเผยซวนมา “คุณมือไม้เงอะงะ ทำได้ไม่ดี ฉันทำเอง”

เธอเลิกผ้าปูที่นอนที่มีคราบเลือดออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วโยนใส่ลงตะกร้า แล้วก็ทำการปูผ้าปูที่นอนใหม่จนเสร็จ

จากนั้นตัวเองก็เดินไปที่ห้องรับแขกเพื่อพับเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้พับก่อนหน้านี้

เธอนั่งลงบนโซฟา พับเสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อยทีละชิ้นๆ เธอมองกองเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเหม่อลอย

เสิ่นเผยซวนนั่งลงบนโซฟาแล้วก็กอดเธอไว้ กล่าว “คุณอย่าคิดมาก พวกเรายังมีเวลาอีกเยอะ”

ซางหยูก้มหน้าตำหนิตัวเอง

ในใจรู้สึกผิดต่อเขา

สู้ไม่มีการเริ่มเสียดีกว่า เห็นได้ชัดว่าทุกอย่างราบรื่นดีขนาดนั้น……

เสิ่นเผยซวนจับเข้าที่แก้มของเธอ “เอาล่ะ ดึกแล้ว พวกเราไปนอนกันเถอะ”

ซางหยูหันหน้าไปมองเธอ “คุณนอนหลับเหรอ”

เสิ่นเผยซวนกระแอมไอเบาๆ “เมื่อกี้ผมดื่มน้ำเย็นเข้าไปหนึ่งขวด ตอนนี้รู้สึกง่วงแล้ว”

ซางหยูทำปากมุ่ย “แต่ว่าฉันนอนไม่หลับ”

เสิ่นเผยซวนบีบที่จมูกของเธอ “โกรธตัวเองเหรอ”

ซางหยูพยักหน้าแรงๆ “ฉันโกรธตัวเอง ทั้ง ๆที่เมื่อก่อนก็มาตรงตามเวลา มีเพียงบางครั้งที่อาจไม่ตรง แต่ก็มักจะช้าก่อนกำหนด มีแค่ครั้งนี้ที่มาก่อนกำหนด นี่ไม่ใช่เป็นการต่อต้านเธอหรอกเหรอ”

เสิ่นเผยซวนอุ้มเธอขึ้นมา “เอาล่ะ ไม่ต้องคิดมากแล้ว ไปนอนกัน”

วางเธอลงบนเตียง เสิ่นเผยซวนโอบกอดเธอไว้ “ดึกมากแล้ว”

ซางหยูพลิกตัวซุกเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา แล้วปิดตาลง ภายใต้อ้อมกอดของเขาทำให้จิตใจสงบลง ถึงแม้ว่าในใจจะยังรู้สึกไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ แต่อารมณ์ก็สงบลงไปไม่น้อย

กว่าซางหยูจะหลับสนิทเวลาก็ปาไปค่อนข้างดึก เสิ่นเผยซวนนอนหลับไปก่อน ตอนเช้าที่ตื่นขึ้นมาก็เป็นเขาที่ตื่นก่อน ตอนที่ตื่นนั้น เห็นซางหยูยังคงนอนหลับใหล เขาจึงไม่ได้ปลุกให้เธอตื่น แต่เป็นตัวเองที่ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง

ซักผ้าปูที่นอนจากเมื่อคืนแล้วนำมาตาก ครองโสดมานมนาน นอกจากทำกับข้าวไม่เป็น เรื่องอย่างอื่นเขานั้นทำออกมาได้เป็นอย่างดี

เขาออกไปซื้ออาหารเช้ากลับมา เมื่อเดินผ่านซูเปอร์มาร์เก็ต จึงแวะเข้าไปซื้อน้ำตาลทรายแดงมาถุงหนึ่ง