ตอนที่ 811
บทที่ 811 ทั้งๆที่คุณเริ่มไม่ไว้ใจฉันแล้ว
October 21, 2026
พอมาถึงหน้าประตูห้องเสิ่นเผยซวนก็เปิดประตู ซางหยูยืนอยู่ข้างหลังเขา โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้นมา เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเป็น หวางทิงเสว่ที่โทรมา เธอจึงกดรับสายทันที
“ซางหยู เธอจะกลับมาตอนไหน” ซางหยูเอาของใช้ประจำวันไปไว้ที่หอ ซางหยูบอกว่าเธอจะไปอยู่ในหอพักสักสองสามวัน
ซางหยูเดินเข้าไปในห้อง แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปทางเสิ่นเผยซวน โดยที่เสิ่นเผยซวนเองก็กำลังมองมาที่เธอเช่นกัน เธอเม้มปากแล้วพูดกระซิบกระซาบ “คืนนี้ฉันไม่กลับไปแล้ว”
“ทำไมล่ะ?” หวางทิงเสว่ไม่รู้ว่าเสิ่นเผยซวนกลับมาแล้ว ก่อนหน้านี้ซางหยูพูดว่าเสิ่นเผยซวนเดินทางไปทำธุรกิจข้างนอก ช่วงนี้เขาไม่ได้อยู่ที่บ้าน
ซางหยูกระซิบพูดกับเธอ “สามีของฉันกลับมาแล้ว”
“อ๋อ” หวางทิงเสว่ขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้นฉันไม่รบกวนเธอแล้ว”
พูดจบเธอก็กดวางสาย แล้วนั่งลงบนเตียงในหอพัก เธออิจฉาซางหยูมาก อีกฝ่ายยังเรียนไม่จบก็ได้พบผู้ชายที่ดีแล้วได้แต่งงานแล้ว และผู้ชายคนนั้นก็มีฐานะทางสังคมดี แวดวงสังคมของเธอก็มีแต่พวกคนรวย ของขวัญที่พวกเขามอบให้ซางหยูแค่ยื่นให้ก็ราคาหมื่นขึ้นไปแล้ว
เธอถอนหายใจ เรื่องบางเรื่องเธออิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร ได้แต่พึ่งความพยายามของตัวเอง
ซางหยูกดวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เสิ่นเผยซวนถามเธอ “ใครโทรมาหาคุณเหรอ”
ซางหยูเดินไปที่โต๊ะแล้วเทน้ำใส่แก้ว ก่อนจะพูดว่า “เพื่อนร่วมชั้นค่ะ”
หลังจากพูดจบเธอก็ยกน้ำขึ้นดื่ม แล้วเห็นเสิ่นเผยซวนยืนมองตัวเองอยู่ที่เดิม เธอยกมือขึ้นมาลูบใบหน้าของตัวเอง “มีอะไรติดหน้าฉันเหรอคะ”
เสิ่นเผยซวนยังคงนิ่งเงียบ
ซางหยูเห็นเสื้อผ้าที่ใส่แล้วของเสิ่นเผยซวนในตะกร้าเสื้อผ้าจึงหยิบเสื้อผ้าใส่ไว้ในเครื่องซักผ้า สามีของคนอื่นกลับมาจากการเดินทางไปทำธุระอาจจะมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้ภรรยาบ้าง แต่เขากลับมีแค่เสื้อผ้าที่สกปรกเท่านั้น
เธอถอนหายใจ
พอเดินออกมากลับพบว่าเสิ่นเผยซวนยังคงมองตัวเองอยู่ เธอกะพริบตาปริบๆ “คุณไม่ไปอาบน้ำก่อนเหรอคะ?
เสิ่นเผยซวนนิ่งเงียบไปสักพัก แล้วถามออกมาว่า “คนที่โทรหาคุณเมื่อตะกี้เป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย?”
ซางหยู “...”
นี่เขายังสงสัยกับเรื่องนี้อยู่เหรอ?
ซางหยูจงใจพูดว่า “เพื่อนร่วมชั้นของฉันไม่ใช่ว่าจะมีผู้หญิงทั้งหมด ยังมีผู้ชายด้วยนี่คะ”
เสิ่นเผยซวนเดินเข้าไปหา “คุณอย่าเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมชั้นที่เป็นผู้ชายมากเกินไปได้ไหม”
เห็นได้ชัดว่าเสิ่นเผยซวนกำลังหึง ซางหยูก้มหน้าลงเพื่อที่จะไม่ให้เขามองเห็นสีหน้าของเธอ และพูดขึ้นมาว่า “ในชั้นเรียนไม่ใช่ว่าจะต้องติดต่อแต่กับเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิง แต่จะต้องติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายด้วยค่ะ ก็เหมือนกับคุณ คุณไม่สามารถที่จะร่วมงานกับแค่เพื่อนร่วมงานชาย แต่ต้องทำงานกับเพื่อนร่วมงานผู้หญิงหรือลูกน้องที่อยู่ใต้บังคับบัญชาด้วย ใช่ไหมล่ะคะ”
ที่ซางหยูพูดมาก็ถูก เขามีลูกน้องผู้หญิง และบางครั้งก็ต้องทำงานร่วมกัน “เรามีความสัมพันธ์แค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น”
ซางหยูพยักหน้า “ฉันรู้ค่ะ ฉันกับเพื่อนร่วมชั้นผู้ชายก็เป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นธรรมดาเหมือนกัน”
เสิ่นเผยซวน “...”
“คุณไม่ไปอาบน้ำ งั้นฉันขอไปอาบน้ำแล้วนะคะ ฉันง่วงอยากจะนอนแล้ว” หลังจากพูดจบ ซางหยูก็เข้าไปในห้องนอนและเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อผ้า
เสิ่นเผยซวนเดินเข้ามาแล้วแย่งเสื้อผ้าในมือของเธอไป “รอเดี๋ยวค่อยไปอาบ”