บทที่ 784 อาถูกหมากัด

“มีค่ะๆ คุณมาส่งอะไรหรือคะ” เฉินเสว่เหลือบมองกล่องอาหารที่เขาถือแวบหนึ่ง

คนส่งอาหารเดลิเวอรี่เอ่ยว่า “อ่อ ถ้าอย่างนั้นรบกวนให้เธอมาเซ็นชื่อรับสักหน่อยครับ”

ซูจ้านเดินเข้ามาเอ่ยว่า “ผมเซ็นเอง

คนส่งอาหารเดลิเวอรี่ส่งกล่องอาหารและใบเซ็นรับของให้ ซูจ้านรับมาแล้วเซ็นชื่อ เมื่อรับกล่องไปแล้วก็ถามว่า “ใครเป็นคนสั่งซื้อหรือครับ”

“เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบเช่นกันครับ” คนส่งอาหารเดลิเวอรี่ถือใบเซ็นรับของแล้วก็หมุนตัวจากไป

ซูจ้านเดินถือกล่องอาหารเข้ามาวางไว้บนโต๊ะแล้วเปิดออก

ฉินยาค่อยๆหันหน้ามา ถามว่า “นี่คืออะไรคะ”

“......ของกินน่ะ” เปิดกล่องแล้ว ซูจ้านก็นำสิ่งที่อยู่ด้านในออกมา ล้วนเป็นของหวานชิ้นเล็กทำอย่างประณีต กระทั่งกล่องบรรจุก็ยังสวยงามมาก มองดูแล้วแต่ละสิ่งผ่านการทำและห่อด้วยความเอาใจใส่

“เป็นของหวาน ไม่ใช่ว่าคุณอยากทานของหวานหรือ ลองชิมสักอันก่อน” ซูจ้านดีใจมาก ฉินยาอยากกินของหวาน ก็มีคนส่งมาให้ แม้ว่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมาก็ตาม

ซูจ้านหยิบขนมที่ดูแล้วค่อนข้างทำให้เกิดความอยากอาหารขึ้นมาสองชิ้น

ฉินยาไม่ได้เลือกในทันที แต่ถามว่า “ใครส่งมาหรือคะ”

“ผมถามแล้ว คนส่งอาหารเดลิเวอรี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน จะเป็นพี่สะใภ้ที่รู้ว่าวันนี้คุณทำการผ่าตัดเลยส่งมาให้หรือไม่” ซูจ้านเอ่ยเดา คนรอบข้างก็มีเพียงแค่ไม่กี่คน

แพขนตาฉินยากระพริบ แต่ก็คิดถึงคนอื่นไม่ออก เธอถูกท่านย่าทำให้หมดความอยากอาหาร “ตอนนี้ฉันยังไม่อยากกิน อยากพักสักหน่อยค่ะ”

ซูจ้านเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว จึงเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณพักผ่อนเถอะ ผมจะรอคุณอยู่ข้างนอก”

ท่านย่าให้เฉินเสว่เข็นตัวเองออกไปแล้ว

ซูจ้านปิดประตูห้องและนั่งรออยู่ที่เก้าอี้ด้านนอก

ฉินยาเหนื่อยมาก สะลึมสะลือคิดจะนอน ตอนนี้เองที่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะมีเสียงดังขึ้น เธอไม่ขยับ และไม่ได้หยิบมาดู ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือ เป็นข้อความที่ช่าวหยุนส่งผ่านมาทางเวยซิ่น

ข้อความแรกเป็นภาพเคลื่อนไหว สุนัขที่มีท่าทางได้รับความตื่นตระหนกตัวหนึ่ง ข้อความด้านล่างคือ [ได้รับของที่อาส่งไปแล้วหรือยัง]

ฉินยาตอบ [คุณอาส่งอะไรมาหรือคะ?]

[ของหวานไง ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันก็ส่งข้อความให้เธอ เธอไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้จะ......อาได้ยินมาว่าทำสิ่งนั้นผู้หญิงลำบากมาก อาจึงซื้อของหวานให้เธอ เธอจะได้ไม่ลำบาก เธอไม่ได้รับหรือ?]

ฉินยามองไปทางขนมหวานที่หน้าตาสวยประณีตหลายชิ้นที่วางอยู่บนโต๊ะ รู้สึกอบอุ่นในใจ ตอนที่คนเราอ่อนแอแล้วถูกคนคิดถึงและเป็นห่วงนั้น จะรู้สึกพึงพอใจและตื้นตันใจได้ง่ายมาก

เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ตอบว่า [ได้รับแล้วค่ะ]

[หวานไหม]

ฉินยาตอบกลับอย่างรวดเร็ว [หวาน]

ต่อมาเธอก็เสริมอีกประโยคหนึ่ง [หวานมากค่ะ]

ช่าวหยุนส่งภาพถังซัมจั๋งกุมใบหน้าตัวเองขณะร้องไห้มา ด้านล่างเขียนว่า ‘หน้าตาดีมีความผิดอะไร’

ฉินยายิ้มเมื่อเห็นหน้าจอ

ช่าวหยุนส่งข้อความมาอีกหนึ่งข้อความ [อาถูกหมากัด]

ฉินยารีบตอบกลับว่า [ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ]

[ไม่เป็นไร อากัดหมาตัวนั้นตายไปแล้ว]

ฉินยา [......]

[ฮ่าๆ อาดุร้ายกว่าหมาอีกใช่ไหม]

ฉินยายิ้มขณะที่จ้องหน้าจอ รู้สึกว่าอารองตลกมาก

[ปกติน่ะ อย่ารู้สึกกดดันล่ะ นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว ไม่มีลูกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ดูสิว่ามีดารามากขนาดไหนที่เป็นครอบครัวที่ไม่มีลูก อย่ารู้สึกกดดันเด็ดขาดล่ะ ได้ยินไหม?]