บทที่ 764 ไปเป็นนักแสดงได้เลย

“คนที่ชอบเสื้อผ้าลายดอกสีสันส่วนใหญ่มักเป็นคนที่มีอายุ ที่เขาเรียกกันว่าปล่อยแก่ไง”

“อย่ามาหัวเราะเยาะรสนิยมเสื้อผ้าของอานะ!” ช่าวหยุนตวาดขึ้น

เห็นได้ชัดว่าคำพูดของฉินยาทำให้เขาโกรธ

ฉินยาหัวเราะ “โอเคค่ะ หนูไม่พูดแล้วโอเคยัง”

“ค่อยยังดีหน่อย รีบส่งที่อยู่มาให้อา” ช่าวหยุนอันที่จริงก็ไม่ได้โกรธแต่อย่างใด เพียงแค่อยากทำให้บรรยากาศครึกครื้น หยอกฉินยาเล่นเท่านั้น รู้ว่าเธออยู่ที่นี่ดูแลซูจ้านอารมณ์ไม่ค่อยดี ก็เลยอยากทำให้เธอร่าเริงสักหน่อย

ฉินยาจึงบอกที่อยู่ไปหนึ่งครั้ง

ช่าวหยุนบอกว่ารับทราบแล้ว ทั้งคู่จึงกล่าวลากัน จากนั้นก็วางสายไป

ฉินยาหันหลังมา ซูจ้านจึงปิดตาลง เกิดอาการเป็นห่วงจนจิตใจลนลาน

สัญชาตญาณบางอย่างไม่เพียงแต่ผู้หญิงท่านั้นที่มี ผู้ชายก็มีด้วย ซูจ้านรู้สึกได้ถึงวิกฤตอันตราย

ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจฉินยา เพียงแต่แค่กลัวว่าเมื่อเวลาผ่านไปนานจะก่อตัวเป็นความรัก

เธออยู่ที่เมืองC ก็มักจะอยู่ด้วยกันกับช่าวหยุน จะต้องก่อเกิดเป็นความรู้สึกขึ้นมาอย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ความรู้สึกแบบชายหญิง แต่อย่างไรก็ต้องมี นี่คือธรรมชาติของมนุษย์

ฉินยาไปตักน้ำมาช่วยซูจ้านเช็ดหน้าเช็ดมือ

ซูจ้านแกล้งทำเป็นขยับนิ้ว เขาไม่สามารถที่จะแสร้งแสดงต่อไปอีกได้ เดี๋ยวถ้าเกิดทำให้ฉินยาตกใจจนหนีเตลิดเปิดเปิงไปจะทำอย่างไร

แบบนั้นจะทำให้เขาได้ไม่คุ้มเสียหรอกหรือ

ฉินยาเห็นว่านิ้วมือของเขาขยับ จึงเรียกเขาด้วยความตื่นเต้น “ซูจ้าน ซูจ้าน”

ซูจ้านไม่ตอบสนอง ฉินยาคิดว่าตัวเองคงจะตาฝาด จึงได้จ้องที่นิ้วมือของเขา สักพักเขาก็ขยับอีกครั้ง และยังตั้งใจขยับให้มากขึ้นด้วย

ครั้งนี้ฉินยามั่นใจว่าตัวเองนั้นได้เห็นจริง ๆ จึงได้รีบไปเรียกคุณหมอมา

เมื่อคุณหมอมาแล้วก็แสร้งทำเป็นตรวจดูอาการ ในใจคิด อยากจะฟื้นก็ฟื้นขึ้นมาเลย ยังจะแสดงเหมือนจริงเหมือนจังขนาดนี้อีก ไม่ไปเป็นนักแสดงคงเสียดายแย่

แต่ด้วยเขาที่ถูกซื้อด้วยความดี จึงทำได้เพียงให้ความร่วมมือกับการแสดง

ฉินยาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถามด้วยความตื่นเต้น “จะฟื้นขึ้นมาแล้วใช่หรือไม่คะ”

เวลานี้ซูจ้านแอบดึงแขนเสื้อของคุณหมอทีหนึ่ง คุณหมอจึงรีบกล่าวขึ้นทันใด “ผู้ป่วยมีโอกาสเป็นได้สูงที่จะฟื้นขึ้นมาในเร็วๆนี้ ขยับได้ก็หมายความว่าเขามีความสติ”

ฉินยาพยักหน้า แล้วถามอีกครั้ง “อย่างนั้นเมื่อไหร่จะฟื้นคะ”

คุณหมอครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ทุกเวลา”

ฉินยาพยักหน้า ในใจรู้สึกโล่งอก

“มีอะไรค่อยเรียกผมอีกที” คุณหมอกล่าว

ฉินยากล่าว “ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

คุณหมอรู้สึกผิดในใจ “ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นหน้าที่ผม”

เมื่อคุณหมอจากไป ฉินยาก็เช็ดหน้าให้ซูจ้านต่อ

เธอไปตักน้ำกลับมา พบว่าซูจ้านนั้นฟื้นขึ้นมาแล้ว

ซูจ้านกล่าวเสียงเบาๆ “ฉินยา”

เวลานี้ก็แสร้งทำเป็นอ่อนแอเหมือนคนที่เพิ่งฟื้นตื่นขึ้นจริง ๆ

ฉินยาจับมือของเขาไว้ “คุณฟื้นแล้วเหรอ”

ซูจ้านมองเธอ “คุณเป็นอะไรไป”

“คุณเกิดอุบัติเหตุ ฉันจะไม่มาได้อย่างไร แต่ว่าคุณฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว” น้ำเสียงฉินยาแหบแห้ง เป็นเพราะตื่นเต้นด้วยความดีใจจนน้ำตาไหล