ตอนที่ 810
บทที่ 810 คุกเข่าง้องอน
October 21, 2026
มองสีหน้าตลกของเสิ่นเผยซวน หลินซินเหยียนปิดปากแอบยิ้ม
เสิ่นเผยซวนมองไปที่ซางหยู และมองที่สร้อยคอบนคอของเธอ เขาแน่ใจว่าเมื่อก่อนนั้นไม่เคยเห็นซางหยูใส่สร้อยคอเส้นนี้มาก่อน ไม่ใช่ เธอไม่เคยใส่สร้อยคอเครื่องประดับแบบนี้มาก่อน ในใจนั้นว้าวุ่นอย่างมาก ที่โรงเรียนมีเพื่อนนักเรียนชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอทั้งนั้น สองเดือนนี้เขาเองทั้งยุ่งและไม่ได้อยู่บ้านเลย
แต่ว่าอยู่ต่อหน้าคนมากมาย เขาก็ไม่สะดวกที่จะพูดอะไรกับซางหยูมากนัก กัดฟันพูด “ห้ามรับของจากคนอื่น”
ซางหยูคีบอาหารใส่ปากค่อยๆครุ่นคิด “ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับคู่แต่งงานใหม่ ฉันเองก็ไม่กล้าจะปฏิเสธ”
สีหน้าของเสิ่นเผยซวนค่อนข้างที่จะดูไม่ได้ “รู้ว่าคุณแต่งงานแล้ว ยังจะซื้อให้คุณ?”
ซางหยูพยักหน้า
เสิ่นเผยซวนเม้มปากแน่น “เอาไปคืน ชอบอะไรฉันจะซื้อให้คุณเอง”
ฮิๆ ซางหยูกลั้นขำไม่ไหวจนหัวเราะออกมา “คุณจะให้ฉันเอาไปคืนพี่สะใภ้อย่างนั้นเหรอ?”
เสิ่นเผยซวน “……”
สายตาของเขาหันไปมองทางหลินซินเหยียน
หลินซินเหยียนจ้องมองเขา “ฉันซื้อให้เอง เมื่อตะกี้ฉันจงใจให้คุณรู้สึกร้อนใจซะบ้าง ซางหยูของเราทั้งสาวทั้งสวย ในโรงเรียนต้องมีผู้ชายมาจีบเธออย่างแน่นอน คุณจะต้องใส่ใจให้มาก อย่าคิดนะว่าจดทะเบียนแล้ว จะไม่ใส่ใจได้”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่ใส่ใจ”เสิ่นเผยซวนรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรม เขานั้นมีใจเต็มร้อนที่จะทำดีกับซางหยู
ซางหยูเห็นว่าเสิ่นเผยซวนทำตัวไม่ถูก เลยเอื้อมไปจับมือของเขาจากใต้โต๊ะ ก่อนหน้านี้ยังโกรธเขาอยู่แท้ๆ โกรธที่เขาไม่ยอมติดต่อหาตัวเอง เย็นชากับตัวเอง แต่ว่าพอเห็นเขามีท่าทางทำอะไรไม่ถูกใจก็อ่อนทันที
เสิ่นเผยซวนกำมือแน่น เหงื่อไหลออกมาเต็มฝ่ามือ
พอทานข้าวเสร็จซางหยูและเสิ่นเผยซวนก็กลับไป
ซางหยูนั่งที่ตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับ เสิ่นเผยซวนขับรถ พวกเขาเงียบไม่มีใครพูดจา
ซางหยูจับเข็มขัดนิรภัยบนหน้าอก เปิดปากพูดออกมาก่อน “คุณไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ?”
เสิ่นเผยซวนไม่ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องจะพูด จริงๆแล้วมีเรื่องอยากจะถามซางหยูมากมายแต่ว่าไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไง
ซางหยูถอนหายใจ “วันนั้นหลังจากที่คุณจากไป ฉันตื่นขึ้นมาคุณก็ไม่อยู่แล้ว จากนั้นก็ไม่โทรมาหาเลย ส่งข้อความมาหนึ่งข้อความ และ.......ช่างเถอะ”
เธอรู้สึกว่าตอนนี้จะพูดไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว
เสิ่นเผยซวนขับรถไปจอดข้างทาง คิดสักครู่จึงพูดออกมา “หลายวันนั้นฉันยุ่งมากจริงๆ”
ซางหยูหลบตาลงแล้วพูดว่า “แต่ว่าหลังจากนั้นคุณเองก็ติดต่อหาฉันน้อยมาก ส่งข้อความมาหาฉันสักหน่อย บอกว่าคิดถึงฉัน มันยากนักเหรอ?”
“บางครั้งก็ดึกเกินไป ฉันกลัวคุณจะพักผ่อน......”
“ฉันรอคุณติดต่อมาทุกวัน”ซางหยูเงยหน้าขึ้นมามองเขา น้ำตาก็ไหลพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัวจนคำพูดของเขาถูกกลืนหายไป
น้ำตาไหลออกมาอย่างรวดเร็วเมื่อเธอระเบิดความรู้สึกในใจออกมา เสิ่นเผยซวนลนลาน “ซางหยู ขอโทษ”
ซางหยูออกแรงเช็ดขอบตา “ช่างเถอะ”
เวลาอยู่กับเขาก็รู้อยู่แล้วว่าเขานิสัยเป็นแบบนี้ บ่นไปก็เท่านั้น
“ขับรถกลับเถอะ”