บทที่ ​812 อย่ากังวลใจ​ไปเลยนะครับ​

เสิ่นเผยซวนพยักหน้า แล้วพูดว่า “อืม ใกล้จะจบแล้ว เหลืออีกหนึ่งเดือนผมก็จะกลับมาประจำที่เดิมแล้ว”

ทั้งสองกอดกันอยู่สักพัก ซางหยูจึงพูดว่า “คุณปล่อยฉันก่อนค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ”

เสิ่นเผยซวนไม่ยอมปล่อย ก้มหน้าลงตั้งใจจะจูบเธอ แต่ซางหยูก็เบือนหน้าหนี ก่อนจะพูดว่า “เพื่อเป็นการลงโทษที่คุณพูดผิด คืนนี้คุณนอนบนโซฟา”

หลังจากพูดจบ ซางหยูก็หยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป

เสิ่นเผยซวน “...”

“ซางหยู...”

“ถ้าคุณยังพูดอีกจะถูกลงโทษให้นอนบนโซฟาสองวัน”

เสิ่นเผยซวนหยุดพูดทันที ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูห้องน้ำเพื่อต่อรองกับเธอ “การลงโทษขอผมชดเชยเดือนหน้าได้ไหม ผมเพิ่งจะกลับมาถึง อย่าเพิ่งให้ผมนอนบนโซฟาได้ไหม?”

“ไม่ค่ะ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่รู้สึกเข็ดหลาบ” ซางหยูปฏิเสธอย่างใจแข็ง

เสิ่นเผยซวน “...”

เขาอุตส่าห์ได้กลับมาทั้งที แต่กลับปล่อยให้เขานอนบนมันก็โหดร้ายเกินไปแล้ว “ซางหยู...”

“สามวัน...”

เสิ่นเผยซวน “...”

“ผมไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว” ถ้าพูดอีกเขาอาจจะไม่ได้นอนบนเตียงสี่วันก็เป็นได้ จะได้ไม่คุ้มเสีย

เสิ่นเผยซวนนั่งลงข้างเตียง แล้วมองไปที่ประตูห้องน้ำที่มีน้ำค้างเกาะติดกระจก ในสมองเขาจินตนาการภาพของซางหยูถอดเสื้อผ้าและอาบน้ำอยู่ข้างใน ลมหายใจของเขาก็รุนแรงขึ้นทันที พยายามสะบัดความคิดที่ยุ่งเหยิงพวกนั้นออกไป

ถ้ายังจินตนาการต่อไปคืนนี้เขาคงไม่ต้องนอนกันแล้ว

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องนอน ก่อนจะหยิบขวดน้ำเย็นจากตู้เย็นมาดื่ม

ลมหายใจกระสับกระส่ายสงบลงไปมาก แต่ก็ยังมีความคิดอยู่

เขาถอนหายใจเล็กน้อย

หลังจากซางหยูอาบน้ำเสร็จก็เข้านอนทันที เสิ่นเผยซวนอาบน้ำเสร็จออกมาก็เห็นว่าซางหยูนอนหลับไปแล้ว เขาเดินมาข้างเตียงแล้วยืนมองเธอสักพัก ก่อนจะเดินออกไปนอนที่โซฟาจริงๆ

ซางหยู “...”

ซางหยูกุมหน้าผากยิ้มอย่างจนใจ ผู้ชายคนนี้ซื่อบื้อจริงๆ

แต่ผู้ชายคนนี้ถึงทำให้เธอวางใจได้

ถึงแม้เขาจะไม่ได้นอนบนเตียง แต่เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่บ้าน ซางหยูก็นอนหลับสนิทแล้ว

ซางหยูนอนหลับอย่างสนิท แต่เสิ่นเผยซวนกลับทรมานมาก เขานอนพลิกไปพลิกมา ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเงาร่างของซางหยู เขาเดินเข้ามาในห้องนอนมองเธอหลายครั้ง แต่ซางหยูหลับลึกมากจึงไม่รู้อะไรเลย

ตลอดเวลาสองวันนี้เสิ่นเผยซวนไม่ได้ขอมานอนในห้อง ซางหยูก็ไม่เรียกเขาเช่นกัน

บางครั้งก็รู้ว่าเขารู้สึกทรมาน แล้วยังทนอยู่อย่างนั้น ซางหยูอยากจะหัวเราะ รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างซื่อบื้อจริงๆ

แต่ก็น่ารักดี

โง่ได้น่ารักมาก ทำให้ยากที่จะต้านทานไหว

หลังจากลาพักวันสุดท้ายจบลง เสิ่นเผยซวนก็ไปทำงานต่อย แต่การทำงานนี่นะ ช่วยไม่ได้จริงๆ ซางหยูเข้าใจดี

หลังจากลงจากรถ เสิ่นเผยซวนก็ส่งข้อความให้ซางหยู [ผมถึงที่แล้ว]

ซางหยูเพิ่งเลิกเรียนพอดี จึงรีบตอบข้อความ [อืม รีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ]