บทที่ 821 เจอฉันคุณดีใจหรือเปล่

กระเป๋าตังค์ไม่มีแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่มีแล้ว เธอจะทำยังไงดี?

ซางหยูมองไปทางคนขับรถที่อยู่ข้างหน้า “เอ่อคุณลุงคนขับคะ ฉัน...”

“คุณหนูคงไม่ได้คิดจะนั่งรถแล้วชิ่งหรอกนะใช่มั้ย?” คนขับรถใบหน้ามืดครึ้มออกมา เขาออกมาทำมาหากินกลางดึกกลางดื่นมันง่ายหรือไง?

“เปล่านะคะ กระเป๋าตังค์ฉันหาย โทรศัพท์ก็หายไปด้วย...”

ซางหยูอยากจะอธิบายออกไป แต่คนขับแท็กซี่ก็ไม่สน “เรื่องที่คุณพูดมามันไม่เกี่ยวกับฉันทั้งนั้น เอาเงินมาให้ฉัน ฉันก็แค่ทำมาหากิน ไม่ได้เป็นพระโพธิสัตว์เสียหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นเงินก็ไม่ได้เยอะมาก แค่ห้าสิบกว่าหยวนเอง คุณยังคิดจะเบี้ยวอีก?”

“ฉันไม่ได้คิดจะเบี้ยว แต่ฉันถูกขโมย” ซางหยูเอ่ยออกไปอย่างร้อนรน เธอไม่ได้อยากจะเบี้ยวเงินเสียหน่อย

ในใจเธอร้อนใจกว่าใครเสียอีก

ไม่มีเงิน โทรศัพท์ก็ไม่มี

“ของของคุณหายไปยังไงก็คงจะมีเพื่อนบ้างแหละมั้งใช่มั้ย? เงินต้องให้ฉัน จะเบี้ยวไม่ได้” คนขับรถไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เงินนี้ไม่รู้ว่าจะเอามาได้หรือเปล่า ยังมาทำเขาเสียเวลาที่จะไปรับลูกค้าคนอื่นอีก “เจอคุณฉันนี่ซวยจริงๆเลย”

“ขอโทษ ต้องขอโทษจริงๆนะคะ” ซางหยูร้อนใจสุดๆ

“โทรหาเพื่อนของคุณ” คนขับรถยื่นโทรศัพท์มาให้ซางหยู ซางหยูฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เพียงไม่นานเธอก็ได้ดวงตาได้หม่นลงอีกครั้ง เธอไม่เคยจำเบอร์ของเสิ่นเผยซวนมาก่อนเลย

“ฉัน...”

โทรหาเพื่อนสมัยเรียนที่เมืองBก็อยู่ไกลเกินไม่อาจจะช่วยอะไรได้ในตอนนี้ด้วย นี่จะทำยังไงดี?

เธอหัวเสียจนอยากจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมถึงไม่จำเบอร์ของเสิ่นเผยซวนกันนะ?

ครั้งนั้นหลังจากที่เสิ่นเผยซวนเปลี่ยนเบอร์ไป เธอนั้นเป็นคนบันทึกเอาไว้เป็นคนแรก แล้วยังหมายเหตุชื่อเอาไว้ด้วย หลังจากนั้นจะส่งข้อความหรือโทรหาก็จะปรากฏชื่อออกมาทั้งนั้น ไม่ได้ตระหนักถึงเบอร์เลย

มาตอนนี้เยี่ยมไปเลย ต้องการจะใช้แต่กลับไม่รู้เบอร์

คนขับแท็กซี่หมดความอดทนขึ้นมาเป็นอย่างมาก “คุณโทรสิ?”

“ฉันอยู่ที่นี่มีเพื่อนแค่คนเดียว แต่ฉันลืมเบอร์ของเขาไปแล้ว...”

“ลงไปๆ!” คนขับรถไล่ออกไปด้วยใบหน้ามืดครึ้ม “เจอคนอย่างคุณฉันนี่มันซวยสุดๆไปเลย”

ซางหยูขอโทษออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า “ขอโทษ ขอโทษจริงๆนะคะ”

“รีบลงไปหน่อยเร็ว อย่าทำให้ฉันต้องเสียเวลาทำมาหากิน เจอคุณฉันก็ซวยพอแล้วก็อย่าให้ฉันต้องเสียเวลาไปเลย ขอโทษแล้วมันมีประโยชน์อะไร? ถ้าไม่เห็นว่าคุณเป็นเด็กสาวคนนึงนะ ฉันส่งคุณไปสถานีตำรวจไปแล้ว!”

“ขอโทษ ขอโทษค่ะ...”

ซางหยูเปิดประตูรถลงจากรถไป ฝนห่าใหญ่ก็ยังเทลงมาบนร่างทันที เธอปิดประตูรถลง รถก็ได้แล่นออกไปอย่างรวดเร็ว ซัดสาดน้ำให้ซางหยูเปียกน้ำไปทั้งร่าง

ที่ที่เสิ่นเผยซวนพักอยู่ไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆ แต่อยู่ในหมู่อาคารขนาดใหญ่ ประตูทางเข้าปิดอยู่ เข้าไปไม่ได้ด้วยเหมือนกัน รอบๆแม้แต่ที่สำหรับหลบฝนก็ยังไม่มีเลย

เห็นเสื้อผ้าบนร่างเปียกโชกไปหมดแล้ว ฝนหลังจากที่เข้าฤดูใบไม้ร่วงไปแล้วมันหนาวมาก เธอหนาวจนตัวสั่นออกมา